Stały fragment gry

Pętla na szyi Rafy Beniteza zaciska się coraz mocniej Po dzisiejszej traumie, jaką przeżyli kibice "Królewskich" na własnym stadionie, chyba nie niewiele będzie w stanie go uratować.

Temperatura stołka trenerskiego na Santiago Bernabeu zawsze była wysoka, jest to wręcz temat na osobny tekst. Dziś okazało się, że wszystkich problemów, które dręczyły Real w tym sezonie nie da się zanegować jednym meczem, nawet tak wzniosłym, jak El Clasico. Okazało się, że nawet jeśli wygrywasz z Las Palmas i Granadą, ale twoja gra nie przekonuje, a twój bramkarz kilkukrotnie cię ratuje, to w końcu znajdzie się ktoś, kto przyjedzie, obnaży twoje braki i spuści ci łomot.

źródło: bbc,co,uk

Tak też było dziś z Realem. Cristiano po raz kolejny udowodnił, że jest bez formy. Benzema grał, jak gdyby myślami był gdzie indziej. Bale - przez większość meczu nadawał się na bohatera programu "Ktokolwiek widział, Ktokolwiek wie?" lub na poszukiwanego przez Fundację "ITAKA" - po prostu na boisku nie można było go dostrzec. Wszystkie problemy Realu wymieniane przed tym meczem w mediach dziś się nawarstwiły, a Benitez niestety nie pomagał. Oczywiście należy oddać "Królewskim", że gdyby nie Bravo w bramce rywala, to ten mecz mógłby potoczyć się inaczej, ale nie oszukujmy się - różnica pomiędzy Realem a Barceloną była dziś taka, jak przed laty pomiędzy Andrzejem Gołotą a Lennoxem Lewisem. Na boisku zresztą wynik był podobny jak w ringu: nokaut.

Opisuję to co się dziś wydarzyło z perspektywy Realu, ponieważ po prostu jestem jego kibicem, ale - parafrazując nieco przysłowie - należy oddać Barcelonie....co królewskie. Neymar, Suarez i Iniesta prezentowali się dziś kapitalnie. Mówiąc szczerze, chyba nikt nie miałby wielkich obiekcji, gdyby to Brazylijczyk odebrał Złotą Piłkę za rok 2015. Ok, pewnie byłoby to niesprawiedliwe względem Messiego, który miał świetną wiosnę...ale kto wie, czy  - przy całym szacunku dla klasu Argentyńczyka - za rok to Brazylijczyk nie będzie głównym faworytem do najważniejszej indywidualnej nagrody w futbolu?

Nie jest łatwo pisać zapowiedź meczu, o którym napisano już wszystko w ciągu ostatnich paru dni. El Clasico, spotkanie Realu Madryt z Barceloną, zawsze elektryzowało fanów piłki na całym świcie, tak będzie i tym razem.

Pierwsze El Clasico  w tym sezonie przypada na dwunastą kolejkę, a więc oba zespoły podchodzą do tego spotkania z jakimś bagażem doświadczeń z pierwszej części sezonu.  Bagaż Barcelony jest nieco lżejszy niż ten madrycki, nie tylko dlatego, że to Katalończycy są liderem tabeli z trzema punktami przewagi.

Gran Derbi głównym tematem dzisiejszego wydania "Marca"  źródło: www. marca.com

Pal licho pozycję w tabeli, tak mała różnica punktów może zostać zniwelowana w ciągu jednego meczu, a  tych zostało do końca aż 27. Real dźwiga jednak na plecach ciężar narzekań kibiców na niemrawy start sezonu. Bilans wprawdzie nie wygląda źle - 7 zwycięstw, 3 remisy i jedna porażka, ale remisów ze Sportingiem Gijon i Malagą oraz porażki z Sevillą można było uniknąć. Na dodatek, część zwycięstw było wymęczonych tak bardzo, że od oglądania "Królewskich"bolały zęby.

Jednak wyniki nieco poniżej ogromych madryckich oczekiwań to "pikuś" w porównaniu do problemów pozaboiskowych:

• do niedawna kontuzji w drużynie było co niemiara;
• Cristiano Ronaldo w fatalnej formie, na dodatek przebąkuje o odejściu;
• Benzema spędził trochę czasu we francuskim areszcie, tłumacząc się dlaczego wraz z jakimś podejrzanym typkiem szantażował swojego kolegę z kadry  - Mathieu Valbueny - ujawnieniem jego sekstaśmy;
• piłkarze Realu ponoć są niezadowoleni  z taktyki obranej przez Beniteza i spotkali się z nim, by wymóc na nim nieco bardziej ofensywną grę.

Wśród wczorajszych doniesień o odwołanych meczach i rzekomo znalezionych ładunkach wybuchowych w Hanowerze, we Wrocławiu odbywał się mecz Polski z Czechami. Choć był to sparing, to jednak ważne dla wszystkich było, jak nasza kadra poradzi sobie z innym finalistą EURO 2016 bez swoich największych gwiazd.

Kadra Nawałki przystąpiła do tego meczu z nieco przetrąconym kręgosłupem. O ile zamiana Fabiańskiego na Boruca była wymianą jednego regularnie broniącego fachowca na drugiego regularnie broniącego fachowca, o tyle brak Lewandowskiego i Krychowiaka mógł dać się nam we znaki. Obaj są fundamentalnymi postaciami tego zespołu. Pod nieobecność "Lewego" zagraliśmy jednym napastnikiem, a na szpicy zagrał Milik. I ze swojej roli gracz Ajaksu wywiązał się świetnie, zaliczając bramkę i asystę oraz będąc tak naprawdę najlepszym piłkarzem tego meczu. Jednak widać było, że w pewnych momentach brakowało  siły fizycznej, którą zawsze daje Lewandowski. Jego zastępca kilkukrotnie przegrywał siłowe pojedynki ze środkowymi obrońcami rywali, szczególnie z Markiem Suchym.

Zamiast duetu Krychowiak - Zieliński wystąpiło wczoraj trio Jodłowiec - Mączyński - Linetty. Była to druga - oprócz gry jednym napastnikiem - defensywna zmiana w ustawieniu kadry w porównaniu do meczu z Islandią. W trójce tej brak jest zawodnika tak kreatywnego, jak Zieliński. W reprezentacji Tomasz Jodłowiec był do tej pory specjalistą od destrukcji. Z kolei "Mąka" i Linetty to gracze, którzy typowo łączą akcenty defensywne i ofensywne. Choć trzeba przyznać, że gracz Lecha ma inklinacje do gry za napastnikiem i być może to dostrzegł również selekcjoner, dając mu szansę gry nieco wyżej, niż w Lechu.

Mimo tych defensywnych zmian trudno było dostrzec zachowawczość w grze reprezentacji. Podopieczni Nawałki przez pierwsze 15 minut zagrali wysokim pressingiem, który przyniósł skutek w postaci dwóch bramek. Szkoda, że po tak piorunującym początku meczu, nasi kadrowicze oddali pole Czechom, bo na przerwę schodziliśmy "tylko" z przewagą jednej bramki po pięknym golu Krejciego. Na szczęście w drugiej połowie nie pozwoliliśmy rywalom na przewagę, a na dodatek przypieczętowaliśmy zwycięstwo bramką strzeloną po świetnej kontrze.

Czas na oceny indywidualne. Dwumecz z Islandią i Czechami był chyba ostatecznym dowodem na to, że podstawową parą stoperów na tą chwilę stanowi duet Glik - Pazdan. O klasie Glika rozwodzić się nie trzeba, natomiast obrońca Legii - mimo paru błędów przy wyprowadzeniu piłki - udowodnił, że jest w tym momencie o poziom wyżej od Łukasza Szukały. Na lewą obronę wrócił Maciej Rybus. Wprawdzie nie popełnił większych błędów, ale widać było, że Czesi trochę rozpracowali naszą defensywę i dostrzegli, że gracz Tereka Grozny nie trzyma linii, a jego warunki fizyczne nie pomagają mu w wygrywaniu pojedynków główkowych. Kilka razy było gorąco po dośrodkowaniach z głębi pola w strefę Rybusa. W przeciwieństwie do wielu innych dziennikarzy, ja nie jestem optymistą co do Rybusa na lewej obronie, dlatego wolę tam Wawrzyniaka. Wirtuozem gracz Lechii nie jest, ale przynajmniej z lewej strony defensywy gra od zawsze. Po drugiej stronie Jędrzejczyk - nie zachwycił, ale też niczego nie zawalił. Widać po nim, że nie gra regularnie w klubie.

W linii pomocy objawieniem jest Kapustka. Pomocnik Cracovii gra w kadrze, jak gdyby...nie miał układu nerwowego. Już mnie nie dziwi jego bezkompromisowa gra w ofensywie, wczoraj zachwycił mnie jednak kilkoma ważnymi odbiorami, nie tylko tym przy pierwszej bramce. Widać, że chłopak ma pojęcie nie tylko o grze do przodu, ale  również ochotę do gry w defensywie. W srodku pola było całkiem nieźle, ale bez szału. Znów trochę więcej oczekiwałem po Linettym, ale to chyba ciągle nie jest jego czas w kadrze. Mączyński zagrał swoje, a mecz Jodłowca byłby kompletnym, gdyby nie asystował Czechom przy golu. Takich błędów na EURO nie wybaczy nikt.
Zapomniałbym o Grosickim. Ewidentnie rozkręcił się nam "Grosik" w kadrze pod wodzą Nawałki. Problem w tym, że ciągle razi podejmowaniem złych decyzji, niecelnymi dośrodkowaniami i strzałami, przeplatając to ze świetnymi zagraniami. Taki już jego urok - nigdy nie będzie Overmarsem, trzeba się do tego przywyczaić, bo biedę na skrzydłach mamy niesamowitą.

O Miliku już pisałem, więc wspomnę jeszcze o zmiennikach. Właściwie tylko jeden zagrał na tyle długo, że da się go sprawiedliwie ocenić - Thiago Cionek. Grając mu pograć 45 minut, Nawałka udowodnił, że widzi to, co dostrzegają wszyscy - jest problem na środku obrony. Mamy solidną parę: Glik - Pazdan. I nic więcej. Szukała przez problemy z klubem niesamowicie obniżył loty, dlatego właściwie trzeba się zastanowić, czy mamy trzeciego stopera na poziomie. Na tę chwilę chyba go nie mamy. Stąd tak duża - w porównaniu do innych zmienników - szansa dla Cionka. I ten - mimo kontrowersji, jakie wywołuje jego osoba w kadrze - raczej ją wykorzystał, bo błędów się ustrzegł. Jednak, biorąc pod uwagę posuchę na środku obrony, mam nadzieję, że wiosną w reprezentacji zobaczę Jarosława Fojuta. Przekonajmy się, czy nie zaniży poziomu. Jeśli będzie grał tak jak w lidze, to miejsce na EURO będzie mu się należeć.

Kilka dni po zamachach w Paryżu, strach przed terroryzmem znowu zbiera swoje żniwo. Dziś o godz. 20:45 w Brukseli miał odbyć się chyba najciekawszy z dzisiejszych meczów. Wschodząca potęga europejskiej piłki - reprezentacja Belgii - miała się zmierzyć z ciągle urzędującym Mistrzem Europy - Hiszpanią. No właśnie, miała. Mecz został odwołany w związku z zagrożeniem terrorystycznym.

Decyzja ta została podjęta po tym, jak nie udało się - mimo obławy - ująć jednego z terrorystów z Paryża, który uciekł do Belgii. Minister Spraw Wewnętrznych Belgii ogłosił, że stopień zagrożenia terrorystycznego w tym państwie jest największy z możliwych, dlatego też nie moga odbywać się jakiekolwiek wydarzenia o charakterze publicznym, w tym mecze piłkarskie. Choć Hiszpanie byli już w Brukseli, nie wyjdą dziś na boisko. Ciągle nie wiadomo, co z zaplanowaną na weekend kolejką ligi belgijskiej.

źródło: Bruno Fahy | AFP | Getty Images

Dobrze, że ten mecz się nie odbędzie. Zawsze szokiem jest, gdy mecz piłkarski nie może się odbyć z takich powodów, ale chyba lepiej dla wszystkich będzie, jeśli zagrożenie zostanie zminimalizowane. Jeśli  MSW Belgii podjął taką decyzję, to musiał mieć jakieś podstawy, którymi zapewne były raporty służb bezpieczeństwa.

Niestety na dłuższą metę taka sytuacja nie ma sensu. Owszem, strach jest wielki, ale nie można ciągle zyć w strachu przed atakiem terrorystów, bo w pod pręgieżem strachu ludzie przestaną nie tylko chodzić na mecze, ale także wychodzić do sklepu po bułki.

Choć decyzję Belgów oceniam jak najbardziej pozytywnie, czas rozstrzygnąć, jak to wszystko będzie funkcjonowało w przyszłości. Przecież nie odwołamy wszystkich meczów, nie zamkniemy kin, teatrów, sal koncertowych, kawiarni, restauracji. Życie musi toczyć się dalej. My, jako uczestnicy życia sportowego i kulturalnego chyba będziemy musieli się pogodzić  z tym, że nasze funkcjonowanie bedzie nieco utrudnione dokładnymi przeszukaniami przed wejściem na stadion, a czasem pewnie i do innych miejsc publicznych. Innego wyjścia chyba nie ma, bo inaczej pozostanie nam spędzić całe życie na kanapie przed telewizorem.

Wczorajsze wydarzenia z Paryża skłoniły mnie do powrotu do bloga. O serii zamachów w stolicy Francji napisano już wszystko, ale tutaj nie znajdziecie ideologicznych rozważań o sensowności przyjmowania imigrantów i nalotów na przyczółki Państwa Islamskiego w Syrii.

Dożyliśmy pierwszego zamachu terrorystycznego związanego z piłką nożną. Na dodatek, atak ten miał miejsce w państwie, do którego już za parę miesięcy zjadą się kibice z całej Europy, a może i świata, żeby oglądać piłkarzy rywalizujących podczas Mistrzostw Europy. Co z tego, że większość ofiar wczorajszego zamachu zginęła w sali koncertowej i restauracjach? Nie samym futbolem człowiek żyje, szczególnie taki, który wyjeżdża do obcego kraju na kilka - kilkanaście dni, żeby obejrzeć mecz takiego turnieju. Większość tego czasu spędza się na zwiedzaniu miast, biesiadowaniu w knajpach czy braniu udziału w różnych imprezach kulturalnych organizaowanych na miejscu.

Wczorajszy zamach nie był przypadkowy, miał  zasiać ziarno strachu we wszystkich tych, którzy chcieli w czerwcu przyszłego roku stawić się we Francji. I zrobił to skutecznie. Jestem ciekawy, jak wielu kibiców, mających już bilet na mecz EURO 2016, zrezygnowało z wyjazdu tam? Jak wielu posiadaczy wejsciówek zaczęło się wahać, czy wyjazd ma sens? Jak wielu chcących dopingować swoją reprezentację zrezygnowało z zakupu biletu? Wydaje mi się, że takich osób było wiele.

Choć ofiar wczorajszych zamachów było zdecydowanie mniej niż ludzi, którzy zginęli 11 września 2001 w ataku na WTC, to uczucie strachu i bezradności jest równie wielkie. Bo zamachowcy w paręnaście minut zdeptali sposób, w jakim ludzie żyjący w zachodniej cywylizacji spędzają swój czas.

Od wczoraj pojawiają się pytania: co zrobić? Czy przenieść Mistrzostwa Europy do innego kraju? Wydaje mi się, że nie ma na to pytanie dobrej odpowiedzi. Oczywiście można byłoby to zrobić, gdyby znaleziono kraj, który ma gwarancję na bezpieczeństwo. Takiego miejsca jednak nie ma.

Przed Igrzyskami Olimpijskimi w Londynie również obawiano się zamachów. Udało się jednak bezpiecznie zorganizować to wielkie święto sportu. Chyba to samo trzeba uczynić z nadchodzącym turniejem we Francji, wierząc, że połoączone służby bezpieczeństwa wszystkich państw-uczestników będą w stanie zagwarantować bezpieczeństwo.

źródło:www.nk-celje.si

Dopiero co zakończył się sezon 2014/2015 w klubowym wydaniu, a już jutro będziemy świadkami pierwszego akcentu rozgrywek 2015/2016. Start eliminacji do Ligi Mistrzów i Ligi Europy za pasem. Jak co roku będziemy się emocjonowali tym, czy którykolwiek z polskich klubów zagra w fazie grupowej tych pucharów, czyli wtedy, kiedy te rozgrywki tak na prawdę się rozpoczynają. Jutro w Nyonie odbędzie się losowanie pierwszych dwóch rund kwalifikacyjnych Champions League i Europa League. Przyjrzyjmy się wstępnie temu, na kogo trafić mogą nasze kluby.

Poniższa lista pokazuje wszystkie rozstawione (po lewej) i nierozstawione (po prawej) kluby, które będą uczestniczyły w losowaniu 2 rundy kwalifikacyjnej Ligi Mistrzów. Jednakże lista drużyn nierozstawionych może nieznacznie ulec zmianie w związku z tym, że zostały w niej zawarte zespoły, które w pierwszej, przedwstępnej rundzie będą rozstawione: TNS z Walii, Levadia Tallin z Estonii, Pyunik Erewań z Armenii oraz Santa Coloma z Andory. Jednak każdy z tych klubów może przegrać ze swoim niżej notowanym rywalem, dlatego też w ich miejsce mogę wskczyć takie zespoły jak Crusaders Belfast z Irlandii Północnej, B36 Torshavn z Wysp Owcych, Lincoln Red Imps z Gibraltaru oraz Folgore z San Marino.

źródło: http://kassiesa.home.xs4all.nl/bert/uefa/seedel2015.html

Przed rozpczęciem jutrzejszego losowania, rano, UEFA podzieli wszystkie 34 kluby na grupy, w których znajdzie się tyle samo drużyn rozstawionych i nierozstawionych. Losowany zespół, np. Lech Poznań, będzie mógł trafić tylko na nierozstawioną drużynę z grupy, do której zostanie przydzielony przez UEFA. Dlatego dziś możemy powiedzieć sobie, że najłatwiej dla "Kolejorza" byłoby, gdyby trafił na drużynę z Malty lub Andory, jednak jutro rano może okazać się to nieaktualne, bo żaden z tych klubów może nie być w grupie z podopiecznymi Macieja Skorży.
Na pierwszy rzut oka, Lech musi poradzić sobie z jakimkolwiek zespołem, na jaki trafi. Owszem, nasza liga jest słaba, niemniej jednak do nas dolosowywani będą jeszcze słabsi - piłkarskie kopciuszki, które zazwyczaj kończą rozgrywki jeszcze wcześniej niż my. Z ciekawostek, Lech może teoretycznie trafić na Żalgiris Wilno i Stjarnan FC, czyli swoje koszmary z ostatnich dwóch sezonów Ligi Europy. To z tymi zespołami Lech odpadał, komprommitując się w oczach swoich kibiców oraz postronnych obserwatorów. Teraz nie ma już miejsca na potknięcia. Trzeciej z rzedu kompromitacji nikt by nie wybaczył, a Lech musi zdobywać punkty do rankingu UEFA, bo współczynnik (który obecnia wynosi 17.300 pkt) z roku na rok spada. Doszło do tego, że taki współczynnik najprawdopodobniej nie da poznanianom rozstawienia w trzeciej rundzie kwalifikacyjnej. Lech jest drugą drużyną z najwyższym współczynnikiem wśród drużyn nierozstawionych w następnej rundzie. Oczywiście to nie przekreśla Lechitom szans na rozstawienie, bo wystarczy, że dwie drużyny z tych, które obecnie są rozstawione, przegrają dwumecz z kimś niżej notowanych w drugiej rundzie. Najpierw jednak martwmy się o drugą rundę, którą Lech ma obowiązek przejść, najlepiej odnosząć dwa zwycięstwa. Domyslam się, że wszyscy w Poznaniu życzą sobie rywala z jak najmniej odległego geograficznie kraju. I całkiem słusznie, bo nikt nie chciałby sie tłuc po Gruzji czy Kazachstanie - nie dość, że daleko, to jeszcze można dostać bęcki i wrócić do kraju skompromitowanym. Osobiście, życzyłbym Maciejowi Skorzy i jego piłkarzom jakiegoś prawdziwego "kopciuszka" z Andory czy Malty, ewentualnie Wyspiarzy z Irlandii (Dundalk) lub Walii (TNS). Może się wydawać, że to rywale trudniejsi niż na przykład zespoły z Macedonii lub Czarnogóry, ale tak na naprawdę drużyny bałkańskie są nieprzewidywalne i lepiej się tam nie zapuszczać.

Teraz Liga Europy. W tym przypadku mechanizm jest podobny - UEFA podzieli 102 zespoły uczestniczące w kwalifikacjach na grupy, z których będą losowane pary eliminacyjne.

źródło: http://kassiesa.home.xs4all.nl/bert/uefa/seedel2015.html

Znowu, trudno trafić, ktor trafi dojednej grupy z Jagiellonią i Śląskiem,  ale i wachlarz słabeuszy, na których można trafić nieco się poszerza w stosunku do LM. Mamy tutaj zespoły z Wysp Owczych, San Marino, Gibraltaru, tradycyjnych chłopców do bicia z Irlandii Północnej i Walii, ale też w tym przypadku nie ma co się obawiac klubów z krajów bałtyckich. O ile mistrzowie Litwy, Łotwy i Estonii zazwyczaj prezentują już w miarę przeciętny poziom, o tyle niżej jest z tym krucho, dlatego nie można się obawiać Spartaksa Jurmala,  Kruoju Pakruojnis czy Sillamae Kalev. Oczywiście są też nieprzyjemnie rywale z Kaukazu i Kazachstanu, których życzą sobie ominąć wszyscy rozstawieni, a ktoś z nimi grać musi. Jagiellonia ma bardzo złe wspomnienia właśnie z Kazachstanu, bo parę lat temu odpadła z miejscowym Irtyszem Pawłodar. Jak warto zauważyć, obie polskie drużyny startujące w pierwszej rundzie eliminacji Ligi Europy są rozstawione. Jednak w drugiej rundzie już tak nie będzie. Legia i Śląsk będą rozstawione, ale Jagiellonia - nie będzie.

źródło: http://kassiesa.home.xs4all.nl/bert/uefa/seedel2015.html \

Kogo życzyć Jagiellonii? Tak na prawdę rywal piłkarzy Michała Probierza uzalezniony jest też od tego, kto wygra w parach pierwszej rundy eliminacyjnej. W rundzie wstępnem często padają niespodziewane rezultaty, więc równie dobrze Jaga może zagrać z kimś, to był nierozstawiony nawet w pierwszej rundzie. Oczywiście warunkiem jest też to, żeby sami białostoczanie się nie skompromitowali już na starcie. A z rozstawionych w drugiej rundzie zespołów chyba tylko Trabsonspor, Kopenhaga i West Ham wydaja się nie do przeskoczenia. Kadego z pozostałych można pokonać. Idealny wydawałby się na przykład Go Ahead Eagles - niby zespół z Holandii, ale słabeusz, którego Jagiellonia powinna wyeliminować. Niezły byłby też Harfnarfjordur z Islandii.

Są takie mecze, które trzeba wygrać, choć nie idzie. Są również takie spotkania, w których gra się słabo, momentami bardzo słabo, ale wygrywa się wysoko, przez co wynik idzie w świat. Obie te charakterystyki pasują jak ulał do dzisiejszego meczu z Gruzją.

Przed nami wakacje, podczas których odpoczniemy od futbolu reprezentacyjnego i najprawdopodobniej zapomnimy o tym, jak dzisiaj męczyliśmy się z Gruzją. Co więcej, w świat poszedł tylko wynik, więc Irlandczycy i Szkoci, którzy nie oglądali dzisiejszego meczu swoich rywali z Polski, będą się nas jeszcze bardziej obawiać przed jesiennymi meczami. Tymczasem były dzisiaj momenty, w których byliśmy o krok od utraty bramki, a na pewno na chwilę utraciliśmy kontrolę nad tym, co działo się na murawie.

Rozpoczęliśmy z bardzo wysokiego "C". Po 20 minutach powinniśmy już prowadzić 2:0, jednak dwie znakomite okazje zmarnował Lewandowski. O ile przy pierwszej z nich zrobił wszystko książkowo i tylko świetna asekuracje gruzińskiego obrońcy odebrała mu radość z gola, o tyle w drugiej uderzył w środek bramki, ułatwiając interwencję bramkarzowi rywali. Tak czy owak, wydawało się, że bramka wisi w powietrzu. Szybko jednak okazało się, że przy panującym upale narzuciliśmy sobie chyba zbyt wysokie tempo i z czasem coraz mniej było rajdów Grosickiego, Piszczka, Rybusa i "Lewego". Mecz się wyrównał, ale nikt nie spodziewał się tego, co działo się w drugiej połowie.  A wtedy ewidentnie straciliśmy panowanie nad tym, co działo się na murawie Stadionu Narodowego. Gruzili radośnie po nim hasali, a co więcej - atakowali, nic nie robiąc sobie z faktu, że to my jesteśmy faworytami. Odblokowal nas Milik, który pięknym strzałem wykończył ćwiczony na treningach wariant rozegrania rzutu rożnego. Ten sam Milik, który do tej pory, przez godzinę gry był kompletnie niewidoczny.

Po tym golu mogliśmy odetchnąć z ulgą...ale tylko na chwilę, bo rywale z Kaukazu przycisnęli nas jeszcze mocniej. Najgorszy nie był fakt, że to oni mieli inicjatywę, ale to, że sami ją oddaliśmy. Co więcej, zapraszaliśmy Gruzinów we własne pole karne, podając niedokładnie, tracąc piłkę w najprostszych sytuacjach i dając im zbyt wiele miejsca. To było prawie 30 minut drżenia o wynik, przez to, że drużyna Nawałki grała "stojanowa". W międzyczasie do reprezentacji powrócił Kuba Błaszczykowski, który zmienil beznadziejnego Peszkę, oraz wprowadzeni zostali Jodłowiec i Komorowski, co sugerowało nastawienie się na obronę wyniku. Gdy pod bramką Fabiańskiego robiło się coraz goręcej (poprzeczka Gruzinów), udało nam się wyprowadzić kontrę. Znamienny jest fakt, że była to jedna z niewielu naszych akcji w drugiej części meczu ( z może jedyna?), w której spokojnie rozgrywaliśmy piłkę, żeby tylko jej nie stracić. W ten sposób udało się wyprowadzić Milika na czystą pozycję, z której wypuścił "w uliczkę" Lewandowskiego, dając mu możliwość odblokowania się w kadze. Napastnik Bayernu w końcu z niej skorzystał, dobijając rywali,bo tylko tak można wytłumaczyć fakt, że cisnący nas Gruzini w końcówce stracili jeszcze dwa gole, oba autorstwa "Lewego".  Jedną z nich zdobył on po asyście Kuby, który ogólnie dał bardzo dobrą zmianę i  - mam nadzieję - wybił z głowy Nawałce wystawianie w podstawowym składzie Sławomira Peszki.

Tym samym możemy płynnie przejść do cenzurek indywidualnych za ten mecz. Zacznę jednak od tego, że po raz kolejny strzeliliśmy gola ze stałego fragmentu gry. Już dawno nie trafialiśmy po rzutach rożnych i wolnych z taką częstotliwością jak teraz. Chyba ostatnim selekcjonerem, który przywiązywał taką wagę do stałych fragmentów gry był Jerzy Engel. Wypada pochwalić Nawałkę za to, że dostrzegł fakt, że jest to ważny element we współczesnej piłce i że  w przeciwieństwie do swoich poprzedników potrafił wypracować coś w tym temacie na zgrupowaniach. Wszyscy jego poprzednicy z ostatnich lat woleli tłumaczyć się tym, jak mało czasu mają przed meczami na trening stałych fragmentów. Obecny selekcjoner udowodnił, że się mylili.
Zacznę od dwóch facetów, którzy zapisali się dziś w protokole: Milik i Lewandowski. Ten pierwszy zanotował dwie asysty i gola, mimo że był na murawie niewidoczny. I chwała mu za to.  Lewy w końcu się odblokował i wypada tylko mieć nadzieję, że z lepszymi rywalami też ukłuje. Niezły mecz - mimo swojej nieskuteczności - zanotował Grosicki, który chyba w końcu wspiął się na poziom reprezentacyjny. Wcześniej, nawet gdy brylował w Turcji, w kadrze zawodził. Wydaje się także, że Thiago Cionek nie musi już być alternatywą dla pary Glik - Szukała. Pazdan zaprezentował się dziś na tyle dobrze, że daje podstawy do twierdzeń, że nawet docelowo mógłby grać w parze z Glikiem. Pozytywnie wypadł też Fabiański, który może nie miał bardzo wiele pracy, ale wybronił to, co miał wybronić. Największymi zaskoczeniami w składzie byli Rybus na lewej obronie i Mączyński. Pierwszy z nich w pierwszej połowie podłączył się parę razy do akcji ofensywnych, ale widać było, że jest jednak niepewny tego, czy przypadkiem pod jego nieobecność z tyłu nie będzie kłopotów. W defensywie w sumie nie został sprawdzony i może to i dobrze. Mączyński wypadł blado, bardzo blado. Pewnie większość z Was zastanawia się, co ten koleś robi w kadrze, a odpowiedź jest prosta. Każdy trener lubi mieć w swoim zespole zawodnika, który może nie jest wirtuozem, ale potrafi wykonać co do joty to, czego od niego się wymaga. Mączyński gra raz lepiej, a raz gorzej, niemniej jednak jest zaufanym człowiekiem, który daje Nawałce pewność. Linetty jest bardziej przyszłościowy i mam nadzieję, że niebawem zawita do pierwszego składu kadry, ale podczas zgrupowania selekcjoner musiał dostrzec u niego coś niepokojącego, co nie pozwoliło mu zaufać pomocnikowi Lecha na tyle, by znalazł się w składzie.

Najsłabszym naszym ogniwem był dziś zdecydowanie Peszko. Nie wiem, czy była umotywowana jego obecność w pierwszym składzie: być może tym, że z Irlandią wypadł nieźle, a być może tym, że selekcjoner nie chciał pokazać Kubie, że w pierwszym meczu po powrocie nalezy mu się pierwszy plac, tym bardziej po tych wszystkich fochach. W każdym razie o ile Grosicki wprowadzał chaos  w szeregi obronne przeciwnika, o tyle Peszko wprowadzał chaos w naszych szeregach. Dość mam jego niechlujnej gry i podań do przeciwnika albo w aut. Zupełnie nie dziwi mnie fakt, że nie poradził sobie w Bundeslidze. Tak jak wspomniałem wcześniej, mam nadzieję, że Błaszczykowski wybił z głowy sztabowi szkoleniowemu taki ruchy w przyszłości. Naszej piłki, tak ubogiej w indywidualności, które potrafią pociągnąć do przodu całą kadrę, po prostu nie stać na marnowanie potencjału skrzydłowego Borussii.

Mamy dziś szczęście. Nie dość, że mimo słabej gry, rozgromiliśmy dziś Gruzję, to Irlandia zremisowała ze Szkocją i powiększyliśmy dzięki temu przewagę nad Szkotami do 4 punktów.
Teraz czas na sparing z Grecją, a we wrześniu jedziemy do Niemiec.

W Berlinie Barcelona udowodniła, że w tym sezonie była zdecydowanie najlepsza w Europie. Tak jak w przeciągu całego roku, tak i w decyduącym meczu w stolicy Niemiec, Katalończycy notowali wzloty i upadki.

W trakcie rozgrywek podopieczni Luisa Enrique wpadli w dołek w grudniu i zaczęli się z niego wygrzebywać dopiero po ok. miesiącu, po porażce z Realem Sociedad San Sebastian. W finale Ligi Mistrzów Barcelona była w opałach dopiero po niecałej godzinie trwania spotkania. Po golu Moraty Juventus miał swoje 15 minut, ale było to za mało na Blaugranę i jej tercet Suarez - Messi - Neymar, który grał jak natchniony.

Co można jeszcze napisać o finale? Był bardziej jednostronny niz można było się spodziewać. Mimo wszystko wszyscy łudziliśmy się przed meczem, że będzie on zacięty i wyrównany do samego końca, podczas gdy okazało się, że od początku już taki nie był. Bramka Rakiticia w 4. minucie zrujnowała całą konepcję gry Juventusu, a Arturo Vidal zirytował się chyba do tego stopnia, że stracił rozum i przez swoją zbytnią agresywność o mały włos nie dostał czerwonej kartki.

Barcelona de facto kontrolowała prawie cały mecz, oprócz wspomnianych 15 minut po bramce Moraty. Szkoda, że mecz był tak jednostronny, ale Katalończycy w pełni zasłużyli na to własną grą. Południowoamerykański tercet jest teraz najskuteczniejszym atakiem na świecie i chyba też najbardziej widowiskowym. O ile na początku sezonu mogło się wydawać, że każdy ze składającycch się na niego atakujących, będzie starał się wszystko podporządkować sobie, o tyle w praniu wszystko wyszło bardzo przyjemnie: Messi, Neymar i Suarez współpracują aż miło. Największym problemem Luisa Enrique wydaje się obrona i krótka - mimo wszystko - ławka rezerwowych. Co więcej, jak na razie Barcelona nie może dokonywać transferów przez nałożony na nią przez UEFA zakaz, A przy stosunkowo wąskiej kadrze trudno będzie wytrzymać przyszły sezon, a przecież odchodzą jeszcze Xavi i Dani Alves.

Na finał możemy spojrzeć także z innej strony. Barcelona - owszem - wygrała najważniejsze klubowe trofeum na Starym Kontynencie (a może i na swiecie),  jednak wydaje się, że więcej zyskał Juventus. Dlaczego? Otóż dlatego, że od paru ładnych lat wiadomo, że w Katalonii istnieje wielki klub zawsze walczący o najwyższe cele i przyciągający najlepszych piłkarzy na świecie. Jednak Juventus i całe "Calcio" przeszły ostatnio drogę przez mękę, która zaczęła się w momencie wykrycia gigantycznej afery "Calciopoli", w której działacze Juve odgrywali najważniejszą rolę. "Stara Dama" musiała wygrzebywać się z Serie B, a sama Serie A straciła bardzo wiele na konkurencyjności względem innych największych lig Europy. Liga włoska była postrzegana jako archaiczna, a jej zespoły uznawano za niezdolne do walki o najwyższe europejskiej trofea. Nawet przekonanie Teveza czy Llorente do transferów do Włoch graniczyło z cudem. To nie te czasy, kiedy kluby Serie A było rekordy transferowe, kupując zawodników będących na topie. A jeśli Calcio kogoś "wyprodukowało", jak na przykład Marco Verattiego, to za chwilę traciło go na rzecz tak "potężnych" lig jak francuska. Teraz Juventus udowodnił, że może wszystko, także w europejskich pucharach. Efekt? transferu Paulo Dybali i Samiego Khediry w tydzień po finale Ligi Mistrzów. Może nazwiska nie powalają na kolana, bo pierwszy dopieero w Europie się rozkręca, a drugi został odpalony z Realu, ale w rzeczywistości nie można lekceważyć żadnego z nich. Wszak Khedira jest podstawowym piłkarzem reprezentacji mistrzów świata, a i u Allegriego nie będzie otoczony samymi technicznymi wirtuozami, na któych tle blado wypadał w Madrycie. Z kolei Dybala miał fantastyczny pierwszy sezon w Europie w barwach Palermo, więc naturalną koleją rzeczy było sprawdzenie się w topowym klubie, takim jak Juve.

Tak na prawdę przyszły sezon wszystko zweryfikuje. Zarówno to, czy "Stara Dama" zdolna jest do regularnej gry na tym poziomie, jak i to czy Barcelona Luisa Enrique - zgodnie z przewidywaniami co poniektórych ekspertów - jest w stanie zdominować rozgrywki klubowe tak, jak drużyna stworzona parę lat temu przez Pepa Guardiolę.

Właściwie to mecz z gatunku tych, które nie wymagają zapowiedzi. Dziś o 20:45 oczy całego piłkarskiego świata zwrócone będą na Berlin, gdzie w finale Ligi Mistrzów Barcelona zagra z Juventusem Turyn. Teoretycznie, Blaugrana wydaje się być zdecydowanym faworytem. A w praktyce? W praktyce, Juventus powinien był odpaść już  w półfinale z Realem.

Juve to trochę drużyna paradoksów. Turyńczycy właśnie zdobyli swoje czwarte Scudetto z rzędu, ale dopiero po raz pierwszy w tym okresie czasu zawojowali Ligę Mistrzów. Poprzednie trzy tytuły "Stara Dama" zdobyła pod wodzą Antonio Conte, który wydawał się być wschodząca gwiazdą trenerską, zwiastunem geniuszu, który może dorównać Jose Mourinho, Alexowi Fergusonowi, Pepowi Guardioli czy chociażby Jurgenowi Kloppowi. Jednak o ile Juventus dominował w Serie A, o tyle w Lidze Mistrzów odpadał zanim doszło do decydujących meczów: w ubiegłym sezonie już w fazie grupowej, a dwa sezony temu w ćwierćfinale. U progu obecnych rozgrywek Conte odszedł z Juventusu, zostając selekcjonerem Squadra Azzura, jednak de facto już wcześniej dochodziło do zgrzytów na linii trener - zarząd, gdy ten pierwszy domagał się rozrzutności na rynku transferowych, sugerując, że bez większych wydaktów nie będzie sukcesów w pucharach, których chcą i kibice i zarząd.
Nowym trenerem klubu z Turynu został Massimiliano Allegri, ten sam, który nieco w niesławie odszedł z Milanu. Nie dość,  że spodziewano się kolejnego sybkiego zakończenia gry w pucharach, to uważano, że być może to jest sezon, w którym hegemonia "Starej Damy" zostanie przerwana przez Romę lub mające mocarstwowe plany Napoli. Futbol po raz kolejny pokazał jednak, że niczego nie można w nim przewidzieć, bo nie dość, że Juventus nadal dzieli i rządzi w Serie A, to jeszcze na dodatek w końcu zagrał na miarę oczekiwań w Lidze Mistrzów.

A Barcelona? Osierocona parę lat temu przez Guardiolę, długo nie mogła wrócić do najlepszych chwil walcząc o najwyższe cele. Przed tym sezonem do klubu wrócił Luis Enrique, tym razem pojawiając się w nim w roli trenera po całkiem udanej przygodzie z Celtą Vigo i rozczarowującym sezonie w Romie. Nie da się ukryć, że mianowanie trenerem akurat jego miało być kopią ruchu z Guardiolą, który wypalił z wielkim hukiem, robiąc z Barcelony najbardziej utytułowany klub w tym stuleciu. Obaj to piłkarze - legendy klubu oraz trenerzy drugiego zespoły, z którym osiągali całkiem dobre wyniki. Różnica polega na tym, że droga Luisa Enrique do stołka trenerskiego Dumy Katalonii wiodła jeszcze przez Rzym i Vigo. Nowy trener Blaugrany dostał do ręki potężne narzędzie - tercet Mesii - Neymar - Suarez. Urugwajczyk długo nie mógł odpalić, ale teraz chyba nikt nie ma złudzeń, że to trio obecnie znacznie przywyższa konkurencyjną trójkę z Madrytu: Cristiano - Benzema - Bale.
Sam Luis Enrique był już na wylocie z klubu na początku tego roku. Po serii meczów ze słabymi wynikami plotkowano o jego konflikcie z Leo Messim....a nikt w tym klubie nie ma prawa być ważniejszym od Argentyńczyka. O ironio, parę dni po tym, jak szkoleniowcowi miano postawić ultimatum, rozpoczęła się zwycięska seria, którą Barcelona z małymi wyjątkami kontynuuje do dziś.

Trudno powiedzieć, jaki wynik dziś padnie. Nieziemsko skutecznemu tercetowi z Katalonii Juve może przeciwstawić mocny środek pola w składzie Pirlo - Pogba - Marchisio - Vidal oraz będących w niesamowitym gazie Teveza i Moratę. Zresztą tego drugiego Hiszpanie boją się najbardziej po tym, jak w półfinale właściwie w pojedynkę wyeliminował Real.
Faworytem medialnym jest bez wątpienia Barcelona, jednak może i tym razem futbol udowodni, że w nim niczego nie można przyjąć za pewnik?

Bilans Zawiszy Bydgoszcz w 2015: 8 zwycięstw, po 5 remisów i porażek, 29 punktów, czyli szósty wynik w Ekstraklasie. Problem w tym, że bydgoszczanie w rundzie jesiennej zdobyli tylko 9 oczek i do bezpiecznej lokaty w tabeli tracili ich aż 12. Wczoraj dokonał się los Zawiszy w Ekstraklasie. Byly to 2 sezony okraszone Pucharem Polski, Superpucharem, awansem do europejskich pucharów i kilkoma wypromowanymi zawodnikami, ale też kłótnią kibiców z właścicielem i piłkarzami, wpadkami transferowymi oraz dość częstymi zmianami trenerów.

Pomimo rozegrania wczoraj czterech meczów grupy mistrzowskiej, wszyscy pamiętają tak naprawdę tylko o jednym - Legii z Jagiellonią i błędzie sędziego Pawła Gila w 98. minucie meczu.


Wszyscy mówią dziś tylko o tym: Legii niesłusznie przyznano rzut karny w ostatnich sekundach spotkania za zagranie ręką w polu karnym zawodnika Jagiellonii. Kontrowersja wiąże się z tym, że przewinieniem jest "intencjonalne" zagranie ręką, podczasy gdy w tym wypadku zagranie nie było zamierzone. Łukasz Broź nastrzelił swojego rywala. Co więcej, piłka powędrowała dalej i trafiła do piłkarza Legii, który nie wykorzystał dogodnej okazji i trafił  - zamiast do bramki - w golkipera białostoczan. Ciekawostką jest fakt, że sędzia główny, wspomniany Paweł Gil, początkowo nie odgwizdał przewinienia, a dopiero kilka chwil później zasugerował się podpowiedzią swojego asystenta - jak się wydaję, niesłuszną. Legioniści oczywiście wykorzystali szansę, którą dostali od losu, a po końcowym gwizdku rozgorzała awantura.
Szczerze mówiąc, nie dziwię się zupełnie nerwom, które ponosiły Michała Probierza (mówił, ze po powrocie pier****ie whisky) oraz piłkarzy Jagi. Przez cały mecz dzielnie walczyli, dobry wynik mając w kieszeni, a zostali z niego okradzeni. Trochę przesadzają natomiast w argumentacji, że minutę wcześniej należał się im rzut karny za faul na Przemysławie Frankowskim. W tej sytuacji, choć był ewidentny kontakt pomiędzy Bereszyńskim a Frankowskim, nie powinno być mowy o "jedenastce", bo ten drugi upadając dodał sporo od siebie. Tak naprawdę po kopnięciu przez legionistę nie stracił równowagi.
Dzięki temu kontrowersyjnemy zwycięstwu Legia nadal ma tylko punkt straty do Lecha, który ograł efektownie i bez problemów Śląsk 3-0. Koncert gry dał  krytykowany przed meczem przez swojego trenera Szymon Pawłowski, notując 2 gole i asystę.
Rozpędzona Lechia wygrała w Zabrzu 1-0 i awansowała na 4 miejsce w tabeli, wyprzedzając Wisłę, która frajersko dała sobie wydrzeć zwycięstwo w 93 minucie za sprawą Rafała Murawskiego i zremisowała z Pogonią 2-2. To już trzeci taki mezc pod wodzą Kazimierza Moskala, w którym "Biała Gwiazda" remisuje 2-2, tracąc bramkę w doliczonym czasie gry. Nie wiem, skąd ten brak koncentracji i gapiostwo w ostatnich minutach, ale kosztuje to krakowian bardzo wiele. Gdyby wczoraj wygrali, to przy remisie Legii z Jagiellonią zrównaliby się  punktami z tymi zespołami. A przy zwycięstwie Legii, Wisła awansowałaby na trzecie miejsce. Wystarczyło dowieźć zwycięstwo do końca.

Na ostatni akapit tego wpisu zostawiłem sobie to, co w zamieszaniu z karnym dla Legii jest najgorsze, ale i najbardziej interesujące. Gdyby mecz w Warszawie zakończył się remisem, przewaga Lecha wynosiłaby 3 punkty i poznaniacy mogliby przystąpić do następnego meczu na większym luzie.  W najbliższej weekendowej kolejce Lech jedzie do Gdańska, by zagrać z rozpędzoną Lechią, a przy jednym oczku ma nóż na gardle. Dodatkowo, Legia, choć gra na wyjeździe, zagra jednak z najsłabszą drużyną grupy mistrzowskiej, czyli z Pogonią. Błędy sędziowskie się zdarzają, ale są do przełknięcia, gdy zdarzają się rzadko i wypaczają wyniki tylko pojedynczych meczów. W tym przypadku może się zdarzyć, że dzięki sędziowskiej "pomocy" Legii w meczach z Jagiellonią i Śląskiem, tytuł mistrzowski trafi do drużyny, która na niego nie zasłużyła.

Coraz bliżej poważnych rozstrzygnięć w Ekstraklasie. Trwa właśnie 33 kolejka, czyli trzecie, w której mecze odbywają się wedle podziału na grupę mistrzowską i spadkową. Wczoraj swoje mecze rozegrała grupa spadkowa, a dziś obejrzymy mecze grupy mistrzowskiej.

źródło: Betexplorer.com

Rywalizacja o utrzymanie oddziela chłopców od mężczyzn. W coraz gorszej sytuacji znajdują się GKS Bełchatów .....i Korona Kielce. Bełchatowianie są w dramatycznej formie, ostatni raz wygrali w lidze 28 lutego z Wisłą, a wczoraj dostali baty od Piasta Gliwice, z którym przegrali 3-6. W klubie robi się coraz bardziej nerwowo, czego dowodzi dzisiejsze zwolnienie trenera Marka Zuba, którego zatrudniono przecież nie tak dawno, bo po przegranej 0-3 z Pogonią Szczecin pod koniec marca. Nie mam pojęcia, czy w Bełchatowie mają jakąś koncpecję związaną z tym zwolnieniem, ale wydaje się, że liczą tylko i wyłącznie na tzw. "efekt nowej miotły", który dał o sobie znać w Szczecinie i w Krakowie (zarówno w Wiśle, jak i Cracovii).
Korona jeszcze parę tygodni temu walczyła o awans do grupy mistrzowskiej, ale odkąd stało się jasne, że kielczanie muszą walczyć o utrzymanie, przegrywają wszystko. W grupie spadkowej polegli we wszystkich trzech meczach i czeka ich bardzo ciężka batalia o to, żeby nie zlecieć hukiem do I ligi, bo następny mecz ligowy rozegrają w Krakowie z będącymi na fali "Pasami". Jakby tego było mało, Zawisza, który lepiej spisuje się u siebie i musi - myśląc o utrzymaniu -  w końcu nawiązać do znakomitej passy z początku rundy, zagra u siebie z Górnikiem Łęczna. Łatwo sobie wyobrazić, że po weekendzie bydgoszczanie i kielczanie zamienią się miejscami, a Korona będzie w jeszcze większych opałach. Jakiś czas temu pisałem tutaj o zainteresowaniu AS Romy kupnem kieleckiego klubu. Jedno jest pewne - rzymianie nie będą mieli interesu w zakupie klubu, który gra w przaśnej pierwszej lidze polskiej i jeździ na wyjazdy do Ząbek, Chojnic czy Głogowa (z całym szacunkiem dla tych miasteczek i klubów w nich grających).
Zdaje się, że to właśnie Bełchatów, Korona i Zawisza najmocniej odczuwają teraz nóż na swoich gardłach.Górnik Łęczna może nieco odetchnąć po zdobyciu 6 punktów w ostatnich 3 meczach, jednak należy pamiętać, że jedna porażka łęcznian i jedno zwycięstwo Korony lub Zawiszy znów zaangażuję podopiecznych Jurija Szatałowa w walkę o utrzymanie.

W niewiarygodnym gazie jest Cracovia od momentu przybycia do klubu Jacka Zielińskiego. Zieliński jest mocno niedocenianym trenerem, wszak zdobył parę lat temu mistrzostwo z Lechem Poznań, jednak prawdziwym papierkiem lakmusowym dla niego będzie przyszły sezon po tym jak przepracuje z zawodnikami z Krakowa cały okres przygotowawczy. Nie tacy jak on łamali sobie zęby na posadzie trenera w tym klubie, wspominając choćby Oresta Lenczyka, Artura Płatka, Rafała Ulatowskiego  czy obiecującego Roberta Podolińskiego, który był bezpośrednim poprzednikiem Zielińskiego.

To tyle o grupie spadkowej. Teraz którko o grupie mistrzowskiej, która rozgrywa dziś mecze. Wszystkie oczy zwrócone będą zapewne na Poznań i Warszawę. W pierwszym z tych miast Lech podejmie Śląsk i tym razem nie może się potknąć, a w stolicy Legia zagra z Jagiellonią....i też nie może sobie pozwolić na stratę punktów. Najciekawsze w tym jest, jak poradzi sobie ten najmniej doceniany z zespołów będąch w czołówce, czyli właśnie Jagiellonia. Białostoczanie nie mają nic do stracenia w meczu z Legią, a obrońcy tytułu grają wiosną na tyle słabo, że każdy wynik jest możliwy.
Pozostałe mecze też będą toczyć się o wymierną stawkę. Wisła, jeśli wygra z Pogonią, może zbliżyć się do trójki na tyle, że przy korzystnych wynikach w Poznaniu i Warszawie włączy się do walki o mistrzowską koronę. Lechia z Górnikiem powalczy natomiast o to, by nie tracić kontaktu z pierwszą czwórką, która zagra w europejskich pucharach.

Nie pozostaje nam zatem nic innego, jak tylko śledzić to, co wydarzy się dziś na boiskach Ekstraklasy. Jutro znajdziecie tutaj podsumowanie sytuacji w grupie mistrzowskiej po dzisiejszych zmaganiach.

Wszyscy interesujący się Ekstraklasą ostrzyli sobie dziś zęby na korespondencyjną walkę Lecha i Legii o mistrzostwo Polski. "Kolejorz" podejmował Jagiellonię, a Legia grała na wyjeździe ze Śląskiem Wrocław. Biorąc pod uwagę dwupunktową przewagę poznaniaków nad podopiecznymi Henninga Berga, wyobrażaliśmy sobie zaciekłą pogoń tych drugich za pierwszymi, jednak jak się okazało najlepiej wypadł....ten trzeci, który niespodziewanie włączył się walki o najwyższe zaszczyty, czyli Jagiellonia Białystok.

Ostatnio trochę tu monotematycznie, ale czym interesować się w polskiej piłce, jeśli nie walką o mistrzowstwo? Problem w tym, że nawet nie jest to "walka", a wyścig ślepego z kulawym, ewentualnie podchodzi to pod pożegnalną walkę Andrzeja Gołoty (czyli cyrk).
Przed tą kolejką wszyscy zastanawiali się, czy Lech złapał gaz na tyle, że wykorzysta sprzyjający mu terminarz i będzie uciekał Legii, oraz czy ci drudzy w końcu w tym roku odpalą i zaczną grać na miarę oczekiwać. Nie wydarzyło się ani jedno, ani drugie.

Lech miał przed tym weekendem wymarzoną sytuację, czyli dwa punkty przewagi nad największym rywalem oraz cztery mecze u siebie. Dział marketingu "Kolejorza" rozkręcił też akcję #CzteryDychyLecha, któa miała zachęcić kibiców do gromadnego przyjścia na stadion i wspomagania dopingiem swojego zespołu. Nic z tego nie wyszło, bo na Bułgarskiej stawiło się tylko nieco ponad 22 tysiące widzów. Gorzej, że Lech wcale nie wyglądał na drużynę, która za wszelką cenę chce wygrać mecz i zasługuje na tytuł Mistrza Polski. W pierwszej połowie oglądaliśmy tylko 10 minut nawałnicy na bramkę Drągowskiego, która nie zakończyła się bramką.
Gol padł dopiero tuż po przerwie, kiedy zamieszanie w polu karnym wykorzystał wprowadzony na boisko w przerwie Kownacki. Problem w tym, że był na wyraźnym spalonym i bramka nie powinna zostać uznana. Jak się okazało, ten błąd sędziów nie wypaczył wyniku meczu, bo podopieczni Michała Probierza trafili do siatki trzykrotnie i wyszli na pewne prowadzenie. Paradoksalnie, "Kolejorz" wcale nie zepchnął rywala w końcówce do obrony, co jasno pokazuje nie tylko słabość gry ofensywnej lechitów, ale też brak klasowych rezerwowych. Na boisku nie było już wtedy Sadajewa, Pawłowskiego i Jevticia, a podopiczeni Skorży wyglądali jak dzieci we mgle.

Co ciekawe, komentator tego meczu  stwierdził po jego zakończeniu, ze Jagiellonia umocniła się na trzecim miejscu, choć była już wtedy w tabeli między Lechem a Legią. Oczywiście nikt nie wierzył, że Legia nie ogarnie się, znając wynik swojego bezpośredniego rywala w walce o mistrzostwo.
Los spłatał figla wspomnianemu komentatorowi i wszystkim pewnym wygranej warszawian, bo mecz we Wrocławiu zakończył się remisem.
Co więcej, "Wojskowi"nie zachwycili w równym stopniu co "Kolejorz". We Wrocławiu również nie obyło się bez błędów sędziego, bo wydaje się, że zarówno gola dla Legii powinno nie być (Sa faulował Celebana), jak i Brzyski nie powinien wylecieć z boiska za czerwoną kartkę (Paixao "przyaktorzył"). Jednak te błędy nie przekreślają faktu, że nawet w momentach przewagi warszawian, nie przycisnęli oni na tyle mocno, by przechylić szalę zwycięstwa na swoją korzyść. Po raz kolejny Ivica  Vrdoljak dał dowód na to, że Legia z nim w środku pola już się chyba nie rozwinie. To było kolejne spotkanie z rzędu, w którym Chorwat notował mnóstwo strat. Po paru z nich miało miejsce parę groźnych kontr Śląska. Na dodatek Henning Berg ciągle błądzi, czemu dał dowód robiąc zmianę Żyro na Guilherme jeszcze w pierwszej połowie. Orlando Sa wchodzi na boisko dopiero, gdy trzeba odrabiać straty, co jest co najmniej dziwne, biorąc pod uwagę liczbę goli strzelonych przez Portugalczyka w porównaniu do Marka Saganowskiego.
Po Legii z jesieni, która zachwycała w Lidze Europy, nie zostało wiele i dlatego trudno przewidywać, że warszwianie wygrają już wszystko do końca sezonu.
Z drugiej jednak strony Lech również gra w kratkę, czego dziś empirycznie doświadczył.

źródło: betexplorer.com

Czołówka tabeli wygląda obecnie tak jak na powyższej grafice. Wydaje się, że tylko ta trójka będzie się liczyć w walce o mistrzostwo. Co ciekawe, dziś z najlepszej strony pokazał się ten najbardziej niedoceniany zespół, czyli Jagiellonia.

32. kolejkę Ekstraklasy otwierały dziś dwa mecze: o godz. 18 Zawisza Bydgoszcz podejmował Koronę Kielcę, a następnie w Gdańsku zmierzyły się miejscowa Lechia z Wisłą Kraków.

Jako że koniec sezonu zbliża się wielkimi krokami, oba mecze były ważne. Jednak ich ciężar gatunkowy był zupełnie inny - z jednej strony Zawisza walczył o to, by po trzech porażkach z rzędu wrócił na zwycięskie tory i dalej walczyć o utrzymanie, a z drugiej strony w Gdańsku Lechia z Wisłą biły się o to, kto - przynajmniej na chwilę - znajdzie się na najniższym stropniu podium w ligowej tabeli.

Podopieczni  Mariusza Rumaka odnieśli dziś sukces, wygrywając 3-1 z gości z Kielc i w końcu pozbywając się "czerwonej latarni", przekazując ją GKS-owi Bełchatów, który to przynajmniej do jutrzejszego meczu z Podbeskidziem zajmuje ostatnie miejsce.

W Gdańsku mecz zakończył się remisem, co spowodowało, że Wisła tylko zrównała się punktami z trzecią w tabeli Jagiellonią, a Lechia pozostała na piątym miejscu.
Pierwsza połowa była senna, a w przypadku krakowian najlepiej opisał ją Rafał Boguski, który w pomeczowym wywiadzie stwierdził, że ich gra wygladała tak, jakby dojechali dopiero na drugą połowę. Sam Boguski był główną postacią drugiej połowy, ale o tym za chwilę. W pierwszej części gry wydarzyło się niewiele ciekawego. Właściwie gdyby nie gol Makuszewskigo po fatalnym kiskie obrońców Wisły (do spółki Boguskiego z Sadlokiem), to nie byłoby o czym pisać. Wisła "nie dojechała", a Lechia nie zachwycała. Na drugą połowe goście wyszli juz jednak odmienieni, co przyczyniło się do rozruszania tego spotkania. Po wyrównującym - i pięknym -  golu Boguskiego w 60. minucie rozpoczęła się jazda bez trzymanki, która z każdą minutą przybierała na sile.
Dziewięc minut później świetnym, sytuacyjnym strzałem piętą popisał się Barrientos (asysta Boguskiego), który zapisał się czymś pozytywnym w pamięci kibiców Wisły chyba dopiero po raz pierwszy odkąd przybył w zimie do klubu. Gdy wydawało się, że goście już na dobre dominowali gdańszczan, Maciej Jankowski nie upilnował w polu karnym Kevina Friesenbichlera, który po rzucie rożnym skierował głową piłkę do siatki. Wtedy jeszcze nikt nie wiedział, że Austriak ustalił tym samym wynik meczu i chyba też niewiele osób spodziewało się tego, bo tempo meczu stało się zawrotne, a kontratak gonił kontratak. Zwieńczeniem tego były "tylko": poprzeczka po strzale Stilicia oraz strzał Jovicia, który minimalnie minął "okienko" bramki Lechii.
Obie drużyny mają prawo odczuwać niedosyt po tym remisie, bo każda z nich w pewnym momencie prowadziła i była bliżej końcowego zwycięstwa. Jeśli jednak spojrzeć na to przez pryzmat faktu, że do gospodarzy należała pierwsza połowa, a do gości druga, to remis wydaje się być sprawiedliwym.

Teraz czas na indywidualne wyróżnienia. O Boguskim była już mowa, natomiast moim zdaniem był w zespole Wisły (i chyba nie tylko) ktoś lepszy. Mianowicie, Boban Jović. Słoweniec wydaje się rozkręcać w Ekstraklasie. Dziś zanotował asystę i ogólnie chyba najlepszy występ do tej pory. Ci, którzy psioczyli na fakt, że słoweński prawy obrońca wygryza ze składu notującego dobry sezon Burligę, muszą powoli zmienić zdanie na jego temat. Jović jest lepszy technicznie, mniej chaotyczny i ma lepsze dośrodkowanie i strzał z dystansu. Będą jeszcze z niego ludzie.
Słowo jeszcze o Barrientosie, który zaliczył dziś bardzo efektowaną bramkę. Komentatorzy rozpływali się dziś nad jego grą, od momentu wejścia na boisko w przerwie. Szczególnie miało to miejsce po golu. Nie da się jednak nie zauważyć, że Urugwajczyk przesadza z efekciarstwem, przedkładając sztuczki techniczne nad grą zespołu. Pół biedy, jeśli te sztuczki byłyby udane. Najczęściej jednak po niedokładanych zagraniach piętą przez Barrientosa, obiecujące kontrataki Wiślaków biorą w łeb. Facet ma potencjał, ale zamiast na efektowności, powinien skupić się na efektywności.

Ciekawą informację podał dziś serwis sport.gazeta.pl. Mianowicie, AS Roma negocjuje zakup 100% udziałów Korony Kielce, planując stworzenie w Kielcach klbuu satelickiego. Informacja ta jest o tyle ciekawa, że jeśli transakcja doszłaby do skutku, możemy doczekać się nowej siły liczącej się w walce o najwyższe laury w Ekstraklasie. 

Uwaga! Ręce na kołdrę. Nie podniecajmy się zbytnio tymi doniesieniami. Skoro działacze z Kielc informują o tym, że negocjują z Włochami już od trzech miesięcy, oznacza to, że Rzymianie traktują poważnie projekt utworzenia klubu filialnego. A jeśli traktują go poważnie, to na pewno Korona nie jest jedynym podimiotem, z którym negocjują. Zapewne decydujące będą takie kwestie jak cena, baza treningowa czy możlwość wpływania na kształt sztabu szkoleniowego, by  piłkarze wypożyczeni z włsoskiego klubu mieli jak najlepszą opiekę na miejscu. W takich transakjach każdy szczegół jest ważny, dlatego Korona zapewne musi mocno konkurować z innymi klubami - kontrkandydatami.

Zastanówmy się jednak, jakie skutki dla klubu i Ekstraklasy miałoby ewentualne wykupienie Korony przez Romę.

Zacznijmy od tego, że prawdopodobnie powstałby nowy, trochę sztuczny twór a'la Lechia Gdańsk z początku sezonu. "Sztuczny", bo zlepiony z wielu wypożyczonych graczy, którym zapewne byłoby ciężko związać się z miejscowym środowiskiem i zgrać. Zapewne Roma nie wypożyczałaby ich tylko po to, by ograli się i wrócili do Romy, ale także po to, by niektórych z nich sprzedać do innych lig. Wszak, jak na niskim poziom naszej ligi, piłkarze z niej odchodzący są dość drodzy, bo zazwyczaj kosztują między 2-4 mln euro. Sprzedaż 3 takich zawodników w oknie (pod warunkiem, że rzeczywiście prezentowaliby się w naszej lidze obiecująco) przyniosłaby środki na jedno solidne uzupełnienie składu.
Myślę, że taka transakcja i nadzieje z nią związane mogłyby także przyciągnąć ludzi na stadion. Przyznam szczerze, że choć nie jestem kibicem Korony, to mam do tego klubu dość sprzyjający stosunek. Dlaczego? Dekadę temu był to klub wnoszący nową jakość do Ekstraklasy. Po pierwsze, jako pierwszy w Polsce wybudował nowy stadion, czym pokazał że da się to zrobić bez szumnych i niespełnionych zapowiedzi.  Po drugie, tenże nowy obiekt był w znacznej części wypełniany przez kibiców podczas prawie każdego z meczów. Po trzecie, Korona - prowadzona ówcześnie przez Ryszarda Wieczorka - grała bardzo ofensywnie i utrzymywała się w czołówce ligi. Na dodatek to tam wybili się Marcin Robak, Marcin Kaczmarek czy Grzegorz Bonin, którzy mieli epizody w reprezentacji narodowej.
Grzechy korupcyjne spowodowały, że zespół stracił stabilnego sponsora - firmę Kolporter, spadł z ligi, osłabił się i później rzadko nawiązywał do świetności sprzed karnej degradacji. Właściwie chyba tylko drużyna prowadzona przez Leszka Ojrzyńskiego grała na podobnym poziomie, jednak trybun w tak wielkim stopniu nie wypełniała.
Obecnie, oglądając Koronę, widok pustawych trybun nieco zasmuca i pozostaje mieć nadzieję, że ewentualna transakcja z Włochami, nieco ożywiłaby piłkarskie Kielce.

Jak już wspomniałem, dzięki utworzeniu przez Romę w Kielcach klubu filialnego, mogłaby powstać nowa siła w krajowej piłce. Mamy przecież finansowne przez polskich właścicieli Legię i Lecha, które wszystko budują od podstaw (względnie prowadzoną podobnie Wisłę, która jednak nieco osłabła w ostatnich latach), mamy również Lechię zakupioną przez grupę inwestorów, powiązanych z Benfiką Lizbona, ale także z wszelkiej maści menedżerami, która pozyskuje zawodników dzięki swoim kontaktom. Klub satelicki wielkiego europejskiego klubu - bo za taki należy uznać AS Romę - byłby kolejnym projektem z odmienną strategią w polskiej piłce, nastawionym na sukces.

Z zainteresowaniem będę przypatrywał się rozwojowi sytuacji i wynikom negocjacji Kielc z właścicielami AS Romy, mając nadzieję na stworzenie nowej siły w polskiej lidze.

Drugie starcie między Legią a Lechem dla "Kolejorza". Czy było to starcie ważniejsze? To się okaże. Oczywiście, finał Pucharu Polski miał wysoką stawkę, ale to po wczorajszym meczu Lech mógł w końcu wyprzedzić Legię w tabeli. Warszawianie długo się o to prosili - co najmniej od początku roku - a Poznaniacy nigdy nie potrafili wykorzystać potknięć swojego głównego rywala i  remisowali ze średniakami i słabeuszami wtedy, kiedy trzeba było wygrać.

Wczoraj nadarzyła się okazja na rewanż nie tylko za zeszłotygodniowy finał PP, ale przede wszystkim na upokorzenie rywala ze stolicy i awans na pozycję lidera po zwucięstwie w bezpośrednim meczu. Co prawda pierwsza połowa to tragedia w wykonaniu obu zespołów,  które postanowiły zagrać "stojanowa", ale drugia rozpoczęła sie z wysokiego "C". Lech zdobył dwie bramki, zanim legioniści skończyli się zastanawiać, czy w przerwie dobrze nałożyli żel na włosy i było już pewne, że mecz nam się rokręci. Przy drugim golu Vrdoljak przysporzył argumentów wszystkim tym  (w tym mnie), którzy uważają, że z nim w środku Legia pewnego poziomu nie przeskoczy, tracąc piłkę we frajerski sposób na rzecz Linetty'ego. Pomocnik Lecha popędzil z piłką, uderzył zza pola karnego i podwyższył prowadzenie.

Legionistom należy oddać, że po tym golu ruszyli do ataku i dośc szybko strzelili kontaktową bramkę za sprawą Vrdoljaka. Na dodatek każdy stały fragment gry siał popłoch w defensywie Lecha, a i Burić był tylko trochę mniej elektryczny od Gostomskiego, którego zastąpił po finale Pucharu Polski. Brak skuteczności Kucharczyka, Guillherme i Sa zadecydował o tym, że to Lech jest liderem. Oczywiście, biorąc pod uwagę dotychczasową liczbę remisów "Kolejorza" nie można przesądzić, że nagle podpieczni Skorży będa wygrywać wszystko do końca sezonu i odzyskają mistrzostwo dla Poznania. Jednak są tego bliżej niż kiedykolwiek i to na wyraźne życzenie Legii.

W tym niezbyt długim wpisie nawiąże, zapewne po raz ostatni, do sobotniego finału Pucharu Polski na Stadionie Narodowym w Warszawie. Po meczu media prześcigały się w pozytywnych określeniach dla atmosfery panującej na stadionie. Było więc o tym, że zapewniono należyte bezpieczeństwo, że nie było zadymy, że na sektorach neutralnych siedzieli obok siebie kibice dwóch zaciekle rywalizujących ze sobą klubów i nie dali sobie po mordzie...nawet odpalenie rac nikomu nie przeszkadzało i nagle stało się dla mediów atrakcją upiększającą oprawę. Tyle tylko, że ta cała pozytywna wrzawa zapanowała wokół....normalności.

Wiem, że atmosfera na meczach piłkarskich w Polsce owiana  jest złą sławą. Słusznie czy niesłusznie - to zupełnie inna sprawa. Problem w tym, że mordobicia, zadymy i stosy wyzwisk na stadionach stały się dla nas tak zwyczajne, że zachowania, które w Hiszpanii, Anglii czy Francji są normalnością, stały się dla nas niewiadomo jakim sukcesem.

Owszem, warto pogratulować udanej organizacji finału PZPN-owi i swietnego zachowania - wszystkim kibicom, znajdującym się wówczas na Stadionie, niemniej jednak pamiętajmy, że po prostu było normalnie, tak jak być powinno.

Ponad 45 tysięcy widzów, oprawa godna finałów rozgywek pucharowych w najlepszych piłkarsko krajach, dwie zupełnie różne połowy i - koniec końców - zwycięstwo Legii w decydującej rozgrywce o Puchar Polski.