Stały fragment gry

Po kompromitującym remisie w pierwszym meczu z półamatorskim mistrzem Irlandii, Legia w rewanżu zapewniła sobie awans, gromiąc swoich rywali w Dublinie 5-0. Obawiam się, że od jutra zacznie się podniecanie tym wynikiem i pompowanie balonika przed dwumeczem z Celtikiem. A tymczasem dzisiejszym zwycięstwem nie należy się podniecać. Ok, wygląda efektownie, zapewne za 2 tygodnie nikt nie będzie pamiętał o stylu...ale dzisiejsza Legia różniła się od tej sprzed tygodnia tylko (a może i aż) tym, że nie zlekceważyła przeciwnika. Tyle że dalej nie było jakości. Przez większość meczu legioniści się męczyli, nie mieli pomysłu na sforsowanie obrony Irlandczyków, a nawet na poczatku oddawali pole gospodarzom.

Jedynym sposobem na przedarcie się pod bramke rywali były długie piłki za obrońców zagrywane głównie przez Brzyskiego i Rzeźniczaka. Widać było, że taki sposób gry był zamierzony, ale w pewnym momencie swoim niechlujnym wykonawstwem podopieczni Berga zamienili pomysł swojego trenera w karykaturę. Nie można "walić" na oślep piłki bez żadnej refleksji. To nie obrońca ma wymusić podaniem ruch na zawodnikach ofensywnych, ale odwrotnie: Rafović, Duda, Żyro czy Kucharczyk powinni zasygnalizowwać wyjście na wole pole, w które powinna powędrować piłkę. Tymczasem z przodu był przysłowiowy "stojanow". Ponadto na początku brakowało walki w środku pola i tego słynnego pressingu, który zapowiadał od początku swojej kadencji Henning Berg. Symptomatyczne, że pierwsza bramka dla Legii padała po tym, jak w środku pola jej piłkarze przycisnęli rywali, odebrali piłkę i po szybkim rozegraniu podali do Radovicia.

Druga połowa też nie była lepsza do momentu strzelania drugiego gola. Wtedy Irlandczycy całkiem się posypali. W pewnym momencie w obronie było już tylko 3-4 zawodników, co z łatwościa wykorzystywali w kontratakach legioniści. Dla mnie piłkarzem meczu był Duda, po którym widać ogromny potencjał nawet w sytuacji, kiedy wraca po kontuzji, My podniecamy się Koseckim, który zagrał jakiś czas temu jeden dobry sezon i zniknął z radarów, albo Żyro, który miał dobrą wiosnę, ale dziś zasygnalizował powrót do swojej typowej, nijakiej dyspozycji; a tymczasem grę Legii napędza wraz z Radoviciem młody Słowak, który już dziś wciąga nosem i Koseckiego i Żyro. I jakiegokolwiek innego ofensywnego gracza Legii.

Dobra, nie ma sensu się rozpisywać. Cały ten mecz można podsumować jednym określeniem: nie ma powodów do podniecania się. Ciągle gra mistrza Polski jest nijaka, a rywal pokroju Celtiku może obnażyć jego braki. Niemniej jednak nie jest tak, że skazuję Legię na porażkę - nic z tych rzeczy. Pod pewnym względem Warszawianom będzie łatwiej. Dlaczego? bo dziś udowodnili, że nadal nie potrafią grać atakiem pozycyjnym. Ale z kontry już jak najbardziej. Celtic będzie faworytem, Celtic zapewne będzie prowadził grę, ale to Legia może groźnie kontrować.
Poza tym jest jeszcze inny, ciekawszy powód, dla którego warto obserwować ten dwumecz. Jak wiadomo, liga szkocka jest słaba, a Celtic jest jedynym jej dominatorem (pod nieobecność Rangersów), zarówno sportowo i finansowo. Nawet bardziej powszechna jest wiedza o tym, że nasza rodzima Ekstraklasa jest równie słaba (pewnie nawet słabsza), a Legia ostatnio w niej dominuje  - zarówno sportowo i finansowo. Wobec tego dwumecz z Celtikiem pokaże nam, w którym miejscu jesteśmy.

Jeśli ktoś oczekiwał, że reprezentacja Polski zrobiła postęp i postraszy Szkocję w swoim pierwszym oficjalnym meczu w tym roku, to był w błędzie. Dowiedzieliśmy się też, że Kuba Błaszczykowski i Robert Lewandowski - tak, ten sam, na którego tak psioczymy - sa dla tej kadry nieocenieni. Choć z nimi kadra też rozczarowuje, to jednak gra klei się zdecydowanie bardziej niż dziś. Co więcej - nie widać jakichkolwiek pozytywów, a wynik dzisiejszego meczu kompletnie zmienił postrzeganie naszej grupy eliminacyjnej do EURO 2016.

Szkocja miała być rywalem łatwym - kadra od dawna zawodzi, brak w niej indywidualności, z drużyn klubowych przyzwoity poziom prezentuje tylko Celtic, a piłkarzy ze Scottish Premier League wyciągają już nawet polskie kluby (Ojamaa i Douglas). Generalnie - skład węgla i papy przemieszany z drwalami. Okazało się, że ta słaba reprezentacja Szkocji to zbyt wysokie progi dla biało-czerwonych.

Co możemy powiedzieć o grze drużyny Adama Nawałki w dzisiejszym meczu? To, że była nijaka. Od początku graliśmy zbyt wolno, wymieniając piłkę zbyt wolno i nie wychodząc na pozycje.Nie było ruchliwości, dzięki której moglibyśmy zaskoczyć przeciwnika. Zastępujący Lewandowskiego Milik musiał - tak jak napastnik BVB - cofać się po piłkę, bo w przeciwnym wypadku miałby problem, aby w ogóle ona do niego dotarła. Po dzisiejszym meczu już wiemy, że różnice w grze "Lewego" dla BVB i kadry nie wynikają z jego "widzimisię", ale realnej potrzeby cofnięcia się po piłkę i rozegrania jej w sytuacji, gdy jego partnerzy tego nie potrafią. Nasi rywale z kolei już w pierwszej połowie  kompletnie zaprzeczyli stereotypowi brytyjskiego futbolu "kick & run".Nie widzieliśmy Wyspiarzy grających na chaos, a wręcz przeciwnie - drużynę szybko operującą piłką po ziemi, ruchliwą i przede wszystkim zaawansowaną technicznie. Stereotypowi drwale ze Szkocji wymieniali piłkę tak, że zdawali się być na zdecydowanie wyższym poziomie zaawansowania technicznego od naszych "asów". Jeśli ktoś grał  - cytując Piotra Świerczewskiego - "na chaos", to zdecydowanie byli to biało-czerwoni, którzy z braku pomysłu w pobliżu pola karnego przeciwnika wrzucali piłki na Milika i Sobotę (!), którzy nie mieli szans w starciach z silnymi rywalami.

Drugą połowę zaczęliśmy z nieco większym animuszem, niemniej jednak tylko dwa razy poważnie zagroziliśmy bramce przeciwnika. Po akcji Peszki i prostopadłym podaniu Obraniaka, Milik znalazł się w całkiem niezłej sytuacji i mógł z bliska trafić do siatki.Niestety przestrzelił, a pewnie nie wiedział, ze lepsza sytuacja juz mu się dziś nie trafi. Później po dośrodkowaniu z rzutu wolnego Obraniaka Glik znalazł się w idealnej okazji, by niepilnowany głową trafić do siatki...ale też przestrzelił. .Wydawało się, że będzie to typowy mecz na 0-0, tym bardziej, że akurat nasza linia defensywna nie zawodzila. Co więcej, do momentu straty bramki była całkiem przezwoicie zorganizowana i naprawdę można było zdecydowanie bardziej przyczepić się do naszej gry ofensywnej. Wystarczyła jednak tylko jedna akcja rywali po wrzucie piłki z autu i seria indywidualnych błędów, by Scott Brown wpakował piłke do siatki i tym samym całkowicie zamazał obraz gry naszych obrońców. A później znów graliśmy "na chaos".

Czas na indywidualne oceny. Nie ma sensu rozwodzić się nad Szczęsnym, bo wyłapał, co miał wyłapać, wiele pracy nie miał, a przy bramce był bez szans. Bardziej intrygująca jest kwestia linii obrony. Zacznę od środka defensywy, bo na tej pozycji jest najwięcej kontrowersji. W pomeczowym studiu Polsatu zaczęto nagonkę na Kamila Glika, moim zdaniem całkiem niepotrzebnie. Owszem, był zamieszany w utratę gola i zdarza się mu to w kadrze dość często.Problem w tym, że lepszego środkowego defensora nie mamy. To po pierwsze. Po drugie, od EURO 2012 mamy ogromny burdel w obronie, a przetasowania na tej pozycji są ogromne. Niestety, liczba przetestowanych piłkarzy i zmian składu defensywy nie przekłada się na lepszą grę. Po co więc po raz kolejny coś burzyć? Może postawmy w końcu na stabilizację?
Na prawej obronie i tak będziemy korzystali z Piszczka, więc fakt, że dziś zawiódł niewiele nam da. I tak skazani jesteśmy na niego. Możemy spróbować pocieszać się tym, że ewidentnie Łukaszowi nie kleiła się współpraca z Peszką i Sobotą i na pewno była to jedna z przyczyn jego mniejszej liczby wejść ofensywnych.
Większy problem mamy po lewej stronie. Brzyski był na tą chwilę optymalnym wyborem, bo przecież to on wygryzł ze składu Legii Jakuba Wawrzyniaka, dotychczasowego etatowego lewego obrońcę kadry. Nie liczę beznadziejnego Boenischa, bo w formie, którą prezentował ostatnio, defraudował pojęcię kadrowicza. Dziś Brzyski zawiódł. Nie mogliśmy liczyć na jego ofensywne wejścia i dokładne dośrodkowania, co dziwi w sytuacji, gdy na przeciwko siebie nie miał wirtuozów, a piłkarzy reprezentacji Szkocji. Wychodzi więc na to, że teoretycznie przegrany Wawrzyniak może wiele wygrać transferem do Amkara Perm. Jeśli tam trener Stanisław Czerczesow (który akurat lubi stawiać na Polaków) zrobi z Wawrzyniaka podstawowego lewego defensora średniaka ligi lepszej od polskiej, to były piłkarz Legii wróci do pierwszego składu kadry szybciej niż się spodziewamy.

Czas przejść do linii środkowej, gdzie nikt się pozytywnie nie wyróżnił. No, może na lekki plus można zaliczyć występ Obraniaka, ale nie z powodu wybitnej gry, a dlatego, że schrzanił mniej niż koledzy, i dołożył "bonus" w postaci jednego groźnego strzalu, błyskotliwego prostopadłego podania i kilku fajnych dośrodkowań. Chyba najbardziej zawiódł Klich, u którego nie było widać dobrej formy z rozgrywek ligi holenderskiej, gdzie ostatnio zaliczył kilka asyst i goli w barwach Zwolle. Skrzydeł właściwie nie mielismy, bo Sobota na boisku pokazaływał się tylko wtedy, gdy tracił piłkę, a Peszko poza kilkoma zrywami i jedna akcją z drugiej połowy nie zaprezentowal niczego konkretnego. Krychowiak też sprawiał wrażenie przereklamowanego, zresztą jak zwykle ostatnio przy okazji występów w kadrze. Po każdym kolejnym dziwię się, że zainteresowany nim jest Olympique Lyon.

O Miliku już pisałem, więc nie będę powielał linijek o cofaniu się po piłkę i zmarnowanej sytuacji. Dlatego przejdę płynnie do kwestii Adama Nawałki. Nie chcę pastwić się nad nielogicznymi zmianami w dzisiejszym meczu, bo nie to jest najważniejsze. Ważniejszy jest fatalny bilans meczów oficjalnych kadry pod wodzą byłego trenera Górnika:
Polska - Słowacja 0-2
Polska - Irlandia 0-0
Polska - Szkocja 0-1
Oczywiście nie biorę pod uwagę styczniowych meczów w ligowym składzie. Żeby jeszcze bardziej dobić nas, kibiców reprezentacji, należy uzmysłowić sobie, że tak naprawdę do rozpoczęcia eliminacji nie zagramy ani jednego meczu w optymalnym składzie. Pozostaly nam mecze w maju i czerwcu poza terminami FIFA, kiedy zagramy z Niemcami (pewne lanie) i Litwą. Te dwa mecze muszą nam wystarczyć, żeby sklecić coś co wygra z Gibraltarem, a później nie da plamy ze Szkocją, Niemcami i Gruzją. Niestety, nie ma skąd czerpać optymizmu, bo brak jest jakichkolwiek przesłanek ku temu, by sądzić, że będzie lepiej.
Jeszcze tydzien temu cieszyliśmy się z losowania, uznając naszą grupę za wyrównaną i widząc szansę na pokonanie Irlandii i Szkocji. Dziś ten drugi z rywali sprowadził nas na ziemię i to brutalnie. Przy okazji wybił nam kilka zębów i zostawił trwaly ślad na psychice przed jesiennym meczem o punkty.

Z kronikarskiego obowiązku:

żrodło: 90minut.pl

Źródło: www.wisla.krakow.pl

W poprzednim wpisie sygnalizowałem, że lada dzień pojawi się pierwszy tekst o klubie, któremu kibicuję, Wiśle Kraków. Pisałem, że będzie on dotyczył otwarcia bazy treningowej, jednak w tak zwanym międzyczasie rozwiązane zostały wszystkie zagadki, związane z przyszłą przynależnością klubową jednego z najzdolniejszych (o ile nie najzdolniejszego) wychowanków Wisły w ostatnich latach. O sprawie piszę, dlatego, że mój ukochany klub po raz kolejny skompromitował się w dziedzinie szkolenia młodziezy i wprowadzania ich w dorosłą piłkę. A mówimy tu o chłopaku, którym zainteresowane były takie kluby, jak Juventus, Arsenal czy Sampdoria Genua. My jednak nie potrafiliśmy dać mu szansy i wprowadzić go do dorosłej piłki, by później z zyskiem go sprzedać. Ale po kolei:

Przypomnijmy od początku całą sytuację. Paweł Stolarski 28 stycznia stanie się osobą pełnoletnią, w związku z czym - zgodnie z przepisami - będzie mógł podpisać kontrakt profesjonalny z dowolnym klubem. Obecna umowa wiązała młodzieżowca z klubem do końca czerwca, a więc obowiązywać będzie jeszcze prawie pół roku po osiągnięciu pełnoletniości przez Stolarskiego. Tym samym od początku stycznia młody zawodnik mógł oficjalnie prowadzić rozmowy transferowe z innymi klubami. Oprócz wspomnianych wcześniej Sampdorii, Juventusu i Arsenalu (który wyraził wstępne zainteresowanie bez konkretnej oferty), chrapkę na prawego obrońcę miała Legia i  - jak się okazało na końcu - także Lechia Gdańsk. Oczywiście Wisła również nie zasypywała gruszek w popiele, proponując nowy kontrakt.

Czym kierował się młody zawodnik w doborze klubu? Możliwością rozwoju i regularnej gry. Legia w swojej, ponoć bardzo atrakcyjnej ofercie, nakreśliła plan rozwoju, według którego Stolarski zarabiałby więcej, wraz z częstszym pojawianiem się na boisku. Kto jak kto, ale obecny mistrz Polski akurat nie ma problemów ze stawianiem na młodzież, więc piłkarz Wisły nie musiałby się obawiać, że tam przepadnie. Zagraniczne kluby kusiły oczywiście możliwością rozwoju w swoich szkółkach, które stoją na o niebo lepszym poziomie niż polskie. Wisła z kolei zapronowała kontrakt, jakiego nie dostał w tym klubie żaden inny młodzieżowiec. Problem w tym...że na propozycji kasy się skończyło.

W momencie, gdy Legia wydawała się najbliżej transferu Stolarskiego, w internecie rozpętała się burza, oczywiście głównie na forach internetowych związanych z Wisłą, której "Wojskowi" są jednym z największych rywali". Sam zawodnik przyznał, że otrzymywał mnóstwo wiadomości, sms-ów i telefonów nawet od nieznajomych osób. Słowem - presja była ogromna ze względu na możliwośc transferu pomiędzy dwoma wielkimi rywalami. Aż nagle do walki o zawodnika włączyła się osoba, która w ostatnim półroczu zrobiła najwięcej, żeby zatrzymać rozwój Stolarskiego, czyli nie kto inny jak Franciszek Smuda. Trener Wisły wszem i wobec ogłosił, że po rozmowie z nim piłkarz wyraził gotowość pozostania pod Wawelem. Mówiąc szczerze, wyglądało na to, że rzeczywiście tak będzie, bo prawdopodobne było to, że piłkarz nieco wystraszył się kłopotów, jakie może mieć w Krakowie przez odejście do Legii i wolał walczyć o skład w Wiśle. Problem w tym, że Smuda zaraz później dodał, że Stolarski jest za słaby na Ekstraklasę, co kłóci się z poglądem samego zainteresowanego. I nie tylko jego, bo w Warszawie i Gdańsku byli tego samego zdania. Przyznam, ze ja też nie uważam Pawła za zawodnika za słabego na najwyższą klasę rozgrywkową w Polsce. Po pierwsze, nie róbmy z niej niewiadomo czego, bo wcale nie trzeba mieć ogromnych umiejętności, żeby w niej grać, a po drugie (i najważniejsze) Stolarski już parę razy udowodnił, że radzi sobie na tym poziomie.

Prawdopodobnie w tym momencie zawodnik podjął decyzję, że zmienia klub, bo obecnie nie ma szansy na grę i odszedł do ....Lechii, gdzie spotka Michała Probierza, byłego trenera Wisły, który ma o nim jak najlepsze zdanie. Szanse na grę też ma, bo na prawej obronie ma konkurencję w osobie Deleu, któremu niebawem kończy się kontrakt. Warto w tym miejscu wspomnieć, że Stolarski gra na prawej obronie dopiero po tym jak został tam "przeniesiony" po przejściu do seniorów. Wcześniej grał na prawym skrzydle bądź w środku pomocy. Dlatego w Lechii ma szansę na grę na kilku pozycjach, a jak na razie gdański klub nie ma kadry na tyle mocnej, żeby wykluczyć grę Pawła w podstawowym składzie klubu.
Smaczku całej historii dodaje fakt, że w końcowej fazie do "licytacji" włączyła się raz jeszcze Legia, oferując samemu piłkarzowi milion złotych za samo złożenie podpisu na umowie. Gdyby chłopak kierował się kasą, przystałby na tą ofertę, tymczasem wybrał klub, gdzie będzie miał większe szanse na regularną grę.

Cała historia zakonczyła się...przesunięciem Stolarskiego do rezerw, uargumentowanym faktem, że "jego pozostanie w pierwszym zespole byłoby niezdrowe dla atmosfery". Jeśli miałbym określić zachowanie trenera i klubu w dwóch słowach, określiłbym je jako "słoma z butów". Oczywiście, chodzi o to, by wymusić wykupienie przez Lechię zawodnika, który zatrzyma się w rozwoju przez kolejne pół roku, co nie będzie korzystne dla gdańskiego klubu. Niestety Wisła tym samym robi z siebie klub, który nie dość, że nie szkoli młodzieży na wysokim poziomie, to dodatkowo utrudnia życie swoim nielicznym zdolnym wychowankom. Zastanawiam się, czy nie można było pomyśleć o zdolnym chłopaku i pozwolić mu trenować z pierwszym zespołem, gdzie jednak obcowałby z lepszymi od siebie tak dla zasady? Jeśli młodym, zdolnych chłopakom bedziemy w ten sposób blokować rozwój, nigdy nie doczekamy się szerokiej ławy talentów zasilającej nasz futbol. A to nie pierwszy tego typu przypadek, bo podobnie było z Mariuszem Stępińskim, gdy odchodził z Widzewa do Norymbergi.

Warto wspomnieć również o tym, że Wisła już nie ma wśród własnych wychowanków opinii klubu, w którym mogą wejść w piłkie seniorską, wszak wcześniej Adam Buksa po ukończeniu 18 roku życia podpisał kontrakt z Novarą Calcio, gdzie teraz gra w Primaverze. Powiecie, że to tylko drużyna młodzieżowa. W takim razie ja mogę skontrować, że poziom w Primaverze jest na pewno wyższy niż w III lidze polskiej, gdzie gralby Buksa zostając w klubie z Reymonta. Co więcej, Buksa miał również ofertę z Espanyolu, wybrał jednak Novarę. Zainteresowanie paru zagranicznych klubów i jego gra w młodzieżowych reprezentacjach Polski sugeruje, że sroce spod ogona nie wypadł. Niestety Wisła po raz kolejny strzeliła sobie w kolano. Na dodatek zdolnych juniorów nie zachęca zapewne również fakt, że trenerem pierwszej drużyny jest Smuda - czyli szkoleniowiec słynący z niechęci do wystawiania młodzych zawodników w pierwszym składzie. Przy całym szacunku, który do niego mam - bo przecież jak na polskie warunki jest dobrym trenerem ligowym - uważam, że mógł się powstrzymać z opinią o tym, że Stolarski jest za słaby na Ekstraklasę i też mógł mu dawać więcej szans. W długim okresie czasu jest bardziej perspektywiczny niż grający na jego pozycji Burliga, którego pewnego przeciętnego poziomu już nie przeskoczy. Szkoda, że w Wiśle nikt nie uczy się na błędach, bo jestem pewien, że wprowadzenie do seniorskiej piłki takiego chłopaka jak Stolarski, dałoby w perspektywie paru lat zysk na poziomie do 2 mln euro. Wizerunkowa strata jest całkowicie nie do oszacowania.

Źródło: legia.com

Od niespełna tygodnia Legia ma nowych właścicieli. Niestety nie zdążyłem napisać niczego o tym jakże ważnym dla polskiej piłki wydarzeniu, ponieważ całe zamieszanie zastało mnie w Wiśle podczas przygotowań do PŚ w skokach narciarskich. Choć jestem kibicem Wisły Kraków (notabene za niedługo poświęcę jeden z postów jej nowej bazie treningowej), muszę przyznać, że imponuje mi to, co ostatnimi czasy dzieje się w Legii. Rozmach w budowie mocnego klubu, a przede wszystkim to, że we wszystkich działaniach widać jakąś myśl przewodnią i koncepcję. Tego brakuje mi w krakowskim klubie. O przejęciu Legii przez Leśnodorskiego i Mioduskiego napisano już chyba wszystko, dlatego ja "ugryzę" temat od nieco innej strony - bardziej "ekonomicznej", bo właściwie pewne jest, że sprzedaż klubu obecnym pracownikom klubu jest tylko jednym z elementów większej układanki, za którą stoi spory inwestor. Ale po kolei. Na początek jednak podstawowej informacje

Grupa ITI sprzedała Legię po prawie 10 latach bycia właścicielem. 80% udziałów nabył Dariusz Mioduski, który notabene jest Przewodniczącym Rady Nadzorczej klubu, a pozostałe 20% zakupił dotychczasowy (i obecny) prezes Bogusław Leśnodorski. Poniżej sylwetki obu Panów ze strony forbes.pl

"Dariusz Mioduski to menedżer, prawnik. W styczniu 2014 roku został większościowym udziałowcem klubu piłkarskiego Legia Warszawa. Jest absolwentem Uniwersytetu Harvarda. Pracował w kancelarii Vinson & Elkins LLP w Houston praz w nowojorskim i warszawskim biurze White & Case LLP. Od 1997 r. był partnerem zarządzającym obszarami energetyki i infrastruktury w CMS Cameron McKenna w Warszawie. Został uznany za jednego z najlepszych prawników specjalizujących się w sektorach energetyki i infrastruktury w Europie Centralnej.Od 2007 r. jest prezesem zarządu międzynarodowego domu inwestycyjnego Kulczyk Investments, a w 2008 roku został powołany na stanowisko prezesa zarządy Polenergia Holding S.a.r.l. Jest członkiem Komitetu ds. Energetyki przy Centrum Studiów Strategiczno - Międzynarodowych w Waszyngtonie oraz Rady Dyrektorów Stowarzyszenia Central Europe Energy Partners z siedzibą w Brukseli."

"Bogusław Leśnodorski jest wspólnikiem i współzałożycielem firmy prawniczej  LSW, z którą związany jest od początku kariery zawodowej. Jego specjalnością jest wdrażanie projektów korporacyjnych, inwestycyjnych i prywatyzacyjnych. Pracował m.in. dla podmiotów reprezentujących przemysł ciężki i wydobywczy, sektor budownictwa i nieruchomości oraz branży medialnej i telekomunikacyjnej. Zasiadał w Radach Nadzorczych takich spółek, jak: Kompania Węglowa S.A., Stalexport S.A., Index Copernicus International S.A., Black Lion NFI S.A., Ferrum S.A. Absolwent Wydziału Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Już po założeniu firmy LSW  ukończył aplikacje radcowską 2004 oraz studia MBA na IESE Business School - Advanced Management 2008. W 2012 roku został prezesem klubu piłkarskiego Legia Warszawa. Jest członkiem Polskiej Rady Biznesu."

Bogusława Leśnodorskiego już znamy, bo od ponad roku jest osobą numer 1 w Ekstraklasie, bo o nim najwięcej się mówi. Natomiast jeśli chodzi o Dariusza Mioduskiego, czytając jego zyciorys aż chce się zakrzyknąć, parafrazując Wąskiego z "Kilera": "to nie jest leszcz, Stefan!". Powiedzmy sobie szczerze, ci ludzie mają wystarczające doświadczenie i umiejętności, by zarządzać z powodzeniem każdym przedsiębiorstwem, nawet takim jak klub piłkarski w Polsce. Jednak nie o tym ma traktować ten wpis.

Na konferencji prasowej padło wiele wielkich słów o ambicjach Legii, począwszy od rozwoju Akademii, przez ukształtowanie odpowiedniej mentalności zwycięzców oraz dobór odpowiednich ludzi, po stwierdzenie, że obaj Panowie nie chcą na klubie zarobić. Jednocześnie obaj stwierdzali, że kluby piłkarskie, nawet w Polsce, mogą być dochodowe, a zysk można reinwestować w rozwój klubu. Bardzo mądrze. Nie chcieli jednak przyznać, że transakcja ta może być tylko jedną z części większej układanki, za którą stoi potężniejszy inwestor, tak jak nie chcieli powiedzieć, za ile kupili klub oraz skąd znaleźli pieniądze na zakup klubu, który miał dług wobec poprzedniego właściciela, sięgający 200-300 mln. złotych (różne informacje można wyczytać na temat wysokości długu klubu wobec ITI).

Patrząc na CV Mioduskiego, można od razu stwierdzić, że facet potrafi liczyć i nie wpakowałby się w coś, na czym straciłby setki milionów złotych. A wychodzi na to, że wraz z obecnym prezesem Legii wydali tak dużą sumę, wszak wykupili klub wraz z długami. Nawet jeśli uznamy, że najmniejsza podawana w mediach kwota długu jest prawdziwa, to wychodzi na to, że musieli wydać ok. 300 mln. złotych. Oczywiście, zarówno Leśnodorski, jak i Mioduski do biednych nie należą, ale nie sądzę, żeby stać ich było, by ot tak wyłożyć 300 mln na klub, tym bardziej, że sami przyznają, że dokładać nie chcą.

Jak wiadomo, prezes PZPN pod względem biznesowym sroce spod ogona nie wypadł, bo sam ma kilka dobrze prosperujących biznesów, dzięki czemu nie musi w związku się dorabiać, jak jego poprzednik. I najprawdopodobniej ma rację, ponieważ cała transakcja sprzedaży Legii  nosi znamiona tzw. wykupu menedżerskiego. Na czym on polega? W skrócie:

• uczestniczący w transakcji menedżerowie (w tym przypadku Mioduski i Leśnodorski) często są pośrednio zatrudnieni przez sprzedającego ( w tym przypadku ITI) i zazwyczaj mają o spółce lepszą wiedzę niż sprzedający;
• menedżerowie nie są dobrani przypadkowo, bo jest to grupa osób z wyraźnym liderem (Mioduski z 80% udziałów) oraz wyraźnie określonym podziałem obowiązków (na konferencji Mioduski od razu przyznał, że w sprawy sportowe klubu nie bedzie się wtrącał, bo od tego będzie Leśnodorski. Mioduski ma odpowiadać za finanse);
• menedżerowie nie dysponują często własnymi środkami, odpowiednimi do nabycia klubu, więc potrzebne jest finansowanie zewnętrzne, takie jak pożyczka z banku, pieniądze z funduszu inwestycyjnego itp;
• często tworzy się fundusz inwestycyjny specjalnie dla tej transakcji;
• często również dochodzi do połączenia funduszu dającego pieniądze z nabywanym podmiotem;
• kluczowe jest to, żeby menedżerowie przygotowali transakcję, plan działalności podmiotu po zakupie, strategię jego działalności (o tym się akurat przekonalismy od początku kadencji Leśnodorskiego), ich uczestnictwo kapitałowe w projekcie (muszą wyłożyć część własnego kapitału) oraz porozumienie między funduszem a menedżerami w sprawie przyszłego podziału akcji.

źródło: www.fcbayern.de

4 stycznia 2014 roku zapadnie w pamięci polskich kibiców, jako dzień, w którym zakończyła się prawdopodobnie najdłuższa jak do tej pory saga transferowa z udziałem polskiego piłkarza. Ciągnąca się jak kiepskiej jakości papier toaletowy historia, którą podsycano mniej lub bardziej wyssanymi z palca informacjami o zainteresowaniu "Lewym" wielkich klubów z różnych lig, zakończyła się podpisaniem kontraktu z Bayernem Monachium. Robert Lewandowski oficjalnie przeniesie się do stolicy Bawarii 1 lipca, a więc po zakończeniu obecnego kontraktu z Borussią Dortmund. Umowa pomiędzy klubem, a piłkarzem obowiązywać będzie przez 5 lat, a na jej mocy "Lewy" zarobi 11 mln euro za sezon. Oczywiście od razu rozpoczęto dywagacje na temat tego, jak nasz napastnik poradzi sobie w największym niemieckim klubie.

Największe emocje wzbudzają dwie kwestie: rywalizacja Lewandowskiego z Mandzukiciem o jedno miejsce w ataku Bawarczyków oraz fakt tego, czy Guardiola chciał mieć Polaka w swoim składzie.
Zacznę od tej kwestii Mandzukicia. Na początek porównajmy klubowe bilanse obu napastników w poprzednim sezonie (liga, krajowe puchary + europejskie puchary):

Mandzukić:
Sezon 2013/2014:  26 meczów 13 goli 3 asysty
Sezon 2012/2013:  40 meczów 22 goli 4 asysty

Lewandowski:
Sezon 2013/2014:   26 meczów 16 goli 9 asyst
Sezon 2012/2013:   49 meczów 36 goli 13 asyst

Przytoczenie statystyk tylko z ostatnich dwóch sezonów było celowe, ponieważ Chorwat właśnie dopiero drugi sezon gra w Bayernie. Choć obaj gwają w Bundeslidze czwarty sezon, to Mandzukic do bawarskiego klubu trafił z VFL Wolfsburg, a więc klubu nie będącego na poziomie BVB i Bayernu, w którym nie mógł mieć tak dobrych partnerów.  Przechodząc do rzeczy, już statystyki przemawiają na korzyść Lewandowskiego, nawet pomimo tego, że teoretycznie to Bayern ma silniejszą linie pomocy z nazwiskami takimi jak Ribbery, Robben czy Muller.  Dodatkowo liczby pokazują, że Polak jest napastnikiem bardziej wszechstronnym i grającym z większą korzyścią dla partnerów, ponieważ notował trzykrotnie więcej asyst od Chorwata. Nie pacząc już na "suche" liczby, a na grę obu piłkarzy, dojrzymy, że Lewandowski - mimo że jest produktem "polskiej myśli szkoleniowej" - jest technicznie nieco bardziej zaawansowany od Mandzukicia. Obecny napastnik BVB jest też bardziej dynamiczny od atakującego Bayernu.  Wszystkie te cechy sprawiają, że "Lewy" powinien wywalczyć sobie miejsce w podstawowym składzie i wpływają na drugą dyskutowaną kwestię: czy Pep Guardiola chciał Lewandowskiego w Bayernie.

Wszyscy wiemy, że o tym transferze myślano w Bawarii jeszcze za czaów Juppa Heynckesa na ławce trenerskiej, a nawet jeszcze wtedy, gdy oficjalnie nie informowano o tym, że Guardiola zastąpi Niemca na ławce trenerskiej. To mogłoby sugerować, że hiszpański trener nie miał wielkiego wpływu na pozyskanie Polaka. W to wątpię, ale nawet jeśli tak było, to co z tego?
Musimy sobie uzmysłowić, że w wielkich i świetnie zorganizowanych klubach na decyzje transferowe ma wypływ szeroki sztab ludzi, którzy są fachowcami i myślą o klubie długofalowo. Ponadto dyrektor sportowy Bayernu Matthias Sammer oraz jego współpracownicy, którzy obserwowali Lewandowskiego, nie są piłkarskimi ignorantami i widzą, że Polak ma większe umiejętności od Mandzukicia i będzie wzmocnieniem. A sam chorwacki konkurent na pewno nie spasuje w walce o skład i dzięki temu również podniesie swoje umiejętności. W dwóch słowach: same korzyści.
Niemniej jednak, jak już wspomniałem, wątpię, żeby Guardiola nie miał wpływu na ten transfer. Może Lewandowski nie ma techniki Messiego, ale żaden trener nie pogardzi zawodnikiem o wysokich umiejętnościach.  Ponadto pamiętajmy, że nie sprowadza się piłkarza, płacąc mu 11 mln euro za sezon, po to, by siedział na ławce.

Z powodu nieskuteczności Lewandowskiego w kadrze mamy co do niego  mieszane uczucia, jednak nie powinniśmy mieć wątpliwości co do jego umiejętności. Robert poradzi sobie w Bayernie i powinniśmy być o to spokojni. Przynajmniej ja jestem. Transfer "Lewego" do klubu z Bawarii budzi we mnie wątpliwosci z innego powodu. Oczywiście  rozumiem, że zarówno menedżerowie, jak i sam zawodnik mieli podpisaną umowę przedwstępną, ale myślę, że dla samego rozwoju piłkarskiego byłoby lepiej, gdyby odszedł do innej ligi. Spójrzmy prawdzie w oczy, w Niemczech Robert wygrał już prawie wszystko. "Prawie", bo trofera drużynowe zgarnął wszystkie, a brakuje mu tylko tytułu króla strzelców Bundesligi. Jednak, czy jest to coś, o co warto kruszyć kopie, albo co jest niemożliwe do wywalczenia w tym sezonie? Moim zdaniem - nie.
Owszem, to Bayern ma większe szanse na wygranie Ligi Mistrzów niż BVB, jednak takie same szanse są w innych klubach z pozostałych najlepszych lig europejskich, któe były zainteresowane pozyskaniem Lewandowskiego: w Realu, Chelsea, czy nawet Arsenalu, który w tym sezonie rozpędzony jest jak nigdy w ostatnich latach, a i Arsene Wenger może pozwolić już sobie na większe wydatki na rynku transferowym.
Ponadto Premiership wydaje się być skrojona idealnie na miarę Lewandowskiego. Tam mógłby pokazać swoje główne walory, którymi są dynamika i siła fizyczna.  Tam mógłby rywalizować z lepszymi obrońcami niż w Bundeslidze. Tam - ostatecznie - grałby w lidze, która nie jest tak zdominowana przez 1-2 zespoły.

Ktoś powie, że  Lewandowski dopiero za 2-3 lata będzie w najlepszym wieku dla piłkarza i wtedy może odejść do Premiership. Szczerze? Nie sądzę. Bayern to nie jest klub-odskocznia. Jest to tak samo wielki klub z wielkimi ambicjami, jak Real, Barcelona, Chelsea, Manchester United, Manchester City czy Arsenal. Jeśli ktoś odchodzi z Bayernu, to nie dlatego, że się wypromował (bo Bayern nie promuje), tylko dlatego, że mu w Bawarii nie poszło. Klub z Monachium nie musi sprzedawać swoich gwiazd (patrz Ribery), bo sam jest w stanie wiele zagwarantować (od pieniędzy po rozwój piłkarski), a taka sprzedaż byłaby tylko wzmocnieniem jednego z głównych rywali w Lidze Mistrzów. Czy tym samym Robert nie zamknął sobie drzwi do jednego z wielkich klubów Premiership/Primera Division? Przekonamy się za kilka lat, aczkolwiek jest to możliwe.