Stały fragment gry

źródło:www.nk-celje.si

Dopiero co zakończył się sezon 2014/2015 w klubowym wydaniu, a już jutro będziemy świadkami pierwszego akcentu rozgrywek 2015/2016. Start eliminacji do Ligi Mistrzów i Ligi Europy za pasem. Jak co roku będziemy się emocjonowali tym, czy którykolwiek z polskich klubów zagra w fazie grupowej tych pucharów, czyli wtedy, kiedy te rozgrywki tak na prawdę się rozpoczynają. Jutro w Nyonie odbędzie się losowanie pierwszych dwóch rund kwalifikacyjnych Champions League i Europa League. Przyjrzyjmy się wstępnie temu, na kogo trafić mogą nasze kluby.

Poniższa lista pokazuje wszystkie rozstawione (po lewej) i nierozstawione (po prawej) kluby, które będą uczestniczyły w losowaniu 2 rundy kwalifikacyjnej Ligi Mistrzów. Jednakże lista drużyn nierozstawionych może nieznacznie ulec zmianie w związku z tym, że zostały w niej zawarte zespoły, które w pierwszej, przedwstępnej rundzie będą rozstawione: TNS z Walii, Levadia Tallin z Estonii, Pyunik Erewań z Armenii oraz Santa Coloma z Andory. Jednak każdy z tych klubów może przegrać ze swoim niżej notowanym rywalem, dlatego też w ich miejsce mogę wskczyć takie zespoły jak Crusaders Belfast z Irlandii Północnej, B36 Torshavn z Wysp Owcych, Lincoln Red Imps z Gibraltaru oraz Folgore z San Marino.

źródło: http://kassiesa.home.xs4all.nl/bert/uefa/seedel2015.html

Przed rozpczęciem jutrzejszego losowania, rano, UEFA podzieli wszystkie 34 kluby na grupy, w których znajdzie się tyle samo drużyn rozstawionych i nierozstawionych. Losowany zespół, np. Lech Poznań, będzie mógł trafić tylko na nierozstawioną drużynę z grupy, do której zostanie przydzielony przez UEFA. Dlatego dziś możemy powiedzieć sobie, że najłatwiej dla "Kolejorza" byłoby, gdyby trafił na drużynę z Malty lub Andory, jednak jutro rano może okazać się to nieaktualne, bo żaden z tych klubów może nie być w grupie z podopiecznymi Macieja Skorży.
Na pierwszy rzut oka, Lech musi poradzić sobie z jakimkolwiek zespołem, na jaki trafi. Owszem, nasza liga jest słaba, niemniej jednak do nas dolosowywani będą jeszcze słabsi - piłkarskie kopciuszki, które zazwyczaj kończą rozgrywki jeszcze wcześniej niż my. Z ciekawostek, Lech może teoretycznie trafić na Żalgiris Wilno i Stjarnan FC, czyli swoje koszmary z ostatnich dwóch sezonów Ligi Europy. To z tymi zespołami Lech odpadał, komprommitując się w oczach swoich kibiców oraz postronnych obserwatorów. Teraz nie ma już miejsca na potknięcia. Trzeciej z rzedu kompromitacji nikt by nie wybaczył, a Lech musi zdobywać punkty do rankingu UEFA, bo współczynnik (który obecnia wynosi 17.300 pkt) z roku na rok spada. Doszło do tego, że taki współczynnik najprawdopodobniej nie da poznanianom rozstawienia w trzeciej rundzie kwalifikacyjnej. Lech jest drugą drużyną z najwyższym współczynnikiem wśród drużyn nierozstawionych w następnej rundzie. Oczywiście to nie przekreśla Lechitom szans na rozstawienie, bo wystarczy, że dwie drużyny z tych, które obecnie są rozstawione, przegrają dwumecz z kimś niżej notowanych w drugiej rundzie. Najpierw jednak martwmy się o drugą rundę, którą Lech ma obowiązek przejść, najlepiej odnosząć dwa zwycięstwa. Domyslam się, że wszyscy w Poznaniu życzą sobie rywala z jak najmniej odległego geograficznie kraju. I całkiem słusznie, bo nikt nie chciałby sie tłuc po Gruzji czy Kazachstanie - nie dość, że daleko, to jeszcze można dostać bęcki i wrócić do kraju skompromitowanym. Osobiście, życzyłbym Maciejowi Skorzy i jego piłkarzom jakiegoś prawdziwego "kopciuszka" z Andory czy Malty, ewentualnie Wyspiarzy z Irlandii (Dundalk) lub Walii (TNS). Może się wydawać, że to rywale trudniejsi niż na przykład zespoły z Macedonii lub Czarnogóry, ale tak na naprawdę drużyny bałkańskie są nieprzewidywalne i lepiej się tam nie zapuszczać.

Teraz Liga Europy. W tym przypadku mechanizm jest podobny - UEFA podzieli 102 zespoły uczestniczące w kwalifikacjach na grupy, z których będą losowane pary eliminacyjne.

źródło: http://kassiesa.home.xs4all.nl/bert/uefa/seedel2015.html

Znowu, trudno trafić, ktor trafi dojednej grupy z Jagiellonią i Śląskiem,  ale i wachlarz słabeuszy, na których można trafić nieco się poszerza w stosunku do LM. Mamy tutaj zespoły z Wysp Owczych, San Marino, Gibraltaru, tradycyjnych chłopców do bicia z Irlandii Północnej i Walii, ale też w tym przypadku nie ma co się obawiac klubów z krajów bałtyckich. O ile mistrzowie Litwy, Łotwy i Estonii zazwyczaj prezentują już w miarę przeciętny poziom, o tyle niżej jest z tym krucho, dlatego nie można się obawiać Spartaksa Jurmala,  Kruoju Pakruojnis czy Sillamae Kalev. Oczywiście są też nieprzyjemnie rywale z Kaukazu i Kazachstanu, których życzą sobie ominąć wszyscy rozstawieni, a ktoś z nimi grać musi. Jagiellonia ma bardzo złe wspomnienia właśnie z Kazachstanu, bo parę lat temu odpadła z miejscowym Irtyszem Pawłodar. Jak warto zauważyć, obie polskie drużyny startujące w pierwszej rundzie eliminacji Ligi Europy są rozstawione. Jednak w drugiej rundzie już tak nie będzie. Legia i Śląsk będą rozstawione, ale Jagiellonia - nie będzie.

źródło: http://kassiesa.home.xs4all.nl/bert/uefa/seedel2015.html \

Kogo życzyć Jagiellonii? Tak na prawdę rywal piłkarzy Michała Probierza uzalezniony jest też od tego, kto wygra w parach pierwszej rundy eliminacyjnej. W rundzie wstępnem często padają niespodziewane rezultaty, więc równie dobrze Jaga może zagrać z kimś, to był nierozstawiony nawet w pierwszej rundzie. Oczywiście warunkiem jest też to, żeby sami białostoczanie się nie skompromitowali już na starcie. A z rozstawionych w drugiej rundzie zespołów chyba tylko Trabsonspor, Kopenhaga i West Ham wydaja się nie do przeskoczenia. Kadego z pozostałych można pokonać. Idealny wydawałby się na przykład Go Ahead Eagles - niby zespół z Holandii, ale słabeusz, którego Jagiellonia powinna wyeliminować. Niezły byłby też Harfnarfjordur z Islandii.

Są takie mecze, które trzeba wygrać, choć nie idzie. Są również takie spotkania, w których gra się słabo, momentami bardzo słabo, ale wygrywa się wysoko, przez co wynik idzie w świat. Obie te charakterystyki pasują jak ulał do dzisiejszego meczu z Gruzją.

Przed nami wakacje, podczas których odpoczniemy od futbolu reprezentacyjnego i najprawdopodobniej zapomnimy o tym, jak dzisiaj męczyliśmy się z Gruzją. Co więcej, w świat poszedł tylko wynik, więc Irlandczycy i Szkoci, którzy nie oglądali dzisiejszego meczu swoich rywali z Polski, będą się nas jeszcze bardziej obawiać przed jesiennymi meczami. Tymczasem były dzisiaj momenty, w których byliśmy o krok od utraty bramki, a na pewno na chwilę utraciliśmy kontrolę nad tym, co działo się na murawie.

Rozpoczęliśmy z bardzo wysokiego "C". Po 20 minutach powinniśmy już prowadzić 2:0, jednak dwie znakomite okazje zmarnował Lewandowski. O ile przy pierwszej z nich zrobił wszystko książkowo i tylko świetna asekuracje gruzińskiego obrońcy odebrała mu radość z gola, o tyle w drugiej uderzył w środek bramki, ułatwiając interwencję bramkarzowi rywali. Tak czy owak, wydawało się, że bramka wisi w powietrzu. Szybko jednak okazało się, że przy panującym upale narzuciliśmy sobie chyba zbyt wysokie tempo i z czasem coraz mniej było rajdów Grosickiego, Piszczka, Rybusa i "Lewego". Mecz się wyrównał, ale nikt nie spodziewał się tego, co działo się w drugiej połowie.  A wtedy ewidentnie straciliśmy panowanie nad tym, co działo się na murawie Stadionu Narodowego. Gruzili radośnie po nim hasali, a co więcej - atakowali, nic nie robiąc sobie z faktu, że to my jesteśmy faworytami. Odblokowal nas Milik, który pięknym strzałem wykończył ćwiczony na treningach wariant rozegrania rzutu rożnego. Ten sam Milik, który do tej pory, przez godzinę gry był kompletnie niewidoczny.

Po tym golu mogliśmy odetchnąć z ulgą...ale tylko na chwilę, bo rywale z Kaukazu przycisnęli nas jeszcze mocniej. Najgorszy nie był fakt, że to oni mieli inicjatywę, ale to, że sami ją oddaliśmy. Co więcej, zapraszaliśmy Gruzinów we własne pole karne, podając niedokładnie, tracąc piłkę w najprostszych sytuacjach i dając im zbyt wiele miejsca. To było prawie 30 minut drżenia o wynik, przez to, że drużyna Nawałki grała "stojanowa". W międzyczasie do reprezentacji powrócił Kuba Błaszczykowski, który zmienil beznadziejnego Peszkę, oraz wprowadzeni zostali Jodłowiec i Komorowski, co sugerowało nastawienie się na obronę wyniku. Gdy pod bramką Fabiańskiego robiło się coraz goręcej (poprzeczka Gruzinów), udało nam się wyprowadzić kontrę. Znamienny jest fakt, że była to jedna z niewielu naszych akcji w drugiej części meczu ( z może jedyna?), w której spokojnie rozgrywaliśmy piłkę, żeby tylko jej nie stracić. W ten sposób udało się wyprowadzić Milika na czystą pozycję, z której wypuścił "w uliczkę" Lewandowskiego, dając mu możliwość odblokowania się w kadze. Napastnik Bayernu w końcu z niej skorzystał, dobijając rywali,bo tylko tak można wytłumaczyć fakt, że cisnący nas Gruzini w końcówce stracili jeszcze dwa gole, oba autorstwa "Lewego".  Jedną z nich zdobył on po asyście Kuby, który ogólnie dał bardzo dobrą zmianę i  - mam nadzieję - wybił z głowy Nawałce wystawianie w podstawowym składzie Sławomira Peszki.

Tym samym możemy płynnie przejść do cenzurek indywidualnych za ten mecz. Zacznę jednak od tego, że po raz kolejny strzeliliśmy gola ze stałego fragmentu gry. Już dawno nie trafialiśmy po rzutach rożnych i wolnych z taką częstotliwością jak teraz. Chyba ostatnim selekcjonerem, który przywiązywał taką wagę do stałych fragmentów gry był Jerzy Engel. Wypada pochwalić Nawałkę za to, że dostrzegł fakt, że jest to ważny element we współczesnej piłce i że  w przeciwieństwie do swoich poprzedników potrafił wypracować coś w tym temacie na zgrupowaniach. Wszyscy jego poprzednicy z ostatnich lat woleli tłumaczyć się tym, jak mało czasu mają przed meczami na trening stałych fragmentów. Obecny selekcjoner udowodnił, że się mylili.
Zacznę od dwóch facetów, którzy zapisali się dziś w protokole: Milik i Lewandowski. Ten pierwszy zanotował dwie asysty i gola, mimo że był na murawie niewidoczny. I chwała mu za to.  Lewy w końcu się odblokował i wypada tylko mieć nadzieję, że z lepszymi rywalami też ukłuje. Niezły mecz - mimo swojej nieskuteczności - zanotował Grosicki, który chyba w końcu wspiął się na poziom reprezentacyjny. Wcześniej, nawet gdy brylował w Turcji, w kadrze zawodził. Wydaje się także, że Thiago Cionek nie musi już być alternatywą dla pary Glik - Szukała. Pazdan zaprezentował się dziś na tyle dobrze, że daje podstawy do twierdzeń, że nawet docelowo mógłby grać w parze z Glikiem. Pozytywnie wypadł też Fabiański, który może nie miał bardzo wiele pracy, ale wybronił to, co miał wybronić. Największymi zaskoczeniami w składzie byli Rybus na lewej obronie i Mączyński. Pierwszy z nich w pierwszej połowie podłączył się parę razy do akcji ofensywnych, ale widać było, że jest jednak niepewny tego, czy przypadkiem pod jego nieobecność z tyłu nie będzie kłopotów. W defensywie w sumie nie został sprawdzony i może to i dobrze. Mączyński wypadł blado, bardzo blado. Pewnie większość z Was zastanawia się, co ten koleś robi w kadrze, a odpowiedź jest prosta. Każdy trener lubi mieć w swoim zespole zawodnika, który może nie jest wirtuozem, ale potrafi wykonać co do joty to, czego od niego się wymaga. Mączyński gra raz lepiej, a raz gorzej, niemniej jednak jest zaufanym człowiekiem, który daje Nawałce pewność. Linetty jest bardziej przyszłościowy i mam nadzieję, że niebawem zawita do pierwszego składu kadry, ale podczas zgrupowania selekcjoner musiał dostrzec u niego coś niepokojącego, co nie pozwoliło mu zaufać pomocnikowi Lecha na tyle, by znalazł się w składzie.

Najsłabszym naszym ogniwem był dziś zdecydowanie Peszko. Nie wiem, czy była umotywowana jego obecność w pierwszym składzie: być może tym, że z Irlandią wypadł nieźle, a być może tym, że selekcjoner nie chciał pokazać Kubie, że w pierwszym meczu po powrocie nalezy mu się pierwszy plac, tym bardziej po tych wszystkich fochach. W każdym razie o ile Grosicki wprowadzał chaos  w szeregi obronne przeciwnika, o tyle Peszko wprowadzał chaos w naszych szeregach. Dość mam jego niechlujnej gry i podań do przeciwnika albo w aut. Zupełnie nie dziwi mnie fakt, że nie poradził sobie w Bundeslidze. Tak jak wspomniałem wcześniej, mam nadzieję, że Błaszczykowski wybił z głowy sztabowi szkoleniowemu taki ruchy w przyszłości. Naszej piłki, tak ubogiej w indywidualności, które potrafią pociągnąć do przodu całą kadrę, po prostu nie stać na marnowanie potencjału skrzydłowego Borussii.

Mamy dziś szczęście. Nie dość, że mimo słabej gry, rozgromiliśmy dziś Gruzję, to Irlandia zremisowała ze Szkocją i powiększyliśmy dzięki temu przewagę nad Szkotami do 4 punktów.
Teraz czas na sparing z Grecją, a we wrześniu jedziemy do Niemiec.

W Berlinie Barcelona udowodniła, że w tym sezonie była zdecydowanie najlepsza w Europie. Tak jak w przeciągu całego roku, tak i w decyduącym meczu w stolicy Niemiec, Katalończycy notowali wzloty i upadki.

W trakcie rozgrywek podopieczni Luisa Enrique wpadli w dołek w grudniu i zaczęli się z niego wygrzebywać dopiero po ok. miesiącu, po porażce z Realem Sociedad San Sebastian. W finale Ligi Mistrzów Barcelona była w opałach dopiero po niecałej godzinie trwania spotkania. Po golu Moraty Juventus miał swoje 15 minut, ale było to za mało na Blaugranę i jej tercet Suarez - Messi - Neymar, który grał jak natchniony.

Co można jeszcze napisać o finale? Był bardziej jednostronny niz można było się spodziewać. Mimo wszystko wszyscy łudziliśmy się przed meczem, że będzie on zacięty i wyrównany do samego końca, podczas gdy okazało się, że od początku już taki nie był. Bramka Rakiticia w 4. minucie zrujnowała całą konepcję gry Juventusu, a Arturo Vidal zirytował się chyba do tego stopnia, że stracił rozum i przez swoją zbytnią agresywność o mały włos nie dostał czerwonej kartki.

Barcelona de facto kontrolowała prawie cały mecz, oprócz wspomnianych 15 minut po bramce Moraty. Szkoda, że mecz był tak jednostronny, ale Katalończycy w pełni zasłużyli na to własną grą. Południowoamerykański tercet jest teraz najskuteczniejszym atakiem na świecie i chyba też najbardziej widowiskowym. O ile na początku sezonu mogło się wydawać, że każdy ze składającycch się na niego atakujących, będzie starał się wszystko podporządkować sobie, o tyle w praniu wszystko wyszło bardzo przyjemnie: Messi, Neymar i Suarez współpracują aż miło. Największym problemem Luisa Enrique wydaje się obrona i krótka - mimo wszystko - ławka rezerwowych. Co więcej, jak na razie Barcelona nie może dokonywać transferów przez nałożony na nią przez UEFA zakaz, A przy stosunkowo wąskiej kadrze trudno będzie wytrzymać przyszły sezon, a przecież odchodzą jeszcze Xavi i Dani Alves.

Na finał możemy spojrzeć także z innej strony. Barcelona - owszem - wygrała najważniejsze klubowe trofeum na Starym Kontynencie (a może i na swiecie),  jednak wydaje się, że więcej zyskał Juventus. Dlaczego? Otóż dlatego, że od paru ładnych lat wiadomo, że w Katalonii istnieje wielki klub zawsze walczący o najwyższe cele i przyciągający najlepszych piłkarzy na świecie. Jednak Juventus i całe "Calcio" przeszły ostatnio drogę przez mękę, która zaczęła się w momencie wykrycia gigantycznej afery "Calciopoli", w której działacze Juve odgrywali najważniejszą rolę. "Stara Dama" musiała wygrzebywać się z Serie B, a sama Serie A straciła bardzo wiele na konkurencyjności względem innych największych lig Europy. Liga włoska była postrzegana jako archaiczna, a jej zespoły uznawano za niezdolne do walki o najwyższe europejskiej trofea. Nawet przekonanie Teveza czy Llorente do transferów do Włoch graniczyło z cudem. To nie te czasy, kiedy kluby Serie A było rekordy transferowe, kupując zawodników będących na topie. A jeśli Calcio kogoś "wyprodukowało", jak na przykład Marco Verattiego, to za chwilę traciło go na rzecz tak "potężnych" lig jak francuska. Teraz Juventus udowodnił, że może wszystko, także w europejskich pucharach. Efekt? transferu Paulo Dybali i Samiego Khediry w tydzień po finale Ligi Mistrzów. Może nazwiska nie powalają na kolana, bo pierwszy dopieero w Europie się rozkręca, a drugi został odpalony z Realu, ale w rzeczywistości nie można lekceważyć żadnego z nich. Wszak Khedira jest podstawowym piłkarzem reprezentacji mistrzów świata, a i u Allegriego nie będzie otoczony samymi technicznymi wirtuozami, na któych tle blado wypadał w Madrycie. Z kolei Dybala miał fantastyczny pierwszy sezon w Europie w barwach Palermo, więc naturalną koleją rzeczy było sprawdzenie się w topowym klubie, takim jak Juve.

Tak na prawdę przyszły sezon wszystko zweryfikuje. Zarówno to, czy "Stara Dama" zdolna jest do regularnej gry na tym poziomie, jak i to czy Barcelona Luisa Enrique - zgodnie z przewidywaniami co poniektórych ekspertów - jest w stanie zdominować rozgrywki klubowe tak, jak drużyna stworzona parę lat temu przez Pepa Guardiolę.

Właściwie to mecz z gatunku tych, które nie wymagają zapowiedzi. Dziś o 20:45 oczy całego piłkarskiego świata zwrócone będą na Berlin, gdzie w finale Ligi Mistrzów Barcelona zagra z Juventusem Turyn. Teoretycznie, Blaugrana wydaje się być zdecydowanym faworytem. A w praktyce? W praktyce, Juventus powinien był odpaść już  w półfinale z Realem.

Juve to trochę drużyna paradoksów. Turyńczycy właśnie zdobyli swoje czwarte Scudetto z rzędu, ale dopiero po raz pierwszy w tym okresie czasu zawojowali Ligę Mistrzów. Poprzednie trzy tytuły "Stara Dama" zdobyła pod wodzą Antonio Conte, który wydawał się być wschodząca gwiazdą trenerską, zwiastunem geniuszu, który może dorównać Jose Mourinho, Alexowi Fergusonowi, Pepowi Guardioli czy chociażby Jurgenowi Kloppowi. Jednak o ile Juventus dominował w Serie A, o tyle w Lidze Mistrzów odpadał zanim doszło do decydujących meczów: w ubiegłym sezonie już w fazie grupowej, a dwa sezony temu w ćwierćfinale. U progu obecnych rozgrywek Conte odszedł z Juventusu, zostając selekcjonerem Squadra Azzura, jednak de facto już wcześniej dochodziło do zgrzytów na linii trener - zarząd, gdy ten pierwszy domagał się rozrzutności na rynku transferowych, sugerując, że bez większych wydaktów nie będzie sukcesów w pucharach, których chcą i kibice i zarząd.
Nowym trenerem klubu z Turynu został Massimiliano Allegri, ten sam, który nieco w niesławie odszedł z Milanu. Nie dość,  że spodziewano się kolejnego sybkiego zakończenia gry w pucharach, to uważano, że być może to jest sezon, w którym hegemonia "Starej Damy" zostanie przerwana przez Romę lub mające mocarstwowe plany Napoli. Futbol po raz kolejny pokazał jednak, że niczego nie można w nim przewidzieć, bo nie dość, że Juventus nadal dzieli i rządzi w Serie A, to jeszcze na dodatek w końcu zagrał na miarę oczekiwań w Lidze Mistrzów.

A Barcelona? Osierocona parę lat temu przez Guardiolę, długo nie mogła wrócić do najlepszych chwil walcząc o najwyższe cele. Przed tym sezonem do klubu wrócił Luis Enrique, tym razem pojawiając się w nim w roli trenera po całkiem udanej przygodzie z Celtą Vigo i rozczarowującym sezonie w Romie. Nie da się ukryć, że mianowanie trenerem akurat jego miało być kopią ruchu z Guardiolą, który wypalił z wielkim hukiem, robiąc z Barcelony najbardziej utytułowany klub w tym stuleciu. Obaj to piłkarze - legendy klubu oraz trenerzy drugiego zespoły, z którym osiągali całkiem dobre wyniki. Różnica polega na tym, że droga Luisa Enrique do stołka trenerskiego Dumy Katalonii wiodła jeszcze przez Rzym i Vigo. Nowy trener Blaugrany dostał do ręki potężne narzędzie - tercet Mesii - Neymar - Suarez. Urugwajczyk długo nie mógł odpalić, ale teraz chyba nikt nie ma złudzeń, że to trio obecnie znacznie przywyższa konkurencyjną trójkę z Madrytu: Cristiano - Benzema - Bale.
Sam Luis Enrique był już na wylocie z klubu na początku tego roku. Po serii meczów ze słabymi wynikami plotkowano o jego konflikcie z Leo Messim....a nikt w tym klubie nie ma prawa być ważniejszym od Argentyńczyka. O ironio, parę dni po tym, jak szkoleniowcowi miano postawić ultimatum, rozpoczęła się zwycięska seria, którą Barcelona z małymi wyjątkami kontynuuje do dziś.

Trudno powiedzieć, jaki wynik dziś padnie. Nieziemsko skutecznemu tercetowi z Katalonii Juve może przeciwstawić mocny środek pola w składzie Pirlo - Pogba - Marchisio - Vidal oraz będących w niesamowitym gazie Teveza i Moratę. Zresztą tego drugiego Hiszpanie boją się najbardziej po tym, jak w półfinale właściwie w pojedynkę wyeliminował Real.
Faworytem medialnym jest bez wątpienia Barcelona, jednak może i tym razem futbol udowodni, że w nim niczego nie można przyjąć za pewnik?

Bilans Zawiszy Bydgoszcz w 2015: 8 zwycięstw, po 5 remisów i porażek, 29 punktów, czyli szósty wynik w Ekstraklasie. Problem w tym, że bydgoszczanie w rundzie jesiennej zdobyli tylko 9 oczek i do bezpiecznej lokaty w tabeli tracili ich aż 12. Wczoraj dokonał się los Zawiszy w Ekstraklasie. Byly to 2 sezony okraszone Pucharem Polski, Superpucharem, awansem do europejskich pucharów i kilkoma wypromowanymi zawodnikami, ale też kłótnią kibiców z właścicielem i piłkarzami, wpadkami transferowymi oraz dość częstymi zmianami trenerów.