Archive for 2013

Home Archive for 2013

Nikt przy zdrowych zmysłach nie spodziewał się cudu, mimo że media zaklinały rzeczywistość i panował hurraoptymizm. Nie było chyba też jednak takich pesymistów, którzy przewidywaliby, że 0-2 to najniższy wymiar kary, jaki spotkał Polaków dziś we Wrocławiu. Najniższy, bo Słowacy kilka razy wychodzili sam na sam z Borucem i tylko ich nieskuteczność oraz niezły refleks naszego golkipera ratowały nas przed utratą większej liczby bramek.

Niestety, w pierwszym meczu nowego selekcjonera ujrzeliśmy stare grzechy kadry. Już za kadencji Waldemara Fornalika, a nawet Franciszka Smudy, normą była dobra gra przez krótki fragment spotkania. Dziś też ujrzeliśmy 25 minut obiecującej gry, a później nagłe załamanie, którym pozwoliliśmy się rywalom rozkręcić. W pewnym momencie pierwszej połowy nasza gra w obronie wyglądała komicznie, bo nie było chwili bez podania do przeciwnika, lub innego haniebnego błędu.
Innym dawnym grzechem, którego się nie pozbyliśmy, było stwarzanie zagrożenia tylko po indywidualnych akcjach. Za dużo było indywidualizmu w niektórych poczynaniach Lewandowskiego, Błaszczykowskiego czy Soboty, którzy w kilku kontratakach mogli podać zamiast samemu szukać strzalu.
Jak zwykle właściwie nie stworzyliśmy również zagrożenia po stałych fragmentach gry, mimo że samych rzutów rożnych mieliśmy 10.Wyjątkiem potwierdzajacym niechlubną regułę był bodajże ostatni rzut rożny egzekwowany przez Brzyskiego, po którym zakotłowało się pod bramką Kozacika.

Jakieś pozytywy? Trudno powiedzieć. Na pewno nie było tak, że piłkarze w ogóle nie starali się wykonać tego, co wpajał im podczas zgrupowania selekcjoner. W początkowych fragmentach meczu starali się stosować pressing, niestety rzadko był on skuteczny. Dlaczego? Ano dlatego, że zamiast przemyślanego pressingu wszystkich piłkarzy lub całej formacji, zazwyczaj było tak, że jeden czy dwóch piłkarzy biegło "na dzika" na rywali, a reszta raczej ten pressing pozorowała. Każdy trener powie, że pressing jest udany tylko i wyłącznie wtedy, kiedy cała drużyna stosuje go jak jeden mąż. Jeśli robią to tylko niektórzy piłkarze, to wręcz przynosi on skutek odwrotny od zamierzonego, bo taki zespół łatwiej rozklepać. I to dziś Słowacy parokrotnie zrobili. Pozytywem było też na pewno wejście Brzyskiego, który nie musi wstydzic się swojej gry w dzisiejszym meczu. Obawiam się tylko, że marne to pocieszenie.

Oprócz wspomnianego Brzyskiego, który grał ok. 25 minut, najszym najlepszym piłkarzem był Boruc. Znamienne - naszym najlepszym zawodnikiem był bramkarz. Defensywa, niestety, wołała o pomstę do nieba. W ciągu pierwszych, udanych 25 minut gry, można było przecierać oczy ze zdumienia i myśleć, że nie tacy Olkowski i Kosznik straszni, jak ich malują. Niestety szybko przyszło zaprzeczenie tej tezy, bo chwile później pierwszy z nich zaczął być ogrywany po prawej stronie jak dziecko i z tego wynikły pierwsze dwie bramki. Oczywiście nie tylko Olkowski zawinił, bo przy pierwszym golu cała reszta obrony również dała się wkręcić, a przy drugim bardzo mocno pomylił się również Kamiński. Wspomniany wcześniej Kosznik niestety dał się parę razy objechać, choć i tak wypadł chyba nieco lepiej niż jego kolega z przeciwnej strony defensywy. Jędrzejczyk i Kamiński meczu też nie zaliczą do udanych, a wiele prostopadłych piłek,z których wynikały sytuacje sam na sam z Borucem, to wina zarówno ich, jak i defensywnych pomocników. Z dwójki Krychowiak - Jodłowiec lepiej wypadł, o dziwo, ten drugi. Piłkarz Legii zanotował więcej odbiorów, raz nawet groźnie uderzył z dystansu.

Nasi ofensywni piłkarze zagrali niestety tak samo bezproduktywnie, jak jeszcze niedawno pod wodzą Fornalika. Czasem zbyt dużo było indywidualizmu, a czasem po prostu brakowało pomysłu. Mierzejewski starał się być co prawda aktywny, jednak jego aktywność najbardziej obrazowo można opisać stwierdzeniem, że biegał jak Żyd po pustym sklepie.

Pod koniec meczu staraliśmy się grać dwoma napastnikami, po tym jak na boisko wszedł Marcin Robak. Widzieliśmy również ciekawy pomysł na Kubę Błaszczykowskiego w środku pola za Robertem Lewandowskim. To rozwiązanie może być przyszłościowe w sytuacji, gdy w dalszym ciągu Mierzejewski nie przebudzi się w kadrze, a nieobecni dziś Klich i Zieliński będą zawodzili.

Podsumowując, żal było patrzeć dziś na reprezentację popełniającą ciągle te same grzechy. Z drugiej jednak strony nie można było liczyć, że wraz z nominacją Nawałki na selekcjonera wszystko odmieni się jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Trzeba poczekać na efekty i mieć nadzieję, że one nadejdą, w przeciwiństwie do tego, co było za kadencji Fornalika. Okazja do rehabilitacji we wtorek w Poznaniu w meczu z Irlandią. I wtedy będzie cieżko, bo Wyspiarze grają futbol siłowy, oparty na walce, który - nie oszukujmy się - zawsze nam nie leżał. Mimo że nie jesteśmy nacją finezyjną piłkarsko, to w walce wręcz z Wyspiarzami zawsze odstawaliśmy.

Na koniec, z kronikarskiego obowiązku podsumowanie meczu za 90minut.pl:

15 listopada 2013, 20:45 - Wrocław (Stadion Miejski)
Polska 0-2 Słowacja
Juraj Kucka 31, Róbert Mak 39

Polska: 1. Artur Boruc - 14. Paweł Olkowski, 3. Artur Jędrzejczyk, 21. Marcin Kamiński, 15.Rafał Kosznik (87, 17. Adam Marciniak) - 16. Jakub Błaszczykowski, 8. Grzegorz Krychowiak(87, 24. Michał Pazdan), 6. Tomasz Jodłowiec (76, 11. Krzysztof Mączyński), 18. Adrian Mierzejewski (67, 2. Tomasz Brzyski), 5. Waldemar Sobota (75, 20. Marcin Robak) - 9. Robert Lewandowski.

Słowacja: 23. Matúš Kozáčik - 2. Peter Pekarík, 3. Martin Škrtel, 4. Ján Ďurica, 15. Tomáš Hubočan - 20. Róbert Mak (63, 21. Michal Ďuriš), 19. Juraj Kucka (90, 16. Kornel Saláta), 22.Viktor Pečovský (90, 9. Stanislav Šesták), 17. Marek Hamšík (85, 5. Marián Čišovský), 10.Miroslav Stoch (75, 18. Dušan Švento) - 11. Adam Nemec (63, 7. Marek Bakoš).

żółte kartki: Škrtel, Hamšík, Pekarík.

sędziował: Marco Borg (Malta).
widzów: 40 605.

Już dziś selekcjonerski debiut Adama Nawałki, w którym kadra narodowa zagra we Wrocławiu ze Słowacją. Od nominacji byłego już trenera Górnika Zabrze na selekcjonera minęło trochę czasu, a ja ciągle - jak do tej pory - nie skomentowałem tego na blogu.

Można powiedzieć, że naród - ten, w którym jest 38 milionów selekcjonerów, lekarzy i pogodynek - przyjął wybór prezesa PZPN z mieszanymi uczuciami, z przewagą rozczarowania brakiem zainteresowania trenerem z zagranicy. Jak wiadomo, według nas wszystko co zachodnie jest lepsze od polskiego, więc i Nawałka musiał być "be". Akurat ja nie podzielam tej opinii, bo nie stać nas na sprowadzenie trenera ze światowego topu, a jeśli mielibyśmy zatrudniać przeciętnego, to chyba nie tędy droga. Nie podzielam też opinii, że nasz aktualne selekcjoner jest wyborem analogicznym do wyboru Waldemara Fornalika po EURO 2012. Owszem, są punkty wspólne, takie jak: dobre wyniki w polskiej lidze z przeciętnym zespołem, jednocześnie brak wymiernych sukcesów w postaci mistrzostwa czy Pucharu Polski (Nawałki tytuły z Wisłą to jednak futbolowa prehistoria niezwiązana z wyborem jego na selekcjonera) czy przymus radzenia sobie w trudnych warunkach finansowych i organizacyjnych w prowadzonych ostatnio klubach.

Podstawową różnicą jest jednak to, że o ile Fornalik zdawał się być osobą bardzo wyważoną, spokojną i starającą się dyplomatycznie wypowiadać o zawodnikach, byleby którejś z gwiazd nie urazić, o tyle Adam Nawałka ma opinie człowieka ekspresyjnego, który nie da się ustawiać piłkarzom, a wręcz przeciwnie - wprowadzi "Ordnung", nie tylko na treningach, ale też na stołówce. Czy naszym piłkarzom nie trzeba właśnie tego, żeby czasem nimi wstrząsnąć i porozstawiac po kątach? Moim zdaniem tak. Nie mamy tak słabego zespołu, jak wskazywałyby na to nasze ostatnie wyniki, z remisem z Mołdawią na czele. Problemem było to, że gra się nie układała od dłuższego już czasu, jakby nikt nie był w stanie zmusić piłkarzy do większego wysiłku na treningach. Właśnie takiego trenera - jasno ustalającego, kto jest szefem - potrzeba polskim piłkarzom. Przynajmniej w sferze - nazwijmy to - "mentalnej".

A jeśli chodzi o elementy czysto piłkarskie? Adam Nawałka, zarówno jako piłkarz, jak i trener, sroce spod ogona nie wypadł. Nawałka-piłkarz był reprezentantem Polski w latach 70. XX wieku, grającym podczas MŚ w Argentynie, uchodzącym wówczas za wielki talent, któremu w osiągnięciu wielkiej kariery w późniejszych latach przeszkodziły kontuzje. Nawałka-trener długo szukał swojej tożsamości, potykając się m.in. na pracy w Zagłębiu czy Jagiellonii. Dopiero po asystenturze u Leo Beenhakkera zaczął odnosić wyniki "podnad stan" w GKS Katowice i Górniku Zabrze, czy zaskarbił sobie szacunek w środowisku piłkarskim.

Znakiem rozpoznawczym Górnika made by Nawałka była dobra organizacja gry, pzygotowanie fizyczne, walka na boisku i szybkie kontrataki. Tego akurat potrzeba również reprezentacji, z zastrzeżeniem, że akurat selekcjoner nie będzie miał za zadanie przygotować piłkarzy fizycznie do całej rundy gry, bo to ma miejsce w klubie. Jako trener klubowy Nawałka miał tez oko do piłkarzy, ponieważ z uznawanych za przeciętnych grajków zdołał stworzyć groźny dla najlepszych zespół, grający piłkę miłą dla oka.

I jeszcze jeden argument za Adamem Nawałką, może uznacie, ze nie najwyższych lotów. Dla mnie pewną rękojmią jest fakt, że wymyślił go Boniek. To Boniek wymyślił kiedyś Engela i ten sam Boniek wymyślił kiedyś Michała Probierza jako trenera Widzewa. Engel sobie poradził jako selekcjoner, a i Probierz radzi sobie nieżle jako trener i jest jednym z tych bardziej cenionych w kraju.

Pierwszymi powołaniami nowy selekcjoner zaskoczył opinię publiczną. Na forach internetowych ciskano gromy, nawet dziennikarze zachodzili w głowę, co w kadrze robią Marciniak, Kosznik, Pazdan, a zwłaszcza Leszczyński. Problem w tym, że ci sami dziennikarze miesiąc wcześniej krytykowali Fornalika, gdy ten mówił, że w lidze znalazł tylko 2 graczy godnych powołania, a 2 tygodnie wcześniej pisali, że selekcjoner musi pewnych piłkarzy dla reprezentacji "wymyślić", jak to zrobili Engel i Beenhakker, a Fornalik akurat wręcz przeciwnie. Typowe polskie piekiełko - ganić kogoś za zrobienie czegoś, czego w sumie samemu się wymagało. Z powołaniami można się zgadzać lub nie, ale tak naprawdę to boisko osądzi, czy Nawałka się pomylił, czy nie. Najsłabsi i tak z tej kadry wypadną i nie będą dalej powoływani. To selekcjoner odpowiada za powołania i to on będzie z wyników rozliczany. To on ma wizję zespołu i to on wybiera piłkarzy, których potrzebuje do urzeczywistnienia tej wizji. Każde z tych powołań da się w sposób logiczny obronić, więc poczekajmy na to, co będzie się działo dziś na boisku we Wrocławiu. Kto się nie sprawdzi, zapewne z czasem straci zaufanie selekcjonera. O to jestem spokojny.

Podczas zgrupowania dziennikarze znów pokochali selekcjonera, m.in. za jego organizację treningów, ekspresję, wprowadzenie surowych zasad oraz optymizm. Zobaczymy, jak przełoży się to na dzisiejszy mecz. Nie spodziewajmy się fajerwerków. Ostatnim selekcjonerem, który wygrał w debiucie...był Janusz Wójcik, który w 1997 roku wygrał 1-0 z Węgrami. Później Engel przegral 0-3 z Hiszpanią, Boniek zremisował 1-1 z Belgią, Janas osiągnął remis 0-0 z Chorwacją, a ostatni trzej selekcjonerzy zanotowali porażki: Beenhakker 0-2 z Danią, Smuda 0-1 z Rumunią, a Fornalik 0-1 z Estonią.

Szczerze mówiąc, ja też czekam na to, co dziś pokaże kadra Nawałki, z zastrzeżeniem, że nie oczekuję cudów.

P.S. Dzisiejsze mecze towarzyskie i tak są w cieniu baraży o awans do MŚ. Najciekawiej zapowiadającym się starciem, jest mecz Portugalii ze Szwecją i pojedynek Cristiano Ronaldo ze Zlatanem Ibrahimoviciem. Pierwsza odsłona już się odbyła, i to jakiś czas temu, na potrzeby kampanii reklamowej Nike. Rzućcie okiem.

Za pasem ostatnie dwa mecze reprezentacji Polski w eliminacjach brazylijskiego mundialu. Wydaje się, że nie powinny one wywoływać przesadnego zainteresowania, wszak nikt racjonalnie myślący nie podejrzewałby nas o szanse awansu do MŚ. Paradoksalnie jednak dziś tematy związane z tymi meczami robiły furorę w mediach sportowych. Wszystko za sprawą dwóch informacji: o powołaniu Mariusza Lewandowskiego do kadry oraz o nakazie rozegrania meczu Ukraina - Polska przy pustych trybunach.

Zacznę od pierwszej z tych informacji. W jednym z wcześniejszych wpisów udowadniałem, że Waldemar Fornalik nie ma pomysłu na obronę, ciąglę ją zmieniając. Wiedziałem, że może zaskoczyć powołaniami, ale żeby odkurzyć po czterech latach Mariusza Lewandowskiego, który obecnie gra w Sewastopolu? Chciałbym wierzyć, że ten ruch spowodowany jest tylko i wyłącznie znajomością przez byłego piłkarza Szachtara specyfiki piłki ukraińskiej. Tego jednak nie możemy być pewni, analizując ruchy selekcjonera naszej kadry. Najpierw Szukała, który został powołany po roku gry w podstawowym składzie Steauy i długich apelach mediów, by go sprawdzić. Idąc dalej, Celeban, który robi furorę w lidze rumuńskiej (mocniejszej od naszej), jest powoływany, ale nie dostał ani jednej poważnej szansy na sprawdzenie się w boju. Dalej - Salamon, który dostaje powołania dopiero po przejściu do Milanu, co oznacza, że do dorosłej kadry awansował akurat wtedy, kiedy przestał grać w piłkę w oficjalnych meczach na przyzwoitym poziomie. A teraz Mariusz Lewandowski, którzy podstawowym graczem Sewastopola jest już czwarty sezon, a powołanie dostaje dopiero na - wydaje się - ostatnie mecze kadry pod wodzą Waldemara Fornalika. Co więcej, nie zdziwiłbym się, gdyby niezgrany z kolegami wyszedł na mecz w podstawowym składzie w środku obrony, bo przecież na tej pozycji również może grać.

Z kronikarskiego obowiązku przypomnę, iż Mariusz Lewandowski został odkurzony dla kadry po 4 latach. Ostatni raz zagrał w meczu ze Słowacją w październiku 2009 roku. Był to koniec nieudanych eliminacji do MŚ 2010, przegrany w Chorzowie 0-1 po samobójczym golu Seweryna Gancarczyka, toczony w scenerii iście zimowej. Dla przypomnienia, przez prawie całe eliminacje zespół prowadził Leo Beenhakker, a w końcówce zastąpił do Stefan Majewski.

Czy teraz historia zatoczy koło i Lewandowski zagra w kadrze również na zakończenie nieudanych eliminacji? Raczej tak.

Wracając do powołań, cała lista wygląda tak (na razie tylko piłkarze z lig zagranicznych):

Źródło: 90minut.pl

Jeśli się przyjrzymy bliżej, to zobaczymy jeszcze kilka nowych-starych nazwisk: Wasilewski, Wojtkowiak i Peszko. O ile do powołań dla tego drugiego i -od biedy - tego trzeciego nie przyczepiłbym się, to wzywanie na kadrę "Wasyla" jest irracjonalne. Przy całym szacunku i podziwie, który mam dla tego zawodnika, powoływanie go po tym jak zagrał 1 (słownie: jeden) mecz po kilkumiesięcznym okresie bez klubu, jest dziwne. Tak jak w przypadku Lewandowskiego, nie zdziwiłbym się, gdyby wyszedł w pierwszym składzie.
Wojtkowiak przynajmniej regularnie gra w TSV 1860 Monachium od początku sezonu, a Peszko po powrocie i kilku meczach pokazał, że można na niego liczyć, strzelając 2 gole i zaliczając tyle samo asyst. Choć też wydaje się, że wraca do kadry zbyt szybko, to jednak dał jakieś racjonalne argumenty, w przeciwieństwie do Wasilewskiego.

I jeszcze pokrótce o drugiej informacji, robiącej dziś furorę, o której wspomniałem na początku wpisu. Mecz z Ukrainą odbędzie się przy pustych trybunach - jest to kara za wybryki kibiców podczas wygranego 9:0 meczu eliminacyjnego z San Marino, m.in: rasistowskie okrzyki i transparenty oraz wykorzystanie materiałów pirotechnicznych. Jeśli nie wiedzieliście, jakiego argumentu użyją polskie media, by uwiarygodnić szanse zwycięstwa w Charkowie, to już macie odpowiedź.

Po remisach z Mołdawią i Czarnogórą w końcu odnieśliśmy zwycięstwo w kwalifikacjach MŚ. Co tam, że wygraliśmy z San Marino, które leje każdy. Co tam, że piłkarze - półamatorzy z tego małego państewka strzelili nam gola, o czym marzyli od ponad roku, kiedy dwa razy pokonali bramkarza Malty (!). To wszystko nieważne, od jutra zacznie się pompowanie balonika przed meczami z Ukrainą i Anglią. Wszak po dzisiejszym remisie tych dwóch drużyn mamy tylko 3 punkty straty. Każdy trzeźwo myślący fan piłki, który widział ostatnie męczarnie biało-czerwonych, wie, że bez cudu nie mamy szans z reprezentacjami, wyprzedzającymi nas w tabeli grupy H.

O sytuacji w tabeli później. Warto krótko podsumować dzisiejszy mecz. Krótko, bo rywalizacja z półamatorami nie może być wyznacznikiem dobrej formy dla drużyny z aspiracjami, za którą się uważamy. Dlatego nie będzie dziś indywidualnych pochwał, bo piłkarze zawodowi, niejednokrotnie zarabiający krocie, mają obowiązek wygrywania z rywalami, dla których gra w piłkę jest tylko dodatkiem do ich codziennej pracy. Na takim tle można jednak zobaczyć, kto w tym momencie nie nadaje się do gry w kadrze, a niestety takich delikwentów było dziś trzech: Boenisch, Robak i Brożek (kolejność nieprzypadkowa).
Osobnym tematem jest to, że daliśmy sobie wbić bramkę przez reprezentację, która ostatni raz trafiła do siatki 14 sierpnia 2012 w przegranym 2-3 meczu z Maltą. Później San Marino zanotowało 8 meczów bez gola. Zresztą bramki ze wspomnianego meczu z Maltą również poprzedziła seria 20 meczów strzeleckiej indolencji, trwająca od 11 października 2008.

Wróćmy jednak do naszych delikwentów. Zacznijmy od tego najbardziej żenującego - Sebastiana Boenischa. Mówiąc szczerze, nie mogę pojąć, jak tak beznadziejny obrońca może mieć miejsce w składzie poważnej drużyny Bundesligi, jaką jest Bayer Leverkusen. Boenisch kilka razy został objechany przez prawoskrzydłowego San Marino, odpuścił krycie Della Valle przy golu, wracał truchtem (!) na własną połowę po stracie i - wreszcie - miał podstawowe problemy z przyjęciem piłki. W ogóle wygląda na gościa, który ostatnich kilka miesięcy trenuje samodzielnie, bez klubu - taki jest ociężały i mało zwrotny. Przypomnijmy, mowa o facecie, który rościł sobie prawa do gry na lewej obronie reprezentacji Niemiec. Przecież wybrał grę dla polskiej kadry, tylko dlatego, że Loew konsekwentnie go pomijał od czasu gry w młodzieżowych reprezentacjach naszych zachodnich sąsiadów. Ba, debiutujący z orzełkiem na piersi Boenisch w meczach towarzyskich z Ukrainą i Australią wyglądał o 2 klasy lepiej.

Marcin Robak kompletnie nie odnalazł się po wejściu na boisko. W przeciwieństwie do Brożka nie zmarnował żadnej stuprocentowej, ale - również w przeciwieństwie do napastnika Wisły - do żadnej nie doszedł. Wszystko dlatego, że na boisku był nizebyt mobilny. I wydaje się właśnie, że tu tkwił problem z Robakiem na tym zgrupowaniu. Jako silny, dobrze grający tyłem do bramki napastnik, powinien zostać powołany na mecz z Czarnogórą, gdzie mógłby się "poprzepychać" z obrońcami. W dzisiejszym meczu, w którym to my prowadziliśmy cały czas grę, lepszy był Brożek, mający lepszą technikę, lepiej operujący piłką i lepiej odnajdujący się w grze kombinacyjnej. I trzeba przyznać, że był ruchliwy, pokazywał się do gry, walczył, ale co z tego, skoro z trzech genialnych sytuacji, nie wykorzystał żadnej.

Osobny akapit należy się naszej beznadziejnej obronie. Co prawda, dzis zbyt dużo pracy ta formacja nie miała, ale nawet to spieprzyła. Szanującym się piłkarzom nie przystoi stracić gola z San Marino. Ok, wina Boenischa. Ale przecież Jędrzejczyk pod koniec meczu z głupi sposób sfaulował przeciwnika tuz przed polem karnym, prowokując tym samym groźną sytuację pod naszą bramką. Bez względu na klasę przeciwnika nie należy popełniać takich błędów.

I na koniec, sytuacja w naszej grupie:

źródło: betexplorer.com

Wydaje się, że mamy szanse? Właśnie, wydaje się. Wystarczy rzucić okiem na naszą grę i terminarz:

Anglia: Czarnogóra (dom), Polska (d)

Ukraina: Polska (d), San Marino (wyjazd)

Czarnogóra: Anglia (w), Mołdawia (d)

Polska: Ukraina (w), Anglia (w)

I wszystko jasne.

Inauguracja mojego bloga przypada na dzień, w którym wszyscy kibice piłkarskiej reprezentacji rozpamiętują wczorajszą porażkę (tak, wczorajszy remis to w istocie porażka) z Czarnogórą i pastwią się nad rodzimym futbolem. Wprawdzie nie łudziłem się, że będzie inaczej, bo kadra Fornalika od jakiegoś czasu już znajdowała się w agonii, jednak milej byłoby prezentować Wam to, co znajdzie się na tym blogu, w atmosferze nadzieji na wyjazd drużyny narodowej do Brazylii.

A telegraficznym skrócie: znajdziecie tutaj komentarze do (prawie) wszystkich ważnych wydarzeń w piłce międzynarodowej i polskiej (wszak koszula bliższa ciału). A więc nie tylko o reprezentacjach, ale także o meczach europejskicj pucharów, najważniejszych lig europejskich a także naszej polskiej Ekstraklasy, która "Ekstra" jest tylko z nazwy. Jako że mam słabość do dwóch drużyn: Realu Madryt i Wisły Kraków, często będą się tu pojawiać opisy meczów (jeśli tylko będę miał możliwość obejrzenia) i komentarze do transferów itp. Z czasem pojawi się cykl groundhopperski. Po tym przydługim wstępie czas przejść do tematu z pierwszego akapitu.

Wbrew pozorom wczorajszy remis nie jest porażką ze względu na to, że nie pojedziemy na MŚ do Brazylii. O tym wiedzieliśmy już przynajmniej od czerwca, jesli nie od marcowej porażki z Ukrainą. Z Czarnogórą beż Joveticia, Delibasicia i od 36 minuty bez Vucinicia mieliśmy obowiązek wygrać, mając właściwie na każdej pozycji piłkarza lepszego/grającego w lepszym klubie. O ile jednak w pierwszej połowie sytuacji podbramkowych mieliśmy od groma, o tyle w drugiej było z tym marnie, a bliżej zdobycia gola byli nawet goście. Dla nas pozostają wspomnienia o krótkotrwałej, 30-sekundowej ekstazie po nieprawidłowo zdobytej bramce Błaszczykowskiego i niepodyktowanym rzucie karnym. Tylko czy ewentualne zwycięstwo po tym nieprawidłowym golu zmieniłoby cokolwiek w funkcjonowaniu polskiej reprezentacji? Co najwyżej przedłużyłoby agonię tej drużyny poprzez wywołanie płonnej nadzieji na zwycięstwa w Kijowie i na Wembley. Na co nie mamy szans...

Na znęcanie się nad Waldemarem Fornalikiem przyjdzie jeszcze czas. Zresztą jutro zamierzam wrzucić tutaj tekst o tym, jak tonący w ostatnich miesiącach selekcjoner próbował łapać się brzytwy (czytaj: chaotycznych powołań i zmian w kadrze) i jak bardzo przerosła go rola selekcjonera. Wobec powyższego i ogólnego marazmu polskiej piłki czas na kilka pochwał po wczorajszym meczu, a zasłużyli na nie Błaszczykowski, Zieliński, Klich i Lewandowski.

Zacznę nie pokolei, czyli od tego ostatniego. "Lewy" w końcu się przebudził i zagrał naprawdę niezły jak na niego mecz w kadrze. Szkoda tylko, że nie wytrzymał nerwowo i musiał po bramce wykonać gest uciszania krytyków, którzy w jego wyobraźni "chcą się na krytyce pod jego adresem wypromować". Moim zdaniem takiemu zachowaniu najlepszego polskiego piłkarza, który - nie ma co ukrywać - jest wzorem dla wielu dzieciaków, media powinny chyba poświęcić więcej miejsca, zestawiając to z całą serią głupich wypowiedzi od EURO 2012. Zapewne jednak to się nie wydarzy, a szkoda.

Kuba wczoraj o mały figiel nie przedłużył agonii zespołu, któremu kapitanuje, a i cały mecz można uznać za dobry w jego wykonaniu. Cokolwiek by o nim nie mówić, wliczając w to wspomnienie o "aferze biletowej" po EURO, Błaszczykowski jest jednym z niewielu piłkarzy tej kadry, o którym zawsze można powiedzieć, że wypluwa płuca dla zespołu w każdym meczu od pierwszej do ostatniej minuty.

Z kolei Klich z Zielińskim udowodnili, że warto na nich postawić i że reprezentacja z nimi ma przed sobą przyszłość. Choć tego ostatniego sformułowania mam dość, bo nadużywa go trener Fornalik, to jednak trzeba przyznać, że coś w tym jest. O ile Klich utrzyma miejsce w Zwolle, a Zieliński będzie grać częściej w Udinese, warto na nich stawiać. Oczywiście z zastrzeżeniem, że jednak trudno będzie w każdym meczu grać jednym defensywnym pomocnikiem przy tak beznadziejnej obronie.

We wtorek mecz z San Marino, który zapewne wysoko wygramy, bo kto nie wygrywa wysoko z San Marino? Jestem właściwie pewien, że po tym meczu znów rozpoczniemy liczenie punktów i tworzenie scenariuszy w naszej grupie. Mam jednak nadzieję, że nikt się juz na to nie nabierze. Najbliższy turniej, na który mamy szanse się zakwalifikować, to EURO 2016 we Francji.

Subskrybuj: Posty ( Atom )

Pages

Stały fragment gry

Navigation Menu

Polska - Irlandia 0-0: Czy aby na pewno jest postęp?

Polska - Słowacja 0-2. Nawałka ma o czym myśleć

Dziś selekcjonerski debiut Adama Nawałki

Przed meczami z Ukrainą i Anglią - powołania Waldemara Fornalika

Zanim wrócimy do normalności, przegląd wtorkowych wydarzeń w eliminacjach MŚ

3 punkty straty do lidera, czyli pompowania balonika ciąg dalszy!

Anatomia upadku: selekcjoner Waldemar Fornalik

Polska - Czarnogóra 1-1, czyli kolejne przegrane eliminacje