Stały fragment gry

Zakończyło się drugie spotkanie reprezentacji pod wodzą Adama Nawałki. Tym razem obyło się zarówno bez porażki, jak i bez straconych bramek. Tylko czy na pewno mamy się z czego cieszyć?

Notkę o tym meczu należy rozpocząć od tego, że dzisiejsza wyjściowa jedenastka różniła się kompletnie od tej, która zagrała ze Słowacją. Jednymi piłkarzami, którzy ponownie wybiegli na boisko od początku meczu byli: Kuba Błaszczykowski, Robert Lewandowski i Wojciech Szczęsny (dokładny skład znajduje się na końcu tego wpisu). Choć na pierwszy rzut oka taka rotacja w składzie wydaje się dziwna, to nie należy być zaskoczonym, ponieważ selekcjoner zapowiadał, że chce przetestować jak największą liczbę zawodników. Czy rotacja przyniosła nam coś pozytywnego?

Na pierwszy rzut oka wydaje się, że tak, bo przecież nie straciliśmy gola. Czy aby na pewno? I tak i nie. Trzeba przyznać, że defensywa w składzie Celeban-Szukała-Kowalczyk-Marciniak spisywała się pewniej od kwartetu Olkowski-Jędrzejczyk-Kamiński-Kosznik, który oglądaliśmy w piątek. Niestety jednak nie możemy mówić o wyższości dzisiejszej linii obrony z jednego prostego względu - Irlandczycy grali zupełnie inaczej niż Słowacy. W piątkowym meczu nasi południowi sąsiedzi grali kombinacyjnie, starając się rozklepać naszą defensywę, lub przeciąć ją prostopadłymi podaniami do napastników lub skrzydłowych. Taki sposób gry rywala jest bardziej wymagający niż proste, długie centry, które prezentowali dziś Irlandczycy. Tak proste formy ataku spowodowały, że nasi obrońcy mieli nieco ułatwione zadanie, nawet mimo walki z rosłymi i dobrze grającymi w powietrzu rywalami. Po prostu nie wymagały tak szybkiego przesuwania i myślenia za kolegów, jak w przypadku gry kombinacyjnej. Wystarczyło spojrzeć na statystykę strzałów celnych rywala, która pod koniec meczu wskazywała tylko jedno uderzenie na bramkę Szczęsnego.  Jeśli chodzi o naszych bocznych obronców, to Celeban i Marciniak sprawiali dziś dość korzystne wrażenie. Obrońca Vaslui w pierwszej połowie musiał walczyć z szybkim Aidenem McGeadym i na szczęście nie dał mu pograć, natomiast z drugiej strony sam też nie pokazał w ofensywie nic ciekawego. Z lewej strony naszej defensywy Marciniak radził sobie z przodu dużo lepiej, ponieważ 3-4 razy podłączył się do akcji ofensywnej i groźnie dośrodkował.

W takim meczu, gdy rywale wcale groźnie nie napierają, różnicę może zrobić atak. Niestety, dziś nasze formacje ofensywne nic ciekawego nie pokazały. Wręcz przeciwnie, daliśmy sobie narzucić styl gry rywali. Pal licho długie okresy kopaniny "gry w kości", którą prezentowały oba zespoły. Gorsze jest to, że przez brak jakiegokolwiek pomysłu na rozegranie akcji, posiłkowaliśmy się długimi piłkami na Lewandowskiego i skrzydłowych. Działo się to w sytuacji, gdy nie mieliśmy żadnych szans w walce powietrznej z rywalami o lepszych warunkach fizycznych i umiejętnościach gry głową oraz walki w powietrzu. Wygrane pojedynki główkowe można było policzyć na palcach jednej ręki, jednak mimo to piłkarze Nawałki notorycznie wybijali piłkę "na pałę" licząc zapewne na to, że któryś z naszych zawodników ofensywnych jakims cudem wygra pojedynek i popędzi na bramkę. O dziwo, nic takiego się nie zdarzyło.

Po raz kolejny nie potrafiliśmy wykorzystać stałych fragmentów gry. Rzuty rożne po raz kolejny były wykonywane bardzo źle, a jeszcze gorzej było z wyrzutai piłki z autu z wysokości pola karnego. Piotr Celeban ciągle wykonywał długie wyrzuty na walkę dla napastników, mimo że żaden z pojedynków główkowych w takich sytuacjach nie został wygrany.

Osobny, krótki akapit poświęce testowanemu rozwiązaniu taktycznemu z Kubą Błaszczykowskim ustawionym za Robertem Lewandowskim. Wydaje się, że takie ustawienie może być przyszłosciowe, ale chyba w innym ustawieniu personalnym. W odniesieniu do Kuby komentatorzy słusznie zauważyli, że "ciągnęło wilka do lasu", czyli na skrzydło. W moim odczuciu, to akurat błędęm nie było, zwłaszcza, że sam selekcjoner mówił o konieczności dużej wymienności pozycji. Problem w tym, że ani Ćwielong, ani w tym meczu Sobota, nie potrafili zastąpić go w tym momencie w środku. Akurat piłkarz Club Brugge ma ku temu predyspozycje, ale w ostatnich tygodniach ewidentnie nie jest w najwyższej dyspozycji.

Trzeba przyznać, że po dwóch meczach kadry pod wodzą selekcjonera jesteśmy niewiele mądrzejsi i nadal nie wiemy, czego się spodziewać po kadrze. Niewielu piłkarzy zaprezentowało się na tyle pozytywnie, by móc powiedzieć, że będą przydatni kadrze. Z nowych twarzy na pewno są to: Jodłowiec (dziś znów dobra zmiana), Brzyski i od biedy Marciniak i Olkowski (ale chyba tylko na skrzydle). Selekcjoner musi nadal eksperymentować, choć czasu jest coraz mniej. W przyszłorocznych meczach sparingowych Nawałka będzie mógl sięgnąć po graczy z kadry młodzieżowej, która dziś pokonała Grecję 3-1 i jest blisko awansu do ME u-21. Zieliński, Milik, Wszołek czy Pawłowski mogą dać tej drużynie co nieco w ofensywie, z kolei Kamińskiego można wprowadzać do obrony, nie rzucajac go na głęboką wodę, jaką był dla niego mecz ze Słowacja w składzie personalnym obrony, w jakim nigdy nie grał.
Właśnie o meczu kadry młodzieżowej, który dziś miałem okazję oglądać na żywo na stadionie Cracovii, będzie traktował mój jutrzejszy wpis. Natomiast na koniec dzisiejszego wspomnę, że znamy już 30 finalistów przyszłorocznych MŚ, o czym też napiszę co nieco w tym tygodniu.

19 listopada 2013, 20:45 - Poznań (Stadion Miejski)
Polska 0-0 Irlandia 

Polska: 12. Wojciech Szczęsny - 19. Piotr Celeban, 4. Łukasz Szukała, 26. Marcin Kowalczyk, 17. Adam Marciniak - 7. Piotr Ćwielong (81, 14. Paweł Olkowski), 24. Michał Pazdan, 11.Krzysztof Mączyński (59, 6. Tomasz Jodłowiec), 16. Jakub Błaszczykowski (89, 20. Marcin Robak), 5. Waldemar Sobota (81, 2. Tomasz Brzyski) - 9. Robert Lewandowski (59, 23.Łukasz Teodorczyk). 

Irlandia: 1. David Forde - 12. Stephen Kelly, 5. Sean St Ledger (32, 4. John O'Shea), 3. Marc Wilson (76, 6. Glenn Whelan), 17. Stephen Ward - 13. Jon Walters, 15. Paul Green, 8. James McCarthy (62, 24. Alex Pearce), 14. Anthony Stokes (68, 21. Kevin Doyle), 7. Aiden McGeady(63, 11. James McClean) - 9. Shane Long (73, 20. Wes Hoolahan). 

żółte kartki: Pazdan - O'Shea. 

sędziował: Richard Trutz (Słowacja). 
widzów: 31 094.

Nikt przy zdrowych zmysłach nie spodziewał się cudu, mimo że media zaklinały rzeczywistość i panował hurraoptymizm. Nie było chyba też jednak takich pesymistów, którzy przewidywaliby, że 0-2 to najniższy wymiar kary, jaki spotkał Polaków dziś we Wrocławiu. Najniższy, bo Słowacy kilka razy wychodzili sam na sam z Borucem i tylko ich nieskuteczność oraz niezły refleks naszego golkipera ratowały nas przed utratą większej liczby bramek.

Niestety, w pierwszym meczu nowego selekcjonera ujrzeliśmy stare grzechy kadry. Już za kadencji Waldemara Fornalika, a nawet Franciszka Smudy, normą była dobra gra przez krótki fragment spotkania. Dziś też ujrzeliśmy 25 minut obiecującej gry, a później nagłe załamanie, którym pozwoliliśmy się rywalom rozkręcić. W pewnym momencie pierwszej połowy nasza gra w obronie wyglądała komicznie, bo nie było chwili bez podania do przeciwnika, lub innego haniebnego błędu.
Innym dawnym grzechem, którego się nie pozbyliśmy, było stwarzanie zagrożenia tylko po indywidualnych akcjach. Za dużo było indywidualizmu w niektórych poczynaniach Lewandowskiego, Błaszczykowskiego czy Soboty, którzy w kilku kontratakach mogli podać zamiast samemu szukać strzalu.
Jak zwykle właściwie nie stworzyliśmy również zagrożenia po stałych fragmentach gry, mimo że samych rzutów rożnych mieliśmy 10.Wyjątkiem potwierdzajacym niechlubną regułę był  bodajże ostatni rzut rożny egzekwowany przez Brzyskiego, po którym zakotłowało się pod bramką Kozacika.

Jakieś pozytywy? Trudno powiedzieć. Na pewno nie było tak, że piłkarze w ogóle nie starali się wykonać tego, co wpajał im podczas zgrupowania selekcjoner. W początkowych fragmentach meczu starali się stosować pressing, niestety rzadko był on skuteczny. Dlaczego? Ano dlatego, że zamiast przemyślanego pressingu wszystkich piłkarzy lub całej formacji, zazwyczaj było tak, że jeden czy dwóch piłkarzy biegło "na dzika" na rywali, a reszta raczej ten pressing pozorowała. Każdy trener powie, że pressing jest udany tylko i wyłącznie wtedy, kiedy cała drużyna stosuje go jak jeden mąż. Jeśli robią to tylko niektórzy piłkarze, to wręcz przynosi on skutek odwrotny od zamierzonego, bo taki zespół łatwiej rozklepać. I to dziś Słowacy parokrotnie zrobili. Pozytywem było też na pewno wejście Brzyskiego, który nie musi wstydzic się swojej gry w dzisiejszym meczu. Obawiam się tylko, że marne to pocieszenie.

Oprócz wspomnianego Brzyskiego, który grał ok. 25 minut, najszym najlepszym piłkarzem był Boruc. Znamienne - naszym najlepszym zawodnikiem był bramkarz. Defensywa, niestety, wołała o pomstę do nieba. W ciągu pierwszych, udanych 25 minut gry, można było przecierać oczy ze zdumienia i myśleć, że nie tacy Olkowski i Kosznik straszni, jak ich malują. Niestety szybko przyszło zaprzeczenie tej tezy, bo chwile później pierwszy z nich zaczął być ogrywany po prawej stronie jak dziecko i z tego wynikły pierwsze dwie bramki. Oczywiście nie tylko Olkowski zawinił, bo przy pierwszym golu cała reszta obrony również dała się wkręcić, a przy drugim bardzo mocno pomylił się również Kamiński. Wspomniany wcześniej Kosznik niestety dał się parę razy objechać, choć i tak wypadł chyba nieco lepiej niż jego kolega z przeciwnej strony defensywy. Jędrzejczyk i Kamiński meczu też nie zaliczą do udanych, a wiele prostopadłych piłek,z których wynikały sytuacje sam na sam z Borucem, to wina zarówno ich, jak i defensywnych pomocników. Z dwójki Krychowiak - Jodłowiec lepiej wypadł, o dziwo, ten drugi. Piłkarz Legii zanotował więcej odbiorów, raz nawet groźnie uderzył z dystansu.

Nasi ofensywni piłkarze zagrali niestety tak samo bezproduktywnie, jak jeszcze niedawno pod wodzą Fornalika. Czasem zbyt dużo było indywidualizmu, a czasem po prostu brakowało pomysłu. Mierzejewski starał się być co prawda aktywny, jednak jego aktywność najbardziej obrazowo można opisać stwierdzeniem, że biegał jak Żyd po pustym sklepie.

Pod koniec meczu staraliśmy się grać dwoma napastnikami, po tym jak na boisko wszedł Marcin Robak. Widzieliśmy również ciekawy pomysł na Kubę Błaszczykowskiego w środku pola za Robertem Lewandowskim. To rozwiązanie może być przyszłościowe w sytuacji, gdy w dalszym ciągu Mierzejewski nie przebudzi się w kadrze, a nieobecni dziś Klich i Zieliński będą zawodzili.

Podsumowując, żal było patrzeć dziś na reprezentację popełniającą ciągle te same grzechy. Z drugiej jednak strony nie można było liczyć, że wraz z nominacją Nawałki na selekcjonera wszystko odmieni się jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Trzeba poczekać na efekty i mieć nadzieję, że one nadejdą, w przeciwiństwie do tego, co było za kadencji Fornalika. Okazja do rehabilitacji we wtorek w Poznaniu w meczu z Irlandią. I wtedy będzie cieżko, bo Wyspiarze grają futbol siłowy, oparty na walce, który - nie oszukujmy się - zawsze nam nie leżał. Mimo że nie jesteśmy nacją finezyjną piłkarsko, to w walce wręcz  z Wyspiarzami zawsze odstawaliśmy.

Na koniec, z kronikarskiego obowiązku podsumowanie meczu za 90minut.pl:

15 listopada 2013, 20:45 - Wrocław (Stadion Miejski) Polska 0-2 Słowacja Juraj Kucka 31, Róbert Mak 39 Polska: 1. Artur Boruc - 14. Paweł Olkowski, 3. Artur Jędrzejczyk, 21. Marcin Kamiński, 15.Rafał Kosznik (87, 17. Adam Marciniak) - 16. Jakub Błaszczykowski, 8. Grzegorz Krychowiak(87, 24. Michał Pazdan), 6. Tomasz Jodłowiec (76, 11. Krzysztof Mączyński), 18. Adrian Mierzejewski (67, 2. Tomasz Brzyski), 5. Waldemar Sobota (75, 20. Marcin Robak) - 9. Robert Lewandowski. Słowacja: 23. Matúš Kozáčik - 2. Peter Pekarík, 3. Martin Škrtel, 4. Ján Ďurica, 15. Tomáš Hubočan - 20. Róbert Mak (63, 21. Michal Ďuriš), 19. Juraj Kucka (90, 16. Kornel Saláta), 22.Viktor Pečovský (90, 9. Stanislav Šesták), 17. Marek Hamšík (85, 5. Marián Čišovský), 10.Miroslav Stoch (75, 18. Dušan Švento) - 11. Adam Nemec (63, 7. Marek Bakoš). żółte kartki: Škrtel, Hamšík, Pekarík. sędziował: Marco Borg (Malta). widzów: 40 605.

Już dziś selekcjonerski debiut Adama Nawałki, w którym kadra narodowa zagra we Wrocławiu ze Słowacją. Od nominacji byłego już trenera Górnika Zabrze na selekcjonera minęło trochę czasu, a ja ciągle - jak do tej pory -  nie skomentowałem tego na blogu.