Stały fragment gry

Pomimo rozegrania wczoraj czterech meczów grupy mistrzowskiej, wszyscy pamiętają tak naprawdę tylko o jednym - Legii z Jagiellonią i błędzie sędziego Pawła Gila w 98. minucie meczu.


Wszyscy mówią dziś tylko o tym: Legii niesłusznie przyznano rzut karny w ostatnich sekundach spotkania za zagranie ręką w polu karnym zawodnika Jagiellonii. Kontrowersja wiąże się z tym, że przewinieniem jest "intencjonalne" zagranie ręką, podczasy gdy w tym wypadku zagranie nie było zamierzone. Łukasz Broź nastrzelił swojego rywala. Co więcej, piłka powędrowała dalej i trafiła do piłkarza Legii, który nie wykorzystał dogodnej okazji i trafił  - zamiast do bramki - w golkipera białostoczan. Ciekawostką jest fakt, że sędzia główny, wspomniany Paweł Gil, początkowo nie odgwizdał przewinienia, a dopiero kilka chwil później zasugerował się podpowiedzią swojego asystenta - jak się wydaję, niesłuszną. Legioniści oczywiście wykorzystali szansę, którą dostali od losu, a po końcowym gwizdku rozgorzała awantura.
Szczerze mówiąc, nie dziwię się zupełnie nerwom, które ponosiły Michała Probierza (mówił, ze po powrocie pier****ie whisky) oraz piłkarzy Jagi. Przez cały mecz dzielnie walczyli, dobry wynik mając w kieszeni, a zostali z niego okradzeni. Trochę przesadzają natomiast w argumentacji, że minutę wcześniej należał się im rzut karny za faul na Przemysławie Frankowskim. W tej sytuacji, choć był ewidentny kontakt pomiędzy Bereszyńskim a Frankowskim, nie powinno być mowy o "jedenastce", bo ten drugi upadając dodał sporo od siebie. Tak naprawdę po kopnięciu przez legionistę nie stracił równowagi.
Dzięki temu kontrowersyjnemy zwycięstwu Legia nadal ma tylko punkt straty do Lecha, który ograł efektownie i bez problemów Śląsk 3-0. Koncert gry dał  krytykowany przed meczem przez swojego trenera Szymon Pawłowski, notując 2 gole i asystę.
Rozpędzona Lechia wygrała w Zabrzu 1-0 i awansowała na 4 miejsce w tabeli, wyprzedzając Wisłę, która frajersko dała sobie wydrzeć zwycięstwo w 93 minucie za sprawą Rafała Murawskiego i zremisowała z Pogonią 2-2. To już trzeci taki mezc pod wodzą Kazimierza Moskala, w którym "Biała Gwiazda" remisuje 2-2, tracąc bramkę w doliczonym czasie gry. Nie wiem, skąd ten brak koncentracji i gapiostwo w ostatnich minutach, ale kosztuje to krakowian bardzo wiele. Gdyby wczoraj wygrali, to przy remisie Legii z Jagiellonią zrównaliby się  punktami z tymi zespołami. A przy zwycięstwie Legii, Wisła awansowałaby na trzecie miejsce. Wystarczyło dowieźć zwycięstwo do końca.

Na ostatni akapit tego wpisu zostawiłem sobie to, co w zamieszaniu z karnym dla Legii jest najgorsze, ale i najbardziej interesujące. Gdyby mecz w Warszawie zakończył się remisem, przewaga Lecha wynosiłaby 3 punkty i poznaniacy mogliby przystąpić do następnego meczu na większym luzie.  W najbliższej weekendowej kolejce Lech jedzie do Gdańska, by zagrać z rozpędzoną Lechią, a przy jednym oczku ma nóż na gardle. Dodatkowo, Legia, choć gra na wyjeździe, zagra jednak z najsłabszą drużyną grupy mistrzowskiej, czyli z Pogonią. Błędy sędziowskie się zdarzają, ale są do przełknięcia, gdy zdarzają się rzadko i wypaczają wyniki tylko pojedynczych meczów. W tym przypadku może się zdarzyć, że dzięki sędziowskiej "pomocy" Legii w meczach z Jagiellonią i Śląskiem, tytuł mistrzowski trafi do drużyny, która na niego nie zasłużyła.

Coraz bliżej poważnych rozstrzygnięć w Ekstraklasie. Trwa właśnie 33 kolejka, czyli trzecie, w której mecze odbywają się wedle podziału na grupę mistrzowską i spadkową. Wczoraj swoje mecze rozegrała grupa spadkowa, a dziś obejrzymy mecze grupy mistrzowskiej.

źródło: Betexplorer.com

Rywalizacja o utrzymanie oddziela chłopców od mężczyzn. W coraz gorszej sytuacji znajdują się GKS Bełchatów .....i Korona Kielce. Bełchatowianie są w dramatycznej formie, ostatni raz wygrali w lidze 28 lutego z Wisłą, a wczoraj dostali baty od Piasta Gliwice, z którym przegrali 3-6. W klubie robi się coraz bardziej nerwowo, czego dowodzi dzisiejsze zwolnienie trenera Marka Zuba, którego zatrudniono przecież nie tak dawno, bo po przegranej 0-3 z Pogonią Szczecin pod koniec marca. Nie mam pojęcia, czy w Bełchatowie mają jakąś koncpecję związaną z tym zwolnieniem, ale wydaje się, że liczą tylko i wyłącznie na tzw. "efekt nowej miotły", który dał o sobie znać w Szczecinie i w Krakowie (zarówno w Wiśle, jak i Cracovii).
Korona jeszcze parę tygodni temu walczyła o awans do grupy mistrzowskiej, ale odkąd stało się jasne, że kielczanie muszą walczyć o utrzymanie, przegrywają wszystko. W grupie spadkowej polegli we wszystkich trzech meczach i czeka ich bardzo ciężka batalia o to, żeby nie zlecieć hukiem do I ligi, bo następny mecz ligowy rozegrają w Krakowie z będącymi na fali "Pasami". Jakby tego było mało, Zawisza, który lepiej spisuje się u siebie i musi - myśląc o utrzymaniu -  w końcu nawiązać do znakomitej passy z początku rundy, zagra u siebie z Górnikiem Łęczna. Łatwo sobie wyobrazić, że po weekendzie bydgoszczanie i kielczanie zamienią się miejscami, a Korona będzie w jeszcze większych opałach. Jakiś czas temu pisałem tutaj o zainteresowaniu AS Romy kupnem kieleckiego klubu. Jedno jest pewne - rzymianie nie będą mieli interesu w zakupie klubu, który gra w przaśnej pierwszej lidze polskiej i jeździ na wyjazdy do Ząbek, Chojnic czy Głogowa (z całym szacunkiem dla tych miasteczek i klubów w nich grających).
Zdaje się, że to właśnie Bełchatów, Korona i Zawisza najmocniej odczuwają teraz nóż na swoich gardłach.Górnik Łęczna może nieco odetchnąć po zdobyciu 6 punktów w ostatnich 3 meczach, jednak należy pamiętać, że jedna porażka łęcznian i jedno zwycięstwo Korony lub Zawiszy znów zaangażuję podopiecznych Jurija Szatałowa w walkę o utrzymanie.

W niewiarygodnym gazie jest Cracovia od momentu przybycia do klubu Jacka Zielińskiego. Zieliński jest mocno niedocenianym trenerem, wszak zdobył parę lat temu mistrzostwo z Lechem Poznań, jednak prawdziwym papierkiem lakmusowym dla niego będzie przyszły sezon po tym jak przepracuje z zawodnikami z Krakowa cały okres przygotowawczy. Nie tacy jak on łamali sobie zęby na posadzie trenera w tym klubie, wspominając choćby Oresta Lenczyka, Artura Płatka, Rafała Ulatowskiego  czy obiecującego Roberta Podolińskiego, który był bezpośrednim poprzednikiem Zielińskiego.

To tyle o grupie spadkowej. Teraz którko o grupie mistrzowskiej, która rozgrywa dziś mecze. Wszystkie oczy zwrócone będą zapewne na Poznań i Warszawę. W pierwszym z tych miast Lech podejmie Śląsk i tym razem nie może się potknąć, a w stolicy Legia zagra z Jagiellonią....i też nie może sobie pozwolić na stratę punktów. Najciekawsze w tym jest, jak poradzi sobie ten najmniej doceniany z zespołów będąch w czołówce, czyli właśnie Jagiellonia. Białostoczanie nie mają nic do stracenia w meczu z Legią, a obrońcy tytułu grają wiosną na tyle słabo, że każdy wynik jest możliwy.
Pozostałe mecze też będą toczyć się o wymierną stawkę. Wisła, jeśli wygra z Pogonią, może zbliżyć się do trójki na tyle, że przy korzystnych wynikach w Poznaniu i Warszawie włączy się do walki o mistrzowską koronę. Lechia z Górnikiem powalczy natomiast o to, by nie tracić kontaktu z pierwszą czwórką, która zagra w europejskich pucharach.

Nie pozostaje nam zatem nic innego, jak tylko śledzić to, co wydarzy się dziś na boiskach Ekstraklasy. Jutro znajdziecie tutaj podsumowanie sytuacji w grupie mistrzowskiej po dzisiejszych zmaganiach.

Wszyscy interesujący się Ekstraklasą ostrzyli sobie dziś zęby na korespondencyjną walkę Lecha i Legii o mistrzostwo Polski. "Kolejorz" podejmował Jagiellonię, a Legia grała na wyjeździe ze Śląskiem Wrocław. Biorąc pod uwagę dwupunktową przewagę poznaniaków nad podopiecznymi Henninga Berga, wyobrażaliśmy sobie zaciekłą pogoń tych drugich za pierwszymi, jednak jak się okazało najlepiej wypadł....ten trzeci, który niespodziewanie włączył się walki o najwyższe zaszczyty, czyli Jagiellonia Białystok.

Ostatnio trochę tu monotematycznie, ale czym interesować się w polskiej piłce, jeśli nie walką o mistrzowstwo? Problem w tym, że nawet nie jest to "walka", a wyścig ślepego z kulawym, ewentualnie podchodzi to pod pożegnalną walkę Andrzeja Gołoty (czyli cyrk).
Przed tą kolejką wszyscy zastanawiali się, czy Lech złapał gaz na tyle, że wykorzysta sprzyjający mu terminarz i będzie uciekał Legii, oraz czy ci drudzy w końcu w tym roku odpalą i zaczną grać na miarę oczekiwać. Nie wydarzyło się ani jedno, ani drugie.

Lech miał przed tym weekendem wymarzoną sytuację, czyli dwa punkty przewagi nad największym rywalem oraz cztery mecze u siebie. Dział marketingu "Kolejorza" rozkręcił też akcję #CzteryDychyLecha, któa miała zachęcić kibiców do gromadnego przyjścia na stadion i wspomagania dopingiem swojego zespołu. Nic z tego nie wyszło, bo na Bułgarskiej stawiło się tylko nieco ponad 22 tysiące widzów. Gorzej, że Lech wcale nie wyglądał na drużynę, która za wszelką cenę chce wygrać mecz i zasługuje na tytuł Mistrza Polski. W pierwszej połowie oglądaliśmy tylko 10 minut nawałnicy na bramkę Drągowskiego, która nie zakończyła się bramką.
Gol padł dopiero tuż po przerwie, kiedy zamieszanie w polu karnym wykorzystał wprowadzony na boisko w przerwie Kownacki. Problem w tym, że był na wyraźnym spalonym i bramka nie powinna zostać uznana. Jak się okazało, ten błąd sędziów nie wypaczył wyniku meczu, bo podopieczni Michała Probierza trafili do siatki trzykrotnie i wyszli na pewne prowadzenie. Paradoksalnie, "Kolejorz" wcale nie zepchnął rywala w końcówce do obrony, co jasno pokazuje nie tylko słabość gry ofensywnej lechitów, ale też brak klasowych rezerwowych. Na boisku nie było już wtedy Sadajewa, Pawłowskiego i Jevticia, a podopiczeni Skorży wyglądali jak dzieci we mgle.

Co ciekawe, komentator tego meczu  stwierdził po jego zakończeniu, ze Jagiellonia umocniła się na trzecim miejscu, choć była już wtedy w tabeli między Lechem a Legią. Oczywiście nikt nie wierzył, że Legia nie ogarnie się, znając wynik swojego bezpośredniego rywala w walce o mistrzostwo.
Los spłatał figla wspomnianemu komentatorowi i wszystkim pewnym wygranej warszawian, bo mecz we Wrocławiu zakończył się remisem.
Co więcej, "Wojskowi"nie zachwycili w równym stopniu co "Kolejorz". We Wrocławiu również nie obyło się bez błędów sędziego, bo wydaje się, że zarówno gola dla Legii powinno nie być (Sa faulował Celebana), jak i Brzyski nie powinien wylecieć z boiska za czerwoną kartkę (Paixao "przyaktorzył"). Jednak te błędy nie przekreślają faktu, że nawet w momentach przewagi warszawian, nie przycisnęli oni na tyle mocno, by przechylić szalę zwycięstwa na swoją korzyść. Po raz kolejny Ivica  Vrdoljak dał dowód na to, że Legia z nim w środku pola już się chyba nie rozwinie. To było kolejne spotkanie z rzędu, w którym Chorwat notował mnóstwo strat. Po paru z nich miało miejsce parę groźnych kontr Śląska. Na dodatek Henning Berg ciągle błądzi, czemu dał dowód robiąc zmianę Żyro na Guilherme jeszcze w pierwszej połowie. Orlando Sa wchodzi na boisko dopiero, gdy trzeba odrabiać straty, co jest co najmniej dziwne, biorąc pod uwagę liczbę goli strzelonych przez Portugalczyka w porównaniu do Marka Saganowskiego.
Po Legii z jesieni, która zachwycała w Lidze Europy, nie zostało wiele i dlatego trudno przewidywać, że warszwianie wygrają już wszystko do końca sezonu.
Z drugiej jednak strony Lech również gra w kratkę, czego dziś empirycznie doświadczył.

źródło: betexplorer.com

Czołówka tabeli wygląda obecnie tak jak na powyższej grafice. Wydaje się, że tylko ta trójka będzie się liczyć w walce o mistrzostwo. Co ciekawe, dziś z najlepszej strony pokazał się ten najbardziej niedoceniany zespół, czyli Jagiellonia.

32. kolejkę Ekstraklasy otwierały dziś dwa mecze: o godz. 18 Zawisza Bydgoszcz podejmował Koronę Kielcę, a następnie w Gdańsku zmierzyły się miejscowa Lechia z Wisłą Kraków.

Jako że koniec sezonu zbliża się wielkimi krokami, oba mecze były ważne. Jednak ich ciężar gatunkowy był zupełnie inny - z jednej strony Zawisza walczył o to, by po trzech porażkach z rzędu wrócił na zwycięskie tory i dalej walczyć o utrzymanie, a z drugiej strony w Gdańsku Lechia z Wisłą biły się o to, kto - przynajmniej na chwilę - znajdzie się na najniższym stropniu podium w ligowej tabeli.

Podopieczni  Mariusza Rumaka odnieśli dziś sukces, wygrywając 3-1 z gości z Kielc i w końcu pozbywając się "czerwonej latarni", przekazując ją GKS-owi Bełchatów, który to przynajmniej do jutrzejszego meczu z Podbeskidziem zajmuje ostatnie miejsce.

W Gdańsku mecz zakończył się remisem, co spowodowało, że Wisła tylko zrównała się punktami z trzecią w tabeli Jagiellonią, a Lechia pozostała na piątym miejscu.
Pierwsza połowa była senna, a w przypadku krakowian najlepiej opisał ją Rafał Boguski, który w pomeczowym wywiadzie stwierdził, że ich gra wygladała tak, jakby dojechali dopiero na drugą połowę. Sam Boguski był główną postacią drugiej połowy, ale o tym za chwilę. W pierwszej części gry wydarzyło się niewiele ciekawego. Właściwie gdyby nie gol Makuszewskigo po fatalnym kiskie obrońców Wisły (do spółki Boguskiego z Sadlokiem), to nie byłoby o czym pisać. Wisła "nie dojechała", a Lechia nie zachwycała. Na drugą połowe goście wyszli juz jednak odmienieni, co przyczyniło się do rozruszania tego spotkania. Po wyrównującym - i pięknym -  golu Boguskiego w 60. minucie rozpoczęła się jazda bez trzymanki, która z każdą minutą przybierała na sile.
Dziewięc minut później świetnym, sytuacyjnym strzałem piętą popisał się Barrientos (asysta Boguskiego), który zapisał się czymś pozytywnym w pamięci kibiców Wisły chyba dopiero po raz pierwszy odkąd przybył w zimie do klubu. Gdy wydawało się, że goście już na dobre dominowali gdańszczan, Maciej Jankowski nie upilnował w polu karnym Kevina Friesenbichlera, który po rzucie rożnym skierował głową piłkę do siatki. Wtedy jeszcze nikt nie wiedział, że Austriak ustalił tym samym wynik meczu i chyba też niewiele osób spodziewało się tego, bo tempo meczu stało się zawrotne, a kontratak gonił kontratak. Zwieńczeniem tego były "tylko": poprzeczka po strzale Stilicia oraz strzał Jovicia, który minimalnie minął "okienko" bramki Lechii.
Obie drużyny mają prawo odczuwać niedosyt po tym remisie, bo każda z nich w pewnym momencie prowadziła i była bliżej końcowego zwycięstwa. Jeśli jednak spojrzeć na to przez pryzmat faktu, że do gospodarzy należała pierwsza połowa, a do gości druga, to remis wydaje się być sprawiedliwym.

Teraz czas na indywidualne wyróżnienia. O Boguskim była już mowa, natomiast moim zdaniem był w zespole Wisły (i chyba nie tylko) ktoś lepszy. Mianowicie, Boban Jović. Słoweniec wydaje się rozkręcać w Ekstraklasie. Dziś zanotował asystę i ogólnie chyba najlepszy występ do tej pory. Ci, którzy psioczyli na fakt, że słoweński prawy obrońca wygryza ze składu notującego dobry sezon Burligę, muszą powoli zmienić zdanie na jego temat. Jović jest lepszy technicznie, mniej chaotyczny i ma lepsze dośrodkowanie i strzał z dystansu. Będą jeszcze z niego ludzie.
Słowo jeszcze o Barrientosie, który zaliczył dziś bardzo efektowaną bramkę. Komentatorzy rozpływali się dziś nad jego grą, od momentu wejścia na boisko w przerwie. Szczególnie miało to miejsce po golu. Nie da się jednak nie zauważyć, że Urugwajczyk przesadza z efekciarstwem, przedkładając sztuczki techniczne nad grą zespołu. Pół biedy, jeśli te sztuczki byłyby udane. Najczęściej jednak po niedokładanych zagraniach piętą przez Barrientosa, obiecujące kontrataki Wiślaków biorą w łeb. Facet ma potencjał, ale zamiast na efektowności, powinien skupić się na efektywności.

Ciekawą informację podał dziś serwis sport.gazeta.pl. Mianowicie, AS Roma negocjuje zakup 100% udziałów Korony Kielce, planując stworzenie w Kielcach klbuu satelickiego. Informacja ta jest o tyle ciekawa, że jeśli transakcja doszłaby do skutku, możemy doczekać się nowej siły liczącej się w walce o najwyższe laury w Ekstraklasie. 

Uwaga! Ręce na kołdrę. Nie podniecajmy się zbytnio tymi doniesieniami. Skoro działacze z Kielc informują o tym, że negocjują z Włochami już od trzech miesięcy, oznacza to, że Rzymianie traktują poważnie projekt utworzenia klubu filialnego. A jeśli traktują go poważnie, to na pewno Korona nie jest jedynym podimiotem, z którym negocjują. Zapewne decydujące będą takie kwestie jak cena, baza treningowa czy możlwość wpływania na kształt sztabu szkoleniowego, by  piłkarze wypożyczeni z włsoskiego klubu mieli jak najlepszą opiekę na miejscu. W takich transakjach każdy szczegół jest ważny, dlatego Korona zapewne musi mocno konkurować z innymi klubami - kontrkandydatami.

Zastanówmy się jednak, jakie skutki dla klubu i Ekstraklasy miałoby ewentualne wykupienie Korony przez Romę.

Zacznijmy od tego, że prawdopodobnie powstałby nowy, trochę sztuczny twór a'la Lechia Gdańsk z początku sezonu. "Sztuczny", bo zlepiony z wielu wypożyczonych graczy, którym zapewne byłoby ciężko związać się z miejscowym środowiskiem i zgrać. Zapewne Roma nie wypożyczałaby ich tylko po to, by ograli się i wrócili do Romy, ale także po to, by niektórych z nich sprzedać do innych lig. Wszak, jak na niskim poziom naszej ligi, piłkarze z niej odchodzący są dość drodzy, bo zazwyczaj kosztują między 2-4 mln euro. Sprzedaż 3 takich zawodników w oknie (pod warunkiem, że rzeczywiście prezentowaliby się w naszej lidze obiecująco) przyniosłaby środki na jedno solidne uzupełnienie składu.
Myślę, że taka transakcja i nadzieje z nią związane mogłyby także przyciągnąć ludzi na stadion. Przyznam szczerze, że choć nie jestem kibicem Korony, to mam do tego klubu dość sprzyjający stosunek. Dlaczego? Dekadę temu był to klub wnoszący nową jakość do Ekstraklasy. Po pierwsze, jako pierwszy w Polsce wybudował nowy stadion, czym pokazał że da się to zrobić bez szumnych i niespełnionych zapowiedzi.  Po drugie, tenże nowy obiekt był w znacznej części wypełniany przez kibiców podczas prawie każdego z meczów. Po trzecie, Korona - prowadzona ówcześnie przez Ryszarda Wieczorka - grała bardzo ofensywnie i utrzymywała się w czołówce ligi. Na dodatek to tam wybili się Marcin Robak, Marcin Kaczmarek czy Grzegorz Bonin, którzy mieli epizody w reprezentacji narodowej.
Grzechy korupcyjne spowodowały, że zespół stracił stabilnego sponsora - firmę Kolporter, spadł z ligi, osłabił się i później rzadko nawiązywał do świetności sprzed karnej degradacji. Właściwie chyba tylko drużyna prowadzona przez Leszka Ojrzyńskiego grała na podobnym poziomie, jednak trybun w tak wielkim stopniu nie wypełniała.
Obecnie, oglądając Koronę, widok pustawych trybun nieco zasmuca i pozostaje mieć nadzieję, że ewentualna transakcja z Włochami, nieco ożywiłaby piłkarskie Kielce.

Jak już wspomniałem, dzięki utworzeniu przez Romę w Kielcach klubu filialnego, mogłaby powstać nowa siła w krajowej piłce. Mamy przecież finansowne przez polskich właścicieli Legię i Lecha, które wszystko budują od podstaw (względnie prowadzoną podobnie Wisłę, która jednak nieco osłabła w ostatnich latach), mamy również Lechię zakupioną przez grupę inwestorów, powiązanych z Benfiką Lizbona, ale także z wszelkiej maści menedżerami, która pozyskuje zawodników dzięki swoim kontaktom. Klub satelicki wielkiego europejskiego klubu - bo za taki należy uznać AS Romę - byłby kolejnym projektem z odmienną strategią w polskiej piłce, nastawionym na sukces.

Z zainteresowaniem będę przypatrywał się rozwojowi sytuacji i wynikom negocjacji Kielc z właścicielami AS Romy, mając nadzieję na stworzenie nowej siły w polskiej lidze.

Drugie starcie między Legią a Lechem dla "Kolejorza". Czy było to starcie ważniejsze? To się okaże. Oczywiście, finał Pucharu Polski miał wysoką stawkę, ale to po wczorajszym meczu Lech mógł w końcu wyprzedzić Legię w tabeli. Warszawianie długo się o to prosili - co najmniej od początku roku - a Poznaniacy nigdy nie potrafili wykorzystać potknięć swojego głównego rywala i  remisowali ze średniakami i słabeuszami wtedy, kiedy trzeba było wygrać.

Wczoraj nadarzyła się okazja na rewanż nie tylko za zeszłotygodniowy finał PP, ale przede wszystkim na upokorzenie rywala ze stolicy i awans na pozycję lidera po zwucięstwie w bezpośrednim meczu. Co prawda pierwsza połowa to tragedia w wykonaniu obu zespołów,  które postanowiły zagrać "stojanowa", ale drugia rozpoczęła sie z wysokiego "C". Lech zdobył dwie bramki, zanim legioniści skończyli się zastanawiać, czy w przerwie dobrze nałożyli żel na włosy i było już pewne, że mecz nam się rokręci. Przy drugim golu Vrdoljak przysporzył argumentów wszystkim tym  (w tym mnie), którzy uważają, że z nim w środku Legia pewnego poziomu nie przeskoczy, tracąc piłkę we frajerski sposób na rzecz Linetty'ego. Pomocnik Lecha popędzil z piłką, uderzył zza pola karnego i podwyższył prowadzenie.

Legionistom należy oddać, że po tym golu ruszyli do ataku i dośc szybko strzelili kontaktową bramkę za sprawą Vrdoljaka. Na dodatek każdy stały fragment gry siał popłoch w defensywie Lecha, a i Burić był tylko trochę mniej elektryczny od Gostomskiego, którego zastąpił po finale Pucharu Polski. Brak skuteczności Kucharczyka, Guillherme i Sa zadecydował o tym, że to Lech jest liderem. Oczywiście, biorąc pod uwagę dotychczasową liczbę remisów "Kolejorza" nie można przesądzić, że nagle podpieczni Skorży będa wygrywać wszystko do końca sezonu i odzyskają mistrzostwo dla Poznania. Jednak są tego bliżej niż kiedykolwiek i to na wyraźne życzenie Legii.

W tym niezbyt długim wpisie nawiąże, zapewne po raz ostatni, do sobotniego finału Pucharu Polski na Stadionie Narodowym w Warszawie. Po meczu media prześcigały się w pozytywnych określeniach dla atmosfery panującej na stadionie. Było więc o tym, że zapewniono należyte bezpieczeństwo, że nie było zadymy, że na sektorach neutralnych siedzieli obok siebie kibice dwóch zaciekle rywalizujących ze sobą klubów i nie dali sobie po mordzie...nawet odpalenie rac nikomu nie przeszkadzało i nagle stało się dla mediów atrakcją upiększającą oprawę. Tyle tylko, że ta cała pozytywna wrzawa zapanowała wokół....normalności.

Wiem, że atmosfera na meczach piłkarskich w Polsce owiana  jest złą sławą. Słusznie czy niesłusznie - to zupełnie inna sprawa. Problem w tym, że mordobicia, zadymy i stosy wyzwisk na stadionach stały się dla nas tak zwyczajne, że zachowania, które w Hiszpanii, Anglii czy Francji są normalnością, stały się dla nas niewiadomo jakim sukcesem.

Owszem, warto pogratulować udanej organizacji finału PZPN-owi i swietnego zachowania - wszystkim kibicom, znajdującym się wówczas na Stadionie, niemniej jednak pamiętajmy, że po prostu było normalnie, tak jak być powinno.

Ponad 45 tysięcy widzów, oprawa godna finałów rozgywek pucharowych w najlepszych piłkarsko krajach, dwie zupełnie różne połowy i - koniec końców - zwycięstwo Legii w decydującej rozgrywce o Puchar Polski.