Archive for września 2013

Home Archive for września 2013

Za pasem ostatnie dwa mecze reprezentacji Polski w eliminacjach brazylijskiego mundialu. Wydaje się, że nie powinny one wywoływać przesadnego zainteresowania, wszak nikt racjonalnie myślący nie podejrzewałby nas o szanse awansu do MŚ. Paradoksalnie jednak dziś tematy związane z tymi meczami robiły furorę w mediach sportowych. Wszystko za sprawą dwóch informacji: o powołaniu Mariusza Lewandowskiego do kadry oraz o nakazie rozegrania meczu Ukraina - Polska przy pustych trybunach.

Zacznę od pierwszej z tych informacji. W jednym z wcześniejszych wpisów udowadniałem, że Waldemar Fornalik nie ma pomysłu na obronę, ciąglę ją zmieniając. Wiedziałem, że może zaskoczyć powołaniami, ale żeby odkurzyć po czterech latach Mariusza Lewandowskiego, który obecnie gra w Sewastopolu? Chciałbym wierzyć, że ten ruch spowodowany jest tylko i wyłącznie znajomością przez byłego piłkarza Szachtara specyfiki piłki ukraińskiej. Tego jednak nie możemy być pewni, analizując ruchy selekcjonera naszej kadry. Najpierw Szukała, który został powołany po roku gry w podstawowym składzie Steauy i długich apelach mediów, by go sprawdzić. Idąc dalej, Celeban, który robi furorę w lidze rumuńskiej (mocniejszej od naszej), jest powoływany, ale nie dostał ani jednej poważnej szansy na sprawdzenie się w boju. Dalej - Salamon, który dostaje powołania dopiero po przejściu do Milanu, co oznacza, że do dorosłej kadry awansował akurat wtedy, kiedy przestał grać w piłkę w oficjalnych meczach na przyzwoitym poziomie. A teraz Mariusz Lewandowski, którzy podstawowym graczem Sewastopola jest już czwarty sezon, a powołanie dostaje dopiero na - wydaje się - ostatnie mecze kadry pod wodzą Waldemara Fornalika. Co więcej, nie zdziwiłbym się, gdyby niezgrany z kolegami wyszedł na mecz w podstawowym składzie w środku obrony, bo przecież na tej pozycji również może grać.

Z kronikarskiego obowiązku przypomnę, iż Mariusz Lewandowski został odkurzony dla kadry po 4 latach. Ostatni raz zagrał w meczu ze Słowacją w październiku 2009 roku. Był to koniec nieudanych eliminacji do MŚ 2010, przegrany w Chorzowie 0-1 po samobójczym golu Seweryna Gancarczyka, toczony w scenerii iście zimowej. Dla przypomnienia, przez prawie całe eliminacje zespół prowadził Leo Beenhakker, a w końcówce zastąpił do Stefan Majewski.

Czy teraz historia zatoczy koło i Lewandowski zagra w kadrze również na zakończenie nieudanych eliminacji? Raczej tak.

Wracając do powołań, cała lista wygląda tak (na razie tylko piłkarze z lig zagranicznych):

Źródło: 90minut.pl

Jeśli się przyjrzymy bliżej, to zobaczymy jeszcze kilka nowych-starych nazwisk: Wasilewski, Wojtkowiak i Peszko. O ile do powołań dla tego drugiego i -od biedy - tego trzeciego nie przyczepiłbym się, to wzywanie na kadrę "Wasyla" jest irracjonalne. Przy całym szacunku i podziwie, który mam dla tego zawodnika, powoływanie go po tym jak zagrał 1 (słownie: jeden) mecz po kilkumiesięcznym okresie bez klubu, jest dziwne. Tak jak w przypadku Lewandowskiego, nie zdziwiłbym się, gdyby wyszedł w pierwszym składzie.
Wojtkowiak przynajmniej regularnie gra w TSV 1860 Monachium od początku sezonu, a Peszko po powrocie i kilku meczach pokazał, że można na niego liczyć, strzelając 2 gole i zaliczając tyle samo asyst. Choć też wydaje się, że wraca do kadry zbyt szybko, to jednak dał jakieś racjonalne argumenty, w przeciwieństwie do Wasilewskiego.

I jeszcze pokrótce o drugiej informacji, robiącej dziś furorę, o której wspomniałem na początku wpisu. Mecz z Ukrainą odbędzie się przy pustych trybunach - jest to kara za wybryki kibiców podczas wygranego 9:0 meczu eliminacyjnego z San Marino, m.in: rasistowskie okrzyki i transparenty oraz wykorzystanie materiałów pirotechnicznych. Jeśli nie wiedzieliście, jakiego argumentu użyją polskie media, by uwiarygodnić szanse zwycięstwa w Charkowie, to już macie odpowiedź.

Po remisach z Mołdawią i Czarnogórą w końcu odnieśliśmy zwycięstwo w kwalifikacjach MŚ. Co tam, że wygraliśmy z San Marino, które leje każdy. Co tam, że piłkarze - półamatorzy z tego małego państewka strzelili nam gola, o czym marzyli od ponad roku, kiedy dwa razy pokonali bramkarza Malty (!). To wszystko nieważne, od jutra zacznie się pompowanie balonika przed meczami z Ukrainą i Anglią. Wszak po dzisiejszym remisie tych dwóch drużyn mamy tylko 3 punkty straty. Każdy trzeźwo myślący fan piłki, który widział ostatnie męczarnie biało-czerwonych, wie, że bez cudu nie mamy szans z reprezentacjami, wyprzedzającymi nas w tabeli grupy H.

O sytuacji w tabeli później. Warto krótko podsumować dzisiejszy mecz. Krótko, bo rywalizacja z półamatorami nie może być wyznacznikiem dobrej formy dla drużyny z aspiracjami, za którą się uważamy. Dlatego nie będzie dziś indywidualnych pochwał, bo piłkarze zawodowi, niejednokrotnie zarabiający krocie, mają obowiązek wygrywania z rywalami, dla których gra w piłkę jest tylko dodatkiem do ich codziennej pracy. Na takim tle można jednak zobaczyć, kto w tym momencie nie nadaje się do gry w kadrze, a niestety takich delikwentów było dziś trzech: Boenisch, Robak i Brożek (kolejność nieprzypadkowa).
Osobnym tematem jest to, że daliśmy sobie wbić bramkę przez reprezentację, która ostatni raz trafiła do siatki 14 sierpnia 2012 w przegranym 2-3 meczu z Maltą. Później San Marino zanotowało 8 meczów bez gola. Zresztą bramki ze wspomnianego meczu z Maltą również poprzedziła seria 20 meczów strzeleckiej indolencji, trwająca od 11 października 2008.

Wróćmy jednak do naszych delikwentów. Zacznijmy od tego najbardziej żenującego - Sebastiana Boenischa. Mówiąc szczerze, nie mogę pojąć, jak tak beznadziejny obrońca może mieć miejsce w składzie poważnej drużyny Bundesligi, jaką jest Bayer Leverkusen. Boenisch kilka razy został objechany przez prawoskrzydłowego San Marino, odpuścił krycie Della Valle przy golu, wracał truchtem (!) na własną połowę po stracie i - wreszcie - miał podstawowe problemy z przyjęciem piłki. W ogóle wygląda na gościa, który ostatnich kilka miesięcy trenuje samodzielnie, bez klubu - taki jest ociężały i mało zwrotny. Przypomnijmy, mowa o facecie, który rościł sobie prawa do gry na lewej obronie reprezentacji Niemiec. Przecież wybrał grę dla polskiej kadry, tylko dlatego, że Loew konsekwentnie go pomijał od czasu gry w młodzieżowych reprezentacjach naszych zachodnich sąsiadów. Ba, debiutujący z orzełkiem na piersi Boenisch w meczach towarzyskich z Ukrainą i Australią wyglądał o 2 klasy lepiej.

Marcin Robak kompletnie nie odnalazł się po wejściu na boisko. W przeciwieństwie do Brożka nie zmarnował żadnej stuprocentowej, ale - również w przeciwieństwie do napastnika Wisły - do żadnej nie doszedł. Wszystko dlatego, że na boisku był nizebyt mobilny. I wydaje się właśnie, że tu tkwił problem z Robakiem na tym zgrupowaniu. Jako silny, dobrze grający tyłem do bramki napastnik, powinien zostać powołany na mecz z Czarnogórą, gdzie mógłby się "poprzepychać" z obrońcami. W dzisiejszym meczu, w którym to my prowadziliśmy cały czas grę, lepszy był Brożek, mający lepszą technikę, lepiej operujący piłką i lepiej odnajdujący się w grze kombinacyjnej. I trzeba przyznać, że był ruchliwy, pokazywał się do gry, walczył, ale co z tego, skoro z trzech genialnych sytuacji, nie wykorzystał żadnej.

Osobny akapit należy się naszej beznadziejnej obronie. Co prawda, dzis zbyt dużo pracy ta formacja nie miała, ale nawet to spieprzyła. Szanującym się piłkarzom nie przystoi stracić gola z San Marino. Ok, wina Boenischa. Ale przecież Jędrzejczyk pod koniec meczu z głupi sposób sfaulował przeciwnika tuz przed polem karnym, prowokując tym samym groźną sytuację pod naszą bramką. Bez względu na klasę przeciwnika nie należy popełniać takich błędów.

I na koniec, sytuacja w naszej grupie:

źródło: betexplorer.com

Wydaje się, że mamy szanse? Właśnie, wydaje się. Wystarczy rzucić okiem na naszą grę i terminarz:

Anglia: Czarnogóra (dom), Polska (d)

Ukraina: Polska (d), San Marino (wyjazd)

Czarnogóra: Anglia (w), Mołdawia (d)

Polska: Ukraina (w), Anglia (w)

I wszystko jasne.

Inauguracja mojego bloga przypada na dzień, w którym wszyscy kibice piłkarskiej reprezentacji rozpamiętują wczorajszą porażkę (tak, wczorajszy remis to w istocie porażka) z Czarnogórą i pastwią się nad rodzimym futbolem. Wprawdzie nie łudziłem się, że będzie inaczej, bo kadra Fornalika od jakiegoś czasu już znajdowała się w agonii, jednak milej byłoby prezentować Wam to, co znajdzie się na tym blogu, w atmosferze nadzieji na wyjazd drużyny narodowej do Brazylii.

A telegraficznym skrócie: znajdziecie tutaj komentarze do (prawie) wszystkich ważnych wydarzeń w piłce międzynarodowej i polskiej (wszak koszula bliższa ciału). A więc nie tylko o reprezentacjach, ale także o meczach europejskicj pucharów, najważniejszych lig europejskich a także naszej polskiej Ekstraklasy, która "Ekstra" jest tylko z nazwy. Jako że mam słabość do dwóch drużyn: Realu Madryt i Wisły Kraków, często będą się tu pojawiać opisy meczów (jeśli tylko będę miał możliwość obejrzenia) i komentarze do transferów itp. Z czasem pojawi się cykl groundhopperski. Po tym przydługim wstępie czas przejść do tematu z pierwszego akapitu.

Wbrew pozorom wczorajszy remis nie jest porażką ze względu na to, że nie pojedziemy na MŚ do Brazylii. O tym wiedzieliśmy już przynajmniej od czerwca, jesli nie od marcowej porażki z Ukrainą. Z Czarnogórą beż Joveticia, Delibasicia i od 36 minuty bez Vucinicia mieliśmy obowiązek wygrać, mając właściwie na każdej pozycji piłkarza lepszego/grającego w lepszym klubie. O ile jednak w pierwszej połowie sytuacji podbramkowych mieliśmy od groma, o tyle w drugiej było z tym marnie, a bliżej zdobycia gola byli nawet goście. Dla nas pozostają wspomnienia o krótkotrwałej, 30-sekundowej ekstazie po nieprawidłowo zdobytej bramce Błaszczykowskiego i niepodyktowanym rzucie karnym. Tylko czy ewentualne zwycięstwo po tym nieprawidłowym golu zmieniłoby cokolwiek w funkcjonowaniu polskiej reprezentacji? Co najwyżej przedłużyłoby agonię tej drużyny poprzez wywołanie płonnej nadzieji na zwycięstwa w Kijowie i na Wembley. Na co nie mamy szans...

Na znęcanie się nad Waldemarem Fornalikiem przyjdzie jeszcze czas. Zresztą jutro zamierzam wrzucić tutaj tekst o tym, jak tonący w ostatnich miesiącach selekcjoner próbował łapać się brzytwy (czytaj: chaotycznych powołań i zmian w kadrze) i jak bardzo przerosła go rola selekcjonera. Wobec powyższego i ogólnego marazmu polskiej piłki czas na kilka pochwał po wczorajszym meczu, a zasłużyli na nie Błaszczykowski, Zieliński, Klich i Lewandowski.

Zacznę nie pokolei, czyli od tego ostatniego. "Lewy" w końcu się przebudził i zagrał naprawdę niezły jak na niego mecz w kadrze. Szkoda tylko, że nie wytrzymał nerwowo i musiał po bramce wykonać gest uciszania krytyków, którzy w jego wyobraźni "chcą się na krytyce pod jego adresem wypromować". Moim zdaniem takiemu zachowaniu najlepszego polskiego piłkarza, który - nie ma co ukrywać - jest wzorem dla wielu dzieciaków, media powinny chyba poświęcić więcej miejsca, zestawiając to z całą serią głupich wypowiedzi od EURO 2012. Zapewne jednak to się nie wydarzy, a szkoda.

Kuba wczoraj o mały figiel nie przedłużył agonii zespołu, któremu kapitanuje, a i cały mecz można uznać za dobry w jego wykonaniu. Cokolwiek by o nim nie mówić, wliczając w to wspomnienie o "aferze biletowej" po EURO, Błaszczykowski jest jednym z niewielu piłkarzy tej kadry, o którym zawsze można powiedzieć, że wypluwa płuca dla zespołu w każdym meczu od pierwszej do ostatniej minuty.

Z kolei Klich z Zielińskim udowodnili, że warto na nich postawić i że reprezentacja z nimi ma przed sobą przyszłość. Choć tego ostatniego sformułowania mam dość, bo nadużywa go trener Fornalik, to jednak trzeba przyznać, że coś w tym jest. O ile Klich utrzyma miejsce w Zwolle, a Zieliński będzie grać częściej w Udinese, warto na nich stawiać. Oczywiście z zastrzeżeniem, że jednak trudno będzie w każdym meczu grać jednym defensywnym pomocnikiem przy tak beznadziejnej obronie.

We wtorek mecz z San Marino, który zapewne wysoko wygramy, bo kto nie wygrywa wysoko z San Marino? Jestem właściwie pewien, że po tym meczu znów rozpoczniemy liczenie punktów i tworzenie scenariuszy w naszej grupie. Mam jednak nadzieję, że nikt się juz na to nie nabierze. Najbliższy turniej, na który mamy szanse się zakwalifikować, to EURO 2016 we Francji.

Subskrybuj: Posty ( Atom )

Pages

Stały fragment gry

Navigation Menu

Przed meczami z Ukrainą i Anglią - powołania Waldemara Fornalika

Zanim wrócimy do normalności, przegląd wtorkowych wydarzeń w eliminacjach MŚ

3 punkty straty do lidera, czyli pompowania balonika ciąg dalszy!

Anatomia upadku: selekcjoner Waldemar Fornalik

Polska - Czarnogóra 1-1, czyli kolejne przegrane eliminacje